ความเป็น : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 76 / 97

… 166 ถามว่า "เพราะเหตุไง ?" วิสัชนาว่า "เพราะความประมาณเป็นต้นเค้าของความวิบัติ ทุกอย่าง" จริงอยู่ ความเป็นผู้โหว่ร้ายในมนุษย์ก็ยัง คำเข้าถึง อายกดี ล้วนมีความประมาณเป็นมูลทั้งนั้น ดังนี้. ในเวลาขบคิดา เจลจจ…

บทนี้วิจัยว่าความประมาณเป็นสาเหตุของวิบัติต่างๆ ในมนุษย์ และวิเคราะห์การดำรงอยู่ของพระอริยบุคคลอย่างพระโสดาบัน แม้ในบริษัทที่มีประชุมกันมาก รวมถึงการเปรียบเทียบกับหลักธรรมในพระพุทธศาสนา เช่น ความโหว่ร

…ตรัสว่า "ภูกู ก็ชื่อว่าพ่อได้อาจารย์เช่นเราแล้ว ได้เป็น ผู้_m ก็น้อย ไม่อคธรรมนัก, เพราะว่า ชื่อว่า ความเป็นผู้คนเรานี้ เป็นแบบแผนของเรา เป็นประเภณีของเรา" ดังนี้แล้ว อันภิกษุ ทั้งหลายพลอาราธนแล้ว ทรงน้อมคดีน…

ในเนื้อหานี้ พูดถึงความคิดเห็นเกี่ยวกับการแสวงหาอาหาร และการใช้ชีวิตของพระบรมฯ ที่มีความคิดซับซ้อน และการเปรียบเทียบกับนกแกงเต่าที่อยู่อย่างสันโดษ ใกล้แม่คงคา ท่านกรมได้สะท้อนให้เห็นถึงคุณค่าของธรรมชา

…ุโสดาภิตติผลแล้ว เขาไปหาวิญญูกทั้งหลายแล้ว ก็อ บรรพชา ภิกษุหลายกล่าวว่า "พวกเราจมิอาจให้นบรรพชาได้, ความเป็นสมะของท่านจึงมีแต่ไหนไหน ? ศิระของท่านเช่นกันกันหิน ล้มมิด." เขากล่าวว่า "ท่านของรับ พวกท่านโปรดอนุเ…

เนื้อหานี้กล่าวถึงการบวชของพระอรหันต์ที่เผชิญกับการปฏิเสธจากเพื่อนสงฆ์แต่สุดท้ายได้รับอนุญาตให้บวช เมื่อได้รับการสนับสนุนจากเหล่าศิษย์ จนบรรลุพระอรหัตภายในเวลาอันสั้น และมีการปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องที่ม

… - พระรัชม์ปัชฌาอัศจรรย์แปล ภาค ๒ - หน้าที่ 241 บทว่า สมบูรณ์ิทธิ คือ ชื่อว่า ตั้งไว้ชอบแล้ว เพราะ ความเป็นธรรมชาติ ตั้งไว้ชอบในคุณธรรมบาท ๑๐ บทพระอากว่า เสวยโภ น ติโ กร ความว่า พึงทำ คืออ่อนทำเขาให้ประเสริฐ…

บทแปลนี้กล่าวถึงคุณธรรมในการให้ โดยมีมารดาบิดาเป็นตัวอย่างในการให้ทรัพย์แก่บุตร โดยไม่ต้องทำงาน สามารถเลี้ยงชีวิตในอัตภาพได้อย่างสบาย นอกจากนี้ยังวิเคราะห์ถึงความสำคัญของจิตที่มีธรรมมาธรรมจิตในการให้ส

…ิน สำหรับตนเท่านั้น;" เพราะเหตุนี้ จิงให้จับทั้งพวา ช้าง ม้า และมนุษย์ (ด้วย). พระ ราชาทรงดำริตว่า "ความเป็นอยู่ของเรานั้นแหละเป็นลาภของเรา" จึง ตรัสว่า "ท่านจงจับสัตว์ทุกชนิดเร็ว." พวกมนุษย์ผู้ที่ได้รับสั่ง …

ในบทนี้มีการกล่าวถึงการจับสัตว์ต่างๆ เช่น ช้าง ม้า โค และอื่นๆ เพื่อประโยชน์ส่วนรวม และการที่พระราชาทรงเห็นว่าสัตว์เหล่านี้คือทรัพย์สมบัติและควรคุ้มครองร่วมกัน นอกจากนี้ยังมีการพูดถึงสัตว์ที่ถูกเชื่อม

…ตย่อมปรากฏแก่พระองค์, พระ องค์ทรงบูชาชัย มีสัตว์ชนิดละ ๑๑๐, ทุกชนิดแล้ว ถ้าได้ชีวิต' เรา จึงคิดว่า 'ความเป็นอยูของเรานั้นแหละ เป็นลาภของเรา' ถึงส่งให้ จับสัตว์เหล่านี้ไว้แล้ว. พระนางมัลลิกาเทวี ทูลว่า "บังแต่…

ในหน้าที่ 160 ของพระอิมปทุติฉัตร มีการสนทนาระหว่างพระนางมัลลิกาเทวีและราชาเกี่ยวกับเสียงที่ได้ยินซึ่งเกี่ยวข้องกับอันตรายและชีวิตของสัตว์ต่างๆ พระนางมัลลิกากล่าวถึงการเสื่อมศักดิ์ศรีของราชาและตั้งคำถา

…ั่งให้ธนูลผู้ดูแลของเรา ทรง ตั้งไว้ในตำแหน่งเศรษฐี. ครูแหล่งคนจันทาลตั้งพนมันน์ งานเพื่อค่าจ้าง โดย ความเป็นพวกเดียวกันเที่ยว เป็นอยู่ จำเดิมแต่กาลอีกสี่สิบปีของ ทรงนั้น ย่อมไม่ได้จ้างเลย ทั้งไม่ได้แม้ข้าวกิน…

เนื้อหาเล่าถึงความตระหนี่ในพระนครและการดำเนินชีวิตของหญิงจันทาลที่ยากลำบากในช่วงเวลา 40 ปี ครูแหล่งทำงานเพื่อค่าจ้างแต่ไม่ได้รับอาหารเพียงพอ แม้จะมีทารกในครรภ์ที่ขาดความสมบูรณ์ แต่ยังคงมีความเชื่อในบุ

…ุรณะนั้นแค่ พระผู้พระภาคเจ้า ทูลถามว่า "คติของสัปปุรณะนั้น เป็นอย่างไร ? เพราะเหตุไรเล่า ? เขาจึงถึงความเป็นคนมีโรคเรื้อน." พระศาสดา ทรงพยากรณ์ความที่สัปปุรณะนั้นบรรลุโสดาปัตติ- ผลแล้ว เกิดในดาวดึงส์ภพ และการ…

…นกรรมและผลกรรมมีความสำคัญต่อการดำเนินชีวิตอย่างถูกต้องและมีความเชื่อมโยงกับผลลัพธ์ในอนาคต อย่างเช่น ความเป็นคนมีโรคเรื้อน ที่เป็นผลที่เกิดจากการกระทำในอดีต และการทำกรรมดีจะส่งผลดีใน ชีวิตอนาคต

…าสดาตรัสสอนวกกิญญู] พระศาสดา ครั้นตรัสบรรพกรรมนี้ของเปรตนั้นแล้ว จึงตรัสว่า "ภิญญ์ทั้งหลาย ศิลปะหรือความเป็นอิสระ เมื่อเกิดในแก่ว่าคน พาณ ย้อนเกิดขึ้นเพื่อความฉิบหาย ด้วยว่า คนพาลได้ศิลปะหรือ ความเป็นอิสระ แล…

ในบทนี้ พระปิยเจตนาภูมิใจในการบิณฑบาตและพบกับพระที่ประตู แสดงถึงพฤติกรรมของคนพาลที่ใช้ศิลปะเพื่อการฉิบหาย พระศาสดาได้ตรัสสอนถึงความรู้ที่เกิดแก่คนพาลซึ่งมักทำให้ตกต่ำ และตรัสพระคาถาเพื่อย้ำเสริมความสำ

…รรม จึง ตรัสพระคาถานี้ว่า :- "ภิทูผู้พาล ฟังปราศจากความหย่ยง อันไม่มีอยู่ ความแวดล้อมในภิทูทั้งหลาย ความเป็นใหญใน อาวาส และการบูชาในกระถางแห่งชนอื่น ความ ดีร, ย่อมเกิดขึ้นแกลิกนิพกยาว่า "ฤทธิ์สสัส"และ บรรพพิท…

ในส่วนนี้ของพระราชสำนัก พระเยซูทรงสอนเรื่องการไม่ทำมานะและการแสดงความอ่อนน้อมจนเกินไป เพื่อหลีกเลี่ยงการเจริญเติบโตของมานะและอาการอวดดีในใจ ที่อาจส่งผลเสียต่อการปฏิบัติศาสนา สมณะควรไม่แสดงความหยิ่งยโส

…งพระนิพพาน เป็นอย่างอื่น (เป็นคนจะอย่าง). จริงอยู่อภิญญะให้ลากเกิดขึ้น ควรทำอฤคกรรมหน่อยหนึ่ง, การลดความเป็นต้น นี่ก็เผอรพิงคร. ด้วยว่า ใกล้ใดใกลทำการก จบอย่างบรรดาคายเป็นต้น, ในกาลนั้นลากย่อมเกิดขึ้น. ก็เมอญ…

บทความนี้กล่าวถึงข้อปฏิบัติเกี่ยวกับการอธิษฐานและความสำคัญของการเป็นสาวกของพระพุทธเจ้ารวมทั้งการพัฒนาสปirituality ในการที่จะไปถึงพระนิพพาน โดยเน้นการปฏิบัติที่ถูกต้องตามหลักธรรมชาติและการลดอุปนิสัยที่

…นไม่ชอบธรรม คือไม่พึงห้ามสักการะอัจฉริยบรรนั้นแน่ พึ่งเจริญวิหา มีนิวาเป็นต้น. บทว่า วิภาเหล่านั้น ความเป็นผู้มีกายโดยเดียว ชื่อว่ากาย-วิภา, สมบัติ ๓ ชื่อว่าจิตวิภา. พระนิพพาน ชื่อว่าอุปปริเวท. บทว่า วิภาเห…

ในหน้าที่ 285 ของพระธรรมปิฎกนี้มีการพูดถึงข้อปฏิบัติเพื่อนำไปสู่พระนิพพาน โดยยิ่งไปกว่านั้นยังมีการเปรียบเทียบความเข้าใจในธรรมะกับการมองเห็น การได้ยิน และการรู้ความจริงต่างๆ ซึ่งเป็นเครื่องมือสำคัญในก

… เหมือนดื่มข้าวอากาศเป็นต้น ด้วยภาคทะนะนะนั้น ก็ บุคคลถูกต้องโลภธรรม ๖ อย่าง ด้วยนามาย ทำให้แจ้งโดย ความเป็นอารมณ์ แทงตลอดอริยสัจทุกข์เป็นต้น ด้วยภิมาร บรรสุธรรมด้วยความกำหนดรู้เป็นต้น ชื่อว่าอิ่มคัมธรรม คำว่…

ในบทนี้กล่าวถึงความสำคัญของการถือเอาธรรม ซึ่งจะนำไปสู่ความสุขและการใช้ชีวิตอย่างมีสติ อธิบายถึงธรรมและวิธีการที่จะทำให้ผู้คนสามารถเข้าถึงธรรมที่พระอธิชานั้นประกาศไว้ สิ่งสำคัญคือการมีใจผ่องใสและการเป็

…ท้." ในเวลาจบเทศนา ชนเป็นอันมาก บรรลุจติยผลทั้งหลาย มีโสดาปฏิผลเป็นดังนั้นแล้ว. [ พวกภุชปรารถนา]ความเป็นไปของพระสิวํี โดยสมยี่อื่น ภุชทั้งหลายสนทนากันว่า 'ผู้มีอายุทั้งหลาย เพราะเหตุอะไรหนอแล ท่านพระสิว…

…สิวลีเถระในครรภ์ และการบรรลุจติยผลที่ผู้คนได้รับหลังจากการเทศนา นำไปสู่การตั้งคำถามเกี่ยวกับนิยามของความเป็นอยู่ในนรกและคุณธรรมในชีวิต

…บทว่า ชนูดี้ นี้ เป็นชื่อของสัตว์. บทพระ คาถาว่า ออคี ปริอจ เวน ความว่า แม้เข้าไปสู่ป่า ด้วยปรารถนา ความเป็นผู้ไม่มีธรรมเครื่องนี้ ช้า พึ่งเข้าไว้ในปั้น คำที่เหลือ เช่นเดียวกับคำที่มาในคำนั้นแปล. ในเวลาขบเทศก…

ข้อความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการบูชาสาวกในพระพุทธศาสนา โดยพระพุทธเจ้าตรัสว่าการบูชาสาวกนั้นมีค่าเหนือกว่าการบำเรอไฟถึง 100 ปี และยกตัวอย่างเกี่ยวกับการบรรลุโสดาปัตติผลของหมู่พราหมณ์ ซึ่งเป็นผลจากการบ

…่อจะทรงสนองสนิทคงธรรม จึงศรัทธาพระคาถานี้ว่า:- " ก็ผูใดผดิส มิได้ไม่ได้มั่ง พึงเป็นอยู่ ๑๐๐ ปี, ความเป็นอยู่วันเดียวของผู้มีศีลมิหาาประเสริฐกว่าความเป็นอยู่ ๑๐๐ ปี ของผู้ศีล. ในเวลาจบเทศนา ภิกขุแม่ ๕๐…

ในบทนี้เน้นถึงความสำคัญของการตั้งอยู่ในศีล แม้เพียงวันเดียว กว่าการเป็นโจร ๑๐๐ ปี พระคาถาที่กล่าวถึงเชิญชวนให้ศรัทธาต่อคุณค่าของการมีศีลและการทำความดี ในเวลาจบเทศนา คณะภิกขุ ๕๐๐ คนได้รับประโยชน์จากธรร

…นิทแสดงธรรมโดยก่อนนั่นแล จึง ตรัสพระคาถานี้ว่า :- " ผู้ใดใดศิริ มิใดไม่ตั้งมั่น พึงเป็นอยู่ ๑๐๐ ปี, ความเป็นอยู่วันเดียว ของผู้มีศีล มีมานะ ประเสริฐ กว่า ความเป็นอยู่ของผู้บัน.." (ชื่อเรื่องอธิฏฐานสามเณร) แม้…

ในบทนี้แสดงถึงเหตุการณ์เมื่อพระภิกษุทำการสอนธรรมแก่โจร พร้อมการสนทนากับมารดาบิดาและความสำคัญของการมีศีล ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความประเสริฐของชีวิตผู้ปฏิบัติตามศีลแม้จะมีชีวิตอยู่เพียงวันเดียว ความเข้าใจ

…ไม่เคยเห็นอนุภาพเห็นปานนั้นของผู้อื่นเลย, ด้วยเหตุนัน พวกข้าพระองค์จึงบวช." จึงตรงว่า "ฤกษ์ทั้งหลาย ความเป็นอยู่แม้ววันเดียวนอของพวกเธอ ผู้ประพฤติในปัญญาสัมปทานบันดาล ประเสริฐกว่าความตังอยู่ในกรรมของผู้มีปัญญ…

ในพระธรรมปาฏิพากย์นี้เล่าถึงกรณีที่โจรออกบวชเพราะเห็นอนุภาพของพระเณร พระศาสดาทรงยืนยันว่าความเป็นอยู่ของผู้มีปัญญาแม้ว่าจะสั้นกว่าความเป็นอยู่ของผู้มีปัญญาน้อย แต่มีคุณค่ามากกว่า เพราะว่าความรู้และ…

…ู้ปรารถนาความเพียร ยกเท้าขึ้นวางบนพื้น เมื่อเท้ายังไม่ถึงพื้น เลย พระอรหัตมรรคก็ได้แก่ฉัน; แห่งจริง ความเป็นอยู่อันเพียง ชั่วขณะของท่านผู้ปรารถนาความเพียร ประเสริฐกว่า ความเป็นอยู่ ๐๐ ปี ของบุคคลผู้เกือบครั้น…

ในพระธัมมปทุถักนี้ได้กล่าวถึงความสำคัญของความเพียรในการบรรลุอรหัต โดยยกตัวอย่างภิกษุผู้มีความเพียรเหนือกว่า ความประเสริฐของการฝึกฝนในช่วงเวลาสั้น ๆ สามารถนำไปสู่การเข้าถึงพระอรหัตได้แม้ในเวลาจำกัด สอน

ประโโยค - พระธรรมปวฑฺ ฒูกขาแปล ภาค ๕ หน้า 215 ความเกิดและความเสื่อมแห่งปัญจุจฉานั้น ประเสริฐกว่า ความเป็นอยู่ ๑๐๐ ปี ของผู้ไม่เห็นความเกิดขึ้นและความเสื่อมแห่ง ปัญจุจฉา" ดังนี้แล้ว เมื่อจะทรงสนับสนุนแสงสวร…

เนื้อหาเกี่ยวกับความสำคัญของการเห็นความเกิดขึ้นและความเสื่อมของปัญจุจฉา โดยระบุว่าความเป็นอยู่เพียงวันเดียวของผู้ที่เห็นความเกิดและความเสื่อมประเสริฐกว่าความเป็นอยู่ ๑๐๐ ปี ของผู้ไม่เห็นบทคว…