ข้อความต้นฉบับในหน้า
๒๐
๒๑
และ บุญจากการถวายเครื่องประดับทองคำ แม้เป็นสมบัติชิ้น
เล็ก ๆ แต่เธอสละให้ด้วยใจที่เปี่ยมด้วยความเลื่อมใสศรัทธา
เมื่อละโลกไปแล้ว เธอจึงได้ไปเกิดในสวรรค์ มีวิมานทอง
สว่างไสว เสวยทิพยสมบัติอันอลังการนานแสนนานเป็นเวลา
ถึง ๑ กัป
๒
ต่อมา ในสมัยของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์
ปัจจุบัน นางเทพธิดาใจบุญได้มาเกิดในหมู่บ้านนาลกะ วันหนึ่ง
เมื่อนางมีอายุได้ ๑๒ ขวบ มารดาของนางใช้ให้ไปซื้อของที่
ตลาด เมื่อไปถึงตลาดแล้ว นางเห็นพ่อค้าคนหนึ่งเอาทรัพย์
สมบัติมากองไว้ สมบัติเหล่านี้เป็นของเศรษฐีผู้เป็นบิดาของ
พ่อค้าคนนี้ แต่ด้วยกรรมตระหนี่ของพ่อค้า ทำให้สมบัติที่เคย
มีอยู่วิบัติไปจนหมดสิ้น ของที่เคยเป็นเพชรนิลจินดา กลับ
กลายเป็นกระเบื้อง เป็นกรวด เป็นหินไปหมด
แต่พ่อค้ายังพอมีปัญญาอยู่บ้าง เขาจึงน่าสิ่งของเหล่านี้
ไปกองไว้ในตลาด เผื่อว่าอาจจะมีคนมีบุญที่เป็นเจ้าของเงิน
ทองเหล่านี้ผ่านมา
๓
วันนั้น เมื่อเด็กหญิงผ่านมาเห็นพ่อค้าเอาของมีค่ามากอง
ไว้ ก็รู้สึกแปลกใจมาก นางจึงถามว่า “ทำไมท่านเอาเงิน ทอง
แก้วมุกดา แก้วมณี มากองไว้ที่ตลาด ทำไมไม่เอาไปเก็บไว้ให้ดี”
พ่อค้าได้ยินก็รู้ทันทีว่า ผู้มีบุญที่เป็นเจ้าของทรัพย์
สมบัติเหล่านี้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว สิ่งของเหล่านี้กําลังจะกลับ
กลายมาเป็นของมีค่าดังเดิมด้วยอำนาจบุญของเด็กหญิงคนนี้
คิดดังนี้แล้ว พ่อค้าจึงไปสู่ขอเด็กหญิงกับมารดาของนาง เพื่อ
ที่จะได้ครอบครองสมบัตินี้ร่วมกัน
สําหรับผู้มีบุญแล้ว บุญจะดึงดูดให้สมบัติทั้งหลาย
หลั่งไหลเข้ามาหา ดังเช่นเด็กหญิงคนนี้ ชีวิตของนางพลิกผันไป
ด้วยอำนาจบุญที่เคยทำมา หลังแต่งงาน นางได้ครอบครอง
ทรัพย์สมบัติมากมาย และมีสิทธิ์ขาดในการใช้จ่ายทรัพย์สมบัติ
เหล่านั้น
๕
เมื่อเด็กหญิงแต่งงานไปอยู่บ้านสามี และสามีเห็น
ความดีของนางแล้ว ก็พานางไปเปิดห้องเก็บสมบัติแล้วถามว่า
“เธอเห็นอะไรในห้องนี้บ้าง”