ข้อความต้นฉบับในหน้า
๔๒
เด็กน้อยไปฝากไว้ที่บ้านของอุบาสกผู้เป็นอุปัฏฐากคนหนึ่งใน
กรุงตักสิลา ซึ่งอุบาสกได้เลี้ยงดูเด็กน้อยเสมือนบุตรชาย
ของตน
๕
อุบาสกคนนี้มีอาชีพค้าขาย เขามีสินค้าจำนวนมากที่
ตกค้างมาเป็นเวลานานถึง ๑๒ ปี เพราะขายไม่ออก วันหนึ่ง
อุบาสกมีธุระ เขาฝากสินค้าเหล่านี้ไว้กับปฏิล ด้วยมหาทาน
บารมีที่ชฏิลเคยสั่งสมมาในกาลก่อน เทวดาผู้รักษาพระนคร
จึงบันดาลให้ผู้คนพากันหลั่งไหลไปซื้อสิ่งของที่พ่อค้าเก็บไว้
นานถึง ๑๒ ปี จนหมดเกลี้ยงภายในวันเดียว
ตอนเย็น อุบาสกกลับมาไม่เห็นสินค้าแม้แต่ชิ้นเดียว
ก็ตกใจมาก เขาถามชฏิลว่า “เจ้าทำสินค้าเสียหายหมดแล้ว
หรือ" แต่พอทราบว่า เด็กชายชฏิลขายสินค้าได้หมด เขาก็
บังเกิดความตื่นเต้นยินดีและอัศจรรย์ใจ และรู้ว่าเด็กคนนี้เป็น
ผู้มีบุญมาเกิด
b
ต่อมา เมื่อชฏิลเติบโตเป็นหนุ่ม อุบาสกจึงยกบุตรสาว
ให้ และสั่งให้บริวารสร้างบ้านหลังใหญ่โตมโหฬารให้อยู่ เมื่อ
สร้างเสร็จแล้ว ชฏิลและภรรยาจึงเตรียมตัวย้ายเข้าไปอยู่ใน
บ้านใหม่ ในทันทีที่ปฏิลก้าวเท้าข้ามธรณีประตูแล้วเหยียบลงที่
พื้นบ้านด้วยเท้าเพียงข้างเดียว เหตุมหัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น คือ
มีภูเขาทองประมาณ ๘๐ ศอก แทรกแผ่นดินขึ้นมาบริเวณ
หลังบ้าน ด้วยอ่านาจบุญของเขา
ภูเขาทองคำนี้ เป็นสมบัติอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นสำหรับ
ชฎิลและลูกชายคนเล็กเท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครขุดทอง
ออกมาได้นอกจากชฏิลกับลูกชายคนเล็ก คนอื่นแม้จะมีกำลัง
มหาศาลเพียงใด หรือใช้วัตถุที่แข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่สามารถ
ชุดได้ แต่สําหรับชฏิลนั้น เมื่อไรที่ต้องการทองค่า เขาก็ใช้
จอบเพชรด้ามทองขุดทองขึ้นมาได้เลย
ภูเขาทองคำที่เกิดขึ้นอย่างอัศจรรย์นี้ สร้างความแตกตื่น
แก่มหาชนทั้งหลายเป็นอย่างยิ่ง และเมื่อพระราชาทรงทราบว่ามี
ภูเขาทองค่าบังเกิดขึ้นที่บ้านของชฏิล ก็ทรงแต่งตั้งให้เขา