หนังสือพุทธรังสีกฤษดีญาณ : หน้า 52/179

และสุดท้าย หลักฐานชิ้นที่ ๑๔ เป็น หนังสือที่พิมพ์เผยแพร่ในปี พ.ศ. ๒๔๗๙ ชื่อ "หนังสือพุทธรังสีกฤษดีญาณว่าด้วยสมถแล วิปัสสนากัมมัฏฐาน ๔ ยุค” เนื้อหาภายใน หนังสือเล่มนี้ถ่ายทอดและแปลจากคัมภีร์ โบราณยุคกรุงศรีอยุธยา กรุงศรีสัตตนาคนหุต เป็นต้น หลักฐานธรรมกาย มีปรากฏอยู่ในบท ที่ใต้ต้นฉบับสืบทอดมาจากวัดประดู่โรงธรรม กรุงศรีอยุธยา ว่าด้วย “แบบการขึ้นกัมมัฏฐาน ห้องพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ” มีเนื้อหาแนะนําการเจริญวิธีสมาธิภาวนา อัน กล่าวกันว่า สืบเนื่องมาจากทิสาปาโมกขาจารย์ ๕๖ องค์แต่โบราณ ภายในมีข้อความเกี่ยวกับ ธรรมกาย ความว่า “จึงตั้งจิตต์พิจารณาดูธรรมกาย ในรูปกายด้วยการดำเนินในโพชฌงค์ทั้ง ๓ ประการ จนจิตต์รู้แจ้งแทงตลอดในรูปธรรม และนามธรรมได้แล้ว จักมีตนเป็นที่พึ่ง จักมี ธรรมเป็นที่พึ่ง ด้วยประการฉะนี้ ข้อความว่า และมี “พระโยคาวจรผู้รู้ว่าธรรมกายดำรงอยู่ ในหทัยประเทศแห่งสรรพภูติ ทำให้หมุนดังว่า หุ่นยนต์ ท่านจึงตั้งใจเจริญพระวิปัสสนาญาณ เพื่อให้ถึงธรรมกายเป็นที่พึ่งอันยอดเยี่ยม โดยสิ้นเชิง ถึงสถานอันสงบระงับ ประเสริฐ เที่ยงแท้ เพราะความอำนวยของธรรมกายนั้น เป็นอมตะ” ทั้งสองข้อความมีเนื้อหาสื่อว่า พระ ธรรมกาย คือ สิ่งสูงสุดอันเป็นผลจากการ ปฏิบัติธรรม และธรรมกายมีอยู่ภายในตัวของ ผู้ปฏิบัติ เป็นที่พึ่ง เป็นที่สงบระงับสูงสุด และ ความอำนวยของธรรมกายเป็นอมตะ ซึ่งถือ เป็นข้อความสําคัญที่ช่วยยืนยันถึงความมีอยู่ จริงของพระธรรมกายภายใน และเป็นเครื่อง ๕๐ อยู่ในบุญ กรกฎาคม ๒๕๕๙ สะท้อนให้เห็นถึง “ลักษณะ” ของพระธรรมกาย วิธีการเข้าถึง ตลอดจนเป็นการระบุเพื่อยืนยัน ว่า การจะเข้าถึงพระธรรมกายนั้นจะต้องอาศัย "การปฏิบัติธรรม” อย่างอุกฤษฎ์ มิได้เป็น การนึกคิดค้นเดาเอาได้ตามวิสัยภายนอก จาก หลักฐานเอกสารโบราณ ทั้งที่เป็น ศิลาจารึก จารึกลานเงิน พับสา และใบลาน ที่กล่าวไว้ข้างต้น ทำให้กล่าวได้ว่า ในหลักฐาน โบราณต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นคัมภีร์ใบลาน พับสา จารึกต่าง ๆ นั้น ล้วนแต่มีข้อความที่แสดงถึง ๆ คำว่า “ธรรมกาย” อยู่หลายแห่ง แต่ละแห่ง ล้วนระบุอย่างชัดเจนตรงไปตรงมา มีลักษณะ ที่เข้าใจได้ง่ายและเชื่อมโยงกับสภาวธรรม ที่อยู่ภายในแทบทุกชิ้น ซึ่งสามารถสรุปได้ดังนี้ ๑. "ธรรมกาย" มีหลักฐานอยู่ในประเทศ ไทย เป็นที่รู้จักในสังคมทุกชนชั้น บ ๕ ชิน ๒. “ธรรมกาย” พบในภาษาสันสกฤต ๓. “ธรรมกาย” พบในภาษาบาลีและ บ ภาษาไทย ๙ ชิน ๔. “ธรรมกาย” เป็นสิ่งสำคัญที่ได้รับ การถนอมรักษาเพื่อสืบทอดสู่อนุชนรุ่นหลัง ทั้งนี้ จากการศึกษาพบว่า “ธรรมกาย” ตามที่ปรากฏในหลักฐานโบราณในประเทศไทย นั้น เป็นประดุจที่พึ่งอันสูงสุดของสังคม ของ พุทธศาสนิกชนทุกหมู่เหล่า อีกทั้งยังเป็น จุดมุ่งหมายสูงสุดในสังคมของผู้ปฏิบัติสมาธิ ภาวนาด้วย สิ่งที่น่าสนใจยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ในหลายยุคหลายสมัยที่ผ่าน ๆ มานั้น "ธรรมกาย" ล้วนเป็นสิ่งที่ทุก ๆ สถาบันทางการเมือง การ ปกครอง และทางสังคม ต่างให้การสนับสนุน ส่งเสริมเรื่อยมาจนทุกวันนี้ (โปรดติดตามผลงานวิจัยอื่น ๆ ใน ฉบับต่อไป) -