ต้นบัญญัติมารยาทไทย : หน้า 76/179

อยู่ใหญ ต้นบัญญัติมารยาทไทย เรื่อง : พระราชภาวนาจารย์ (หลวงพ่อทัตตชีโว) ต้นบัญญัติมารยาทไทย (ตอนที่ ๑๑) หมวดที่ ๒ โภชนปฏิสังยุต ข้อ ๑๔ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักทำคำข้าวให้กลมกล่อม ข้อ ๑๕ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เมื่อคำข้าวยังไม่ถึงปาก เราจักไม่อ้าปากไว้ท่า ข้อ ๑๖ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เมื่อฉันอยู่ เราจักไม่เอานิ้วมือ สอดเข้าปาก” ข้อ ๑๗ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เมื่อข้าวอยู่ในปาก เราจักไม่พูด” ข้อ ๑๘ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักไม่โยนคำข้าวเข้าปาก” ข้อ ๑๙ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักไม่ฉันกัดคำข้าว” ข้อ ๒๐ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักไม่ฉันทำกระพุ้งแก้มให้ตุ่ย” ข้อ ๒๑ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักไม่ฉันพลางสะบัดมือพลาง” ข้อ ๒๒ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักไม่ฉันโปรยเมล็ดข้าว ให้ตกลงในบาตรหรือในที่นั้น ๆ” ข้อ ๒๓ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักไม่ฉันแลบลิ้น” ข้อ ๑๔. “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เรา จักทำคำข้าวให้กลมกล่อม คนรุ่นก่อน ๆ กินข้าวกันด้วยมือ เขาไม่มี ช้อนใช้กัน บางคนเวลาเปิบข้าวเขาหยิบได้พอดีคำ น่าดูมาก มีบ้างเหมือนกันที่หยิบคำโตเกินไป พอเอาเข้าปาก ก็เข้าได้บ้าง หลุดออกมานอก ปากบ้าง ไม่น่าดู แต่คนรุ่นนี้กินด้วยมือไม่เป็น กันแล้ว ขึ้นให้กินคงป้ายกันเละ คนที่กินข้าวค่าพอดี ๆ ฟ้องว่าคนพวกนี้ ทำอะไรก็พอดี พระที่วัดพระธรรมกายมีอยู่ รูปหนึ่งมือแม่นมาก เวลาท่านปันยา ท่านหยิบ มาปั้นโดยไม่ต้องเล็งเลย พอปั้นเสร็จไปดูเถิด ยาทุกก้อนกลม ๆ เท่ากันหมด แล้วท่านก็เป็น ช่างฝีมือเยี่ยมอีกด้วย เพราะฉะนั้น อยากรู้ว่ามือไหนเป็นช่าง มือ ไหนเป็นได้แค่กรรมกร ไปดูวิธีกินข้าว ตักข้าว ๗๔ อยู่ในบุญ กรกฎาคม ๒๕๕๙