ทองคำกับผู้มีบุญในพระไตรปิฎก : หน้า 6/49

๑๐ ๑๑ ๗ ต่อมา เมื่อพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้าปรินิพพาน มหาชนพร้อมใจกันก่อสร้างเจดีย์สูง ๑ โยชน์ โดยใช้ทองคำ แท่งแทนอิฐ ธิดาเศรษฐีรู้จักเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส นาง คิดว่า “เราคงมีกรรมที่ทำไว้ในอดีต จึงต้องมาประสบความ ทุกข์เช่นนี้ ชาตินี้เราจะต้องสั่งสมบุญให้มาก ๆ ชาติหน้าจะได้ ไม่ต้องมาเจอกับความทุกข์ขนาดนี้" จากนั้นนางก็น่าเครื่อง ประดับไปให้ช่างหลอมทำอิฐทองคำร่วมสร้างเจดีย์ ในขณะที่นางไปถึงสถานที่สร้างเจดีย์ พอดีมีก้อนอิฐ ตกลงมาก้อนหนึ่ง นายช่างขาดอิฐที่จะใช้เชื่อมต่อเจดีย์อยู่ ๑ ก้อน เขาจึงบอกให้นางวางอิฐทองคำลงในบริเวณนั้นด้วยตนเอง และเอานํ้ามันผสมหรดาลกับมโนศิลาก่ออิฐให้แน่น แล้วบูชา พระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยดอกบัว ๘ กำ และตั้งความ ปรารถนาว่า “ด้วยบุญกุศลนี้ ขอให้ข้าพเจ้ามีกลิ่นจันทน์ฟัง ออกจากตัว กลิ่นอุบลฟุ้งออกจากปาก” น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก บุญที่ตัดใจถวายเครื่องประดับ ทองคําอันล้ำค่าเพื่อหาอิฐสร้างเจดีย์ 9 ก้อน มีอานุภาพอัน ไม่มีประมาณเกินคาดหมายจริง ๆ เพราะนอกจากสามารถ ตัดรอนวิบากกรรมหนักที่นางเคยทำมาในอดีตชาติ ทำให้กลิ่น เหม็นเหมือนส้วมที่ติดตัวนางมลายหายสูญไปแล้ว ยังบันดาล ให้มีกลิ่นจันทน์ฟุ้งออกจากร่างกายและกลิ่นดอกบัวฟุ้งออก จากปากอีกด้วย ในขณะเดียวกันลูกชายเศรษฐีก็คิดถึงนาง ขึ้นมาจับใจ จนต้องรีบส่งคนรับใช้มาตามนางกลับไป เมื่อนางไปถึงบ้านท่านเศรษฐี ทันทีที่นางเข้าบ้าน กลิ่น จันทน์และกลิ่นดอกบัวก็ฟุ้งกระจายไปทั่วบ้าน ลูกชายเศรษฐี จึงถามว่า “เมื่อก่อนมีกลิ่นเหม็นฟุ้งออกจากร่างกายของเจ้า แต่เดี๋ยวนี้มีกลิ่นจันทน์หอมฟุ้งออกจากร่างกาย กลิ่นดอกบัว ฟุ้งออกจากปาก เจ้าไปทำอะไรมาหรือ” นางจึงเล่าให้ฟังว่า นางถวายแผ่นอิฐทองคำสร้างเจดีย์บูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และผลบุญที่ถวายอิฐทองได้ตัดรอนวิบากกรรมเหล่านั้นจน หมดสิ้น ลูกชายเศรษฐีเป็นผู้มีปัญญา เมื่อเห็นอานุภาพอันยิ่ง ใหญ่ของบุญที่เกิดจากการร่วมสร้างเจดีย์ด้วยทองคํา ที่ สามารถส่งผลได้อย่างอัศจรรย์ในปัจจุบันชาตินี้ ก็รู้ว่าบุญต้อง แรงมาก เขาจึงปรารถนาที่จะได้บุญนี้บ้าง จึงให้ช่างน่าทองค่า ไปท่าดอกประทุมทองขนาดเท่าล้อรถ เพื่อนำไปประดับเจดีย์