วิมานและบุญของนางเทพธิดา : หน้า 14/49

๒๖ ๒๗ บนท้องฟ้าที่กำจัดความมืดให้หมดไป "วิมานของท่านส่องแสงเหมือนเปลวไฟที่ลุกโชติช่วง อยู่บนยอดเขายามค่ำคืน เป็นวิมานที่ลอยอยู่ในอากาศ ก้อง กังวานไปด้วยเสียงดนตรีอันไพเราะที่ประโคมอยู่ตลอดเวลา “สุทัศนเทพนครอันเป็นเมืองของพระอินทร์ มั่งคั่งไป ด้วยสมบัติอันเป็นทิพย์ฉันใด วิมานของท่านก็เป็นฉันนั้น และ ยังหอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้นานาพันธุ์ที่ตั้งอยู่บน ริมฝั่งสระโบกขรณี และมีไม้เลื้อยชูช่อออกดอกห้อยระย้าเกาะ ก่ายกันลงมาคล้ายกับข่ายของแก้วมณี “ต้นไม้ ดอกไม้ และผลไม้ทุกชนิดที่มีอยู่ในเมือง มนุษย์ ตลอดจนพรรณไม้ทิพย์ประจำเมืองสวรรค์ ก็มีพร้อม อยู่ใกล้วิมานของท่าน “ท่านทําบุญอะไรไว้ ถึงได้มีวิมานใหญ่โตสว่างไสวเช่นนี้ นางเทพธิดาได้ฟังดังนั้นจึงเล่าว่า “เมื่อครั้งที่ดิฉันเกิด ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งชื่อว่านาลกคาม ตั้งอยู่ทางทิศเบื้องหน้า ของแคว้นมคธ ประชาชนในหมู่บ้านนั้นเรียกดิฉันว่า “เสสวดี ดิฉันได้สร้างกุศลกรรมด้วยการบูชาพระธาตุของพระธรรม เสนาบดีนามว่า “อุปติสสะ” (พระสารีบุตร) ซึ่งเป็นที่บูชาของ ทวยเทพและมนุษย์ทั้งหลาย ด้วยเครื่องสักการะหลายอย่าง ล้วนแต่แก้วและทองคํา ครั้นดิฉันละกายมนุษย์นั้นแล้ว จึงได้ มาเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ถึงพร้อมด้วยทิพยวิมาน ๑๐ อุบาสิกาเสสวตีเป็นผู้มีศรัทธาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา มาข้ามภพข้ามชาติ สิ่งใดเป็นบุญเป็นกุศล นางทุ่มเทท่าด้วย ความเต็มใจ แม้เมื่อครั้งเป็นเด็กน้อย นางก็ยังรู้จักหาบุญใส่ตัว โดยไม่ต้องมีใครมาชักชวน ในชาติต่อมา นางก็เสี่ยงชีวิตนำ ดอกไม้ทองคำและของหอมไปบูชาพระสารีบุตรจนกระทั่งตัวตาย บุญที่บูชาพระรัตนตรัยด้วยใจ ด้วยชีวิต และด้วยวัตถุ ที่สําค่าคือทองคํา ส่งผลที่ยิ่งใหญ่ทำให้นางมีทิพยสมบัติ อันโอฬารและน่ารื่นรมย์ จนกระทั่งพระวังคีสะต้องกราบทูล ขออนุญาตพระสัมมาสัมพุทธเจ้าถามนางว่าเคยทำบุญอะไรมา สำหรับตัวเราเองยังไม่ต้องถึงขั้นสละชีวิต แต่เราก็ สามารถทําบุญที่ส่งผลยิ่งใหญ่มโหฬารได้เช่นกัน ด้วยการหล่อ รูปเหมือนหลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ซึ่งเป็นพระสงฆ์สาวกผู้ งามพร้อมทั้งปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ ด้วยทองคำ มอบไว้เป็น