ทองคำกับผู้มีบุญในพระไตรปิฎก : หน้า 2/49

คํานํา ทองคําเป็นวัตถุธาตุที่มนุษย์ทุกยุคทุกสมัยยอมรับว่า สูงค่า สาธุชนผู้ใจบุญจึงนิยมนำทองคํามาเป็นเครื่องสักการบูชา แด่บุคคลที่ควรบูชา เช่น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระสงฆ์ สาวก ดังหลักฐานที่มีในพระไตรปิฏก และที่อยู่ในรูปของ ปูชนียสถานและปูชนียวัตถุซึ่งยังคงปรากฏให้เห็นในปัจจุบัน การทําบุญด้วยทองคำาที่ปรากฏในพระไตรปิฎกนั้น ล้วนมีอานิสงส์มหาศาลเกินกว่าคนธรรมดาสามัญจะคาดคิดได้ อย่างไรก็ตาม เรื่องราวเหล่านี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในครั้ง พุทธกาล ที่พระเถระในกาลก่อนทรงจำสืบทอดกันมาด้วยวิธี มุขปาฐะ (การท่องจํา) โดยมีจุดเริ่มต้นจากการสังคายนา พระไตรปิฎกครั้งแรก และเริ่มบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร ในการสังคายนาครั้งที่ ๕ สำหรับเรื่องราวการทำบุญที่ส่งผลอลังการนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ ผูกขาดเฉพาะกับบุคคลในพระไตรปิฎกเท่านั้น แต่เป็นสิ่งที่ เกิดขึ้นกับผู้มีบุญในปัจจุบันได้เช่นกัน เพราะบุญย่อมส่งผลดี แก่ผู้ทำโดยไม่เลือกยุคสมัย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากทำบุญ ด้วยวัตถุบริสุทธิ์ มีเจตนาบริสุทธิ์ และทำกับบุคคลบริสุทธิ์ สารบัญ ๔ พระภัททกาปิลานีเกรี ๑๘ อุบาสิกาเสสวดี ๓๐ พระภัททิยเถระ ๓๘ ชฏิลเศรษฐี ๕๑ พระมหากัจจายนะ มาตา ๑๐ มีนาคม ๒๕๕๕