การเข้าใกล้พระนิพพานและการพิจารณาความจริงของชีวิต : หน้า 20/108

ความสะดุ้งกลัวมันก็ค่อยๆ ลดลงไป ยิ่งเดินเข้าไปใกล้เท่าไร ความสะดุ้งก็ยิ่งหายไปเรื่อยเท่านั้น เพราะฉะนั้น พระนิพพาน ท่านเปรียบเอาไว้เหมือนกับ แหล่งกำเนิดของแสงสว่างของชีวิต เป็นที่บรรจุความสุขอัน เป็นอมตะเอาไว้ที่นั้น เป็นที่รวมแห่งความสุข ถ้าใครได้เข้า ใกล้ก็จะยิ่งมีความสุขมาก แต่มนุษย์เดี๋ยวนี้ปล่อยปละละเลยในกระแสของพระ นิพพาน แล้วก็หมกหมุ่นยินดีอยู่กับวิทยาการใหม่ๆ ติดกับโลก ติดกับวัตถุ จึงเหมือนกับเดินอยู่ในที่มืด ท่านจึงให้พิจารณาว่า ชีวิตเป็นของน้อย ถูกความ ชรารุกรานอยู่เงียบๆ รุกรานนำไปสู่ความตาย พิจารณาให้เห็น โทษของความตายนั้น คือ ที่สุดแห่งชีวิตนั้น แล้วละคลาย คือ ไม่ยึดมั่นถือมั่นในในโลกามิส คือเหยื่อล่อให้ใจเราติด ท่านใช้คำว่าเหยื่อล่อ เหมือนพรานเบ็ดใช้เหยื่อติดเบ็ด แล้วก็ล่อปลาในน้ำนั้น เหยื่อล่อให้ติดอยู่อย่างนั้น พอปลา กินเหยื่อ ก็ได้รับความทุกข์ทรมานตั้งแต่ร่างกาย การเจ็บ ป่วยของอวัยวะ จนกระทั่งตาย นั่นน่ะเหยื่อล่อ ชีวิตเป็นของน้อย - ๑๘