การขยายพื้นที่วัดพระธรรมกาย : หน้า 85/179

คน ศาลาจาตุมหาราชิกา คนได้แค่ ๕๐๐ คน จะให้รองรับคน ๓๐,๐๐๐ คน อย่างไรก็รับ ไม่ไหว เลยต้องขยายพื้นที่ แล้วสร้างศาลาขึ้น อีกหลังหนึ่ง (สภาธรรมกายสากลหลังคาจาก) มุงหลังคาด้วยจาก สร้าง ๓ เดือนใช้งานได้เลย ประหยัดที่สุด ตามคอนเซปต์ของหลวงพ่อนั้น สิ่งปลูกสร้างมีไว้เพื่อรองรับการสอนธรรมะ ศาลาหลังนี้มีพื้นที่ประมาณ ๑๕,๐๐๐ ตาราง เมตร จุได้หมื่นกว่าคน ที่เหลือต้องกางเต็นท์ ให้นั่ง ต่อมา ในปี พ.ศ. ๒๕๓๗ วันงานหล่อ รูปเหมือนทองคำพระเดชพระคุณหลวงปู่ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) มีคนมาวัด นับแสนคน ศาลาที่สร้างไว้และเต็นท์รอบ ๆ รองรับคนเป็นแสนไม่ได้ จึงต้องขยายพื้นที่ ออกไปอีก ๒,๐๐๐ ไร่ ตอนนั้นปฏิบัติธรรมกัน กลางแจ้ง ทีนั่งเป็นดินโรยทราย มุงหลังคาด้วย ตาข่ายกรองแสง (Slan) ที่ใช้ในเรือนเพาะชำ ซึ่ง ๒, ๓ ชั้น พอกันแดดได้ นี้คือที่ปฏิบัติธรรม ของคนเป็นแสน ใช้อย่างนี้อยู่ ๒ ปี พอมีงานใหญ่ คนมาเป็นแสนก็ทำอย่างนี้ที่หนึ่ง จัดงานอีกที ก็หาอีกที นี้คือวัดพระธรรมกายในตอนนั้น แต่ในวันวิสาขบูชา พ.ศ. ๒๕๓๙ ก่อนวันงาน ฝนตกลงมา ๓-๔ รอบ พระเณรไม่ได้จำวัดเลย ทั้งคืน ช่วยกันวิดน้า ซับน้า เอาจีวร เอา ผ้าเช็ดตัวไปซับแอ่งเล็ก ๆ แอ่งใหญ่ก็ขุดร่อง ระบายน้ำออก เพราะว่าวันรุ่งขึ้นสาธุชนจะมา เป็นแสน เดี๋ยวไม่มีที่นั่ง ตอนเช้าสาธุชนมาถึง ก็แจกพลาสติกให้คนละผืน เอาไปปูนั่ง กระนั้น มีสาธุชนอีกประมาณ ๕๐,๐๐๐ คนต้องไปนั่ง กลางแดด เพราะข้างในแฉะเกินจะนั่ง วันนั้น ต้องจบพิธีช่วงเช้าแล้วให้กลับบ้านกันเลย ตากแดดทั้งวันเดี๋ยวจะไม่สบาย ไปเรื่อย ๆ ไม่ได้แล้ว ต้องสร้างศาลา จึงเกิดศาลา ที่จุคนหลายแสนด สนคนขึ้นมา คือ สภาธรรมกาย สากล จะเห็นได้ว่าทุกอย่างเกิดจากความจําเป็น ไม่ถึงที่สุดจริง ๆ ไม่ทำ ที่ดินที่ขยายออกมาเป็นที่ของใคร? ได้ มาอย่างไร? มีที่ดินด้านข้างวัด เริ่มต้นเขามาเสนอ ขาย วัดบอก ๑๙๐ กว่าไร่พอแล้ว แต่พอมีคน มามากขึ้น ญาติโยมบอกว่าไม่ไหวแล้ว คนแน่น ขนาดนี้ต้องขยายแล้ว แต่ด้านข้างเขาทำเป็น ที่จัดสรรไปแล้ว เริ่มมีคนมาปลูกบ้านแล้ว เวลา เรานั่งสมาธิเขาเปิดสเตอริโอเสียงลอยข้าม กำแพงวัดมารบกวน อีกหน่อยคงเป็นเมือง ล้อมวัด เราจะทำอย่างไร ผลก็คือต้องไปซื้อที่ ครั้งละแปลงเป็นร้อยแปลง ช่วยกันจนกระทั่ง ชื้อครบหมด เป็นที่ด้านข้างร้อยกว่าไร่ ส่วน ด้านหลังง่ายหน่อยเพราะเป็นที่ดินกองมรดก ของตระกูลสนิทวงศ์ ซื้อจากเจ้าเดียวไม่ยาก แต่ปัญหาคือไม่มีเงิน เพราะจะต้องซื้อครั้งละ ๑,๐๐๐ ไร่ แล้วผ่อนตั้งหลายปีกว่าจะหมด ถามว่าปัจจัยทั้งหลายมาจากไหนกัน ทั้ง ซื้อที่ ทั้งสร้างอาคาร โยมเป็นคนใช้ใช่ไหม แล้ว โยมเป็นคนเรียกร้องให้สร้าง ฉะนั้นปัจจัยก็มา จากญาติโยมนั่นแหละ ถ้ามาถึงให้สร้างเลย ไม่มีเงินหรอก แต่เพราะญาติโยมเห็นว่าธรรมะ ของพระพุทธเจ้าดีจริง เมื่อทั้งหมดเห็นพ้อง ต้องกัน ก็มาช่วยกันคนละไม้คนละมือ บางคน มีเงินไม่มาก ทำบุญ ๑๐ บาทผ่านไป ๒๐ ปีแล้ว ก็ยังมาเล่าให้ฟัง เขาปลื้มใจมากที่ได้ท่าบุญ ซื้อที่ดิน ๑๐ บาท ยังเก็บอนุโมทนาบัตรไว้เลย ตอนนั้นทําได้แค่นั้น ตอนหลังท่าเป็นล้าน ๆ ก็ยังไม่ปลื้มเท่านั้นเลย เพราะ ๑๐ บาทนั้น ตอนนี้ทุกคนเห็นแล้วว่า จะอยู่อย่างนี้ แต่ทำสุดตัวกลับรู้สึกว่าปลื้มใจกว่าตอนมีเงิน หมดกระเป๋าจริง ๆ แปลกดีนะ ตอนเงินน้อย ๆ กรกฎาคม ๒๕๕๙ อยู่ในบุญ ๘๓