ธรรม” : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 548 / 737

ประโยค - พระอธิการปัณณทากาแปล ภาค ๑๑ หน้า ที่ 18 ฝ่ายพระเถระนั้น รับนิมนต์ของพวกมนุษย์นั้นแล้ว. [พระเถระ ไม่สามารถแสดงธรรมได้] เมื่อพวกมนุษย์นั้นมานเวลาอำธรรมแล้ว กล่าว่า "ท่าน ขอรับ ขอท่านจงกล่าวธรร

เนื้อหานี้เกี่ยวกับการที่พระเถระได้รับนิมนต์จากมนุษย์เพื่อแสดงธรรม แต่ไม่สามารถแสดงได้ในเวลานั้น แม้หลังจากการนิมนต์หลายต่อหลายครั้ง พระเถระก็ยังไม่เห็นนบธรรม จนกระทั่งในช่วงเวลาใกล้วรุทธิ์ ปรากฏว่ามี

ประโยค - พระธรรมปาฏิฎากอาแล ภาค ๑ หน้า 23 "ธรรมดาสตรีในโลก เป็นเหมือนเมฆา หนทาง โรงดื่ม ที่พักและบ่อชา, เวลาย่อมไม่มีแสงสตรีเหล่านั้น." ดังนี้แล้ว ศรัลว่า "กิฤฒาก ความเป็นผู็ม้กฏต้อนบใจ เป็น มลทินขอ

เนื้อหากล่าวถึงธรรมดาของสตรีในโลกที่ถูกเปรียบเทียบกับสิ่งต่างๆ และการพูดถึงมลทินที่มีถึงความเคารพพระ เพื่อให้ผู้มีปัญญาได้ละมลทินออกจากใจ การประพฤติดีและการมีจิตใจที่ดีถูกเน้นย้ำในพระธรรม เล่าถึงบทบาท

ประโยค – พระสังฆปริยัติฤกษ์แปล ภาค ๑ หน้า ที่ 26 ๓. เรื่องภิกษุชื่ออุสุภสารี[*๒๘๓] [ข้อความเบื้องต้น] พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในพระเจ้านนทรทรงรับสั่ง- วิหาริก ของพระสารีบุตรเถระ ชื่ออุสุภสารี จึงตรั

เนื้อหาเกี่ยวกับพระศาสดาในวิหาริกของพระสารีบุตรเถระเกี่ยวกับภิกษุอุสุภสารีและการโต้ตอบกับพระจูฬาสารีที่มายืนยันการทำชฏฐรรม ซึ่งสะท้อนถึงความสำคัญของการมีความละอายในศาสนาและการปฏิบัติตามอนุศาสนากรรม เพ

ประโยค - พระธรรมปิฎกฐาฯถอดคำแปล ภาค ๑๙ - หน้า ๓๓ บทว่า สุวเมษปาน ได้แก่การดื่มซึ่งสุราและเมรัยอย่างใดอย่างหนึ่งนั่นเทียว. บทว่า อนุญาติ คืออ้อมแขน ได้แก่ ย่อมกระทำได้มาก. สองบทว่า มูล ขันธ์ ความว่า โ

บทความนี้กล่าวถึงการดื่มสุราและเมรัย รวมถึงความหมายและผลกระทบของการเสพสิ่งเหล่านี้ต่อชีวิตและกรรมของบุคคล พระธรรมปิฎกได้อธิบายถึงความสำคัญของการมีสติและการสำรวมในชีวิต เพื่อไม่ให้ทุกข์เกิดขึ้นจากการกร

ประโยค - พระมหาชูเจติยะภิมปิฏกฉบับภาษาเปล่า ภาค ๑ หน้า ๓๔ ๘. เรื่องภิกษุหนุ่มชื่อสีสละ* [๑๔๘๕] [ข้อความเบื้องต้น] พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในพระเวฬุวัน ทรงปาริอภิกษุหนุ่มชื่อสิสละ ตรัศพระธรรมเทวนิทัศ

ในบทนี้มีการบรรยายเกี่ยวกับภิกษุหนุ่มชื่อสีสละ และคำสอนที่พระศาสดาได้ทรงสอนเกี่ยวกับการให้ ภิกษุทั้งหลายที่มารับอาหารจากสาวกมาย่อมมีธรรมาสน์ที่ดีและเหมาะสม พระศาสดาทรงตรัสว่าผู้คนควรให้วัตถุอย่างพอเพี

ประโคม - พระธรรมปิฎกอัครภาเปนภา ๑๗ - หน้า ๓๘ ๔. เรื่องอุบทัศนคน [๘๙๐] [ข้อความเบื้องต้น] พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในพระเวฬุวัน ทรงปรารภอุบทัศน ๕ คน คงศพระธรรมเทศนาว่า "นฤติ ราคโม อทค" เป็นตน. ได้ยิ

ในพระเวฬุวัน พระศาสดาทรงปรารภถึงอุบทัศน ๕ คน และการแสดงธรรมต่อผู้ที่เข้ามาฟังธรรม เมื่อคนเหล่านั้นนั่งตามที่ต่างๆ บนพื้น สามารถทำความเข้าใจและเคารพในธรรมที่พระองค์ต้องการจะสอน โดยมีพระอานนท์เถรเป็นผู้

ประโยค - พระรีมปฏิบัติถูกแปล ภาค ๑ หน้า 40 ยอมนไม่ฟังเสียงของเรา ฝ่ายบูรษนั่งขยับไม่อยนั่น เกิดแล้วในกนิ ดิลิง ลิ้น 500 หาดโดยลำดับ ถึงบัดนี้ ถึงยามตนไม่อยุ่ ด้วยสามารถแห่งความ ประพฤติที่ตนได้เคยประพ

เนื้อหานี้กล่าวถึงปัญหาความไม่ฟังพระธรรมในผู้ฟังบางกลุ่ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งพราหมณ์ที่ไม่สนใจเสียงของพระองค์ ข้อความยังชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการเคารพในพระธรรมซึ่งส่งผลต่อการฟัง และมีการเปรียบเทียบกับ

ประโยค - พระธีมปฏิญาณแปล ภาค ๑ - หน้าที่ ๔๗ ปูณณะ เหลืออยู่ในสำนักของเศรษฐีนี้นั่น รวมเป็นคน ๕ คนเท่านั้น คือ เศรษฐี ธรรมของเศรษฐี บุตรของเศรษฐี บุตรสะไภ้ของเศรษฐี กันนายปูณณะนั้น (ที่นั่งงเหลืออยู่)

ในบทนี้พูดถึงภาวะการขาดแคลนข้าวเปลือกในสำนักของเศรษฐีและการกังวลเกี่ยวกับโจรในช่วงอุตกะภัย เศรษฐีสอบถามเกี่ยวกับอาหารที่มีอยู่และได้รู้ว่ามีข้าวสารที่ถูกฝังไว้เพื่อความปลอดภัย บทสนทนานี้เน้นถึงความสุข

ประโคม - พระอิฐมปฐิฏกของแปล ภาค ๑ หน้าที่ 50 ชำระลง 1,250 องแล้ว สนามศรีษะนั่งอยู่ที่ประตูมเหง่ามงแขนล่านั้น แล้ว แดดในเมืองบนเท่านั้น ธรรมแห่งวาสลีแดง พึงคลายมา ยังวงทั้งหมดให้ตื่นเพื่อว่ามา แล้ว ผู้

ในส่วนนี้ของพระอิฐมปฐิฏกกล่าวถึงการอธิษฐานและความปรารถนาของบุคคลที่มีต่อสถานะต่างๆ รวมถึงบรรยายถึงธรรมชาติของมนุษย์ที่ต้องการให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ เป็นการเล่าถึงบทสนทนาระหว่างเศรษฐีและผู้คนในสังคมที่ม

ประโยค - พระอิฐบุตรซื่อ ถูกแปล ภาค ๑ หน้า 59 [แก้อรรถ] บรรดาบทเหล่านั้น กล่าว อุฏฐานสมูญฐิ ความว่า บรรดา ธรรมทั้งหลายมีนามเป็นต้น ธรรมเมื่อนึง ย่อมไม่เจริญแก่ บุคคลผู้ถือเอามาไปอวดการยกโทษ เพราะความ

เนื้อหาในบทนี้กล่าวถึง พระอิฐบุตรซื่อ กับหลักธรรมที่เชื่อมโยงกับการเจริญและการสำราญใจของบุคคลที่ทำการยกโทษหรือเสาะหาความผิดของผู้อื่น โดยเชื่อมโยงถึงแนวทางการฝึกฝนตนเองเพื่อให้พ้นจากอาสวะและบรรลุอริยผ

กรมสุขภาพจิต พระธรรมปิฎกวัดอเปล คาถา ๑ หน้า ๑๖๑ ห้ามสุขภาพเลย สุขภาพจงถามปัญหาหาเราจริงจากนั้นใกล้ๆข้างล่างเตียง ดูถามปัญหาหล่านี้ว่า “จนแต่พระสมณะผู้เจริญ ชื่อวารวยเท่าใน อากาศ มีอยู่หรือหนอแน่ ? ชื

บทความนี้วิเคราะห์คำสอนจากพระธรรมปิฎกเรื่องสุขภาพจิตที่เชื่อมโยงกับการถามปัญหาเกี่ยวกับความจริงในธรรมของชีวิตและความเป็นอยู่ โดยอ้างถึงการตรัสของพระศาสดาที่กล่าวถึงความไม่มีที่ตั้งแน่นอนของสิ่งปรากฏใน

ประโคง - พระบรมปิฎกฉบับแปล ภาค ๑๓ - หน้า 62 บทว่า ปชฺฉ ว่า หมู่สัตว์ว่า สัตว์โลกนี้ ยินดีอึ้ง แล้วในธรรมเครื่องนั่งซำ มี่ดมาหาเป็นต้นเท่านั้น. บทว่า นิปลปญฺญา ว่า ส่วนพระตถาคตทั้งหลาย เป็นผู้ ชื่อว่า

บทความนี้นำเสนอเนื้อหาในพระบรมปิฎกฉบับแปล ภาค ๑๓ ซึ่งอธิบายถึงความหมายต่างๆ ของคำในพระวจนะของพระพุทธเจ้า โดยเฉพาะเกี่ยวกับธรรมชาติของสัตว์โลกและความสำคัญของการมีสติและปัญญาในการทำความเข้าใจ ธรรมะและเห

ประโยค - พระธรรมปฏิญาณฉบับแปล ภาค ๑ หน้า 74 ผู้ใดแทงตลอดลั่งต่อหลายแล้ว ตั้งอยู่ในความเป็นผู้ไม่เบียดเบียนมหาชน ผู้ว่าเป็นเณร ดังนี้แล้ว ได้รับพระคาถานี้ว่า - "บุคคล ไม่ชื่อว่าเป็นเณร เพราะมีผมหงอกบนศ

บทความนี้นำเสนอการวิเคราะห์คำสอนในพระธรรมปฏิญาณ กรณีเกี่ยวกับการเป็นเณร และนักปฏิบัติธรรม โดยเน้นถึงคุณสมบัติที่แท้จริงของผู้มีปัญญา บทความกล่าวถึงการทรงจำในธรรม และความสำคัญของพระธรรมที่จะทำให้บุคคลเ

ประโยค - พระธรรมปริยัติภาค ๑ หน้า 85 บทว่า อวิตฺถุ คือ ไม่รู้โดยปกติ. อธิบายว่า "กิริยคนเห็นปานนั้น แม้เป็นผู้จงใจไม่สนิท; อีกอย่างหนึ่ง ไม่ชื่อว่าโมโมในภูมิ แต่เป็นผู้บำเพ็ญสมาธิ และไม่รู้โดยปกติ.

เนื้อหานี้อธิบายถึงการทำความเข้าใจธรรมในพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะคำสอนเกี่ยวกับความบริสุทธิ์และการหลีกเลี่ยงบาป ผ่านบทพระคาถาและข้อคิดที่ชี้ให้เห็นถึงการทำสมาธิและการเข้าใจทุกข์-เป็น-สุข เพื่อบรรลุอริยผล.

ประโคม - พระครูมาปฏิสุขาว แปลๅ ภาค ๑๗ - หน้าที่ ๙๑ ๒๐. มัควรรคร วรรณา ๑. เรื่องภิฎ ๕๐๐ รูป* [๒๐๔] [ข้อความเบื้องต้น] พระศาสดา เมื่อประทับอยู่ในพระเจดีย์ทรงปราศจากภิฎ ๕๐๐ รูป ศรัสพระธรรมเทศน่าว่า "มคฑ

พระศาสดาประทับอยู่ในพระเจดีย์และเทศนาเกี่ยวกับภิฎ ๕๐๐ รูป โดยอธิบายถึงหนทางที่คนต้องเผชิญ ทั้งในเรื่องอุปสรรคและทางที่ไม่สม่ำเสมอ เขาเน้นว่าธรรมภิฑูทำกรรมในอธิมรรค์เป็นสิ่งสำคัญที่ต้องพิจารณา. เนื้อหา

ประโคม - พระบรมปฏิทินฉบับแปล ภาค ๑๗ - หน้าที่ 92 ทุกข์ทั้งปวงได้" ดังนี้แล้ว ได้ทรงดำรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า:- "บรรดาทางทั้งหลาย ทางเมืองค๙ ประเสริฐฯ, บรรดาสิ่งทั้งหลาย บท ๔ ประเสริฐฯ, บรรดา ธรรมท

บทนี้กล่าวถึงการเดินทางสู่นิพพาน โดยมีการอ้างถึงพระคาถาที่พระพุทธเจ้าทรงสอนเกี่ยวกับการเลือกทางที่ถูกต้องเพื่อหลุดพ้นจากทุกข์ โดยแนะนำให้ผู้ปฏิบัติตามคำสอนของพระตถาคต และทำความเพียรเพื่อหลุดพ้นจากความ

ประโยค - พระรมป์ปัทม์ถูกถามแปลภาค ๑๓ - หน้าที่ ๙๓ ยังมีมอิ้นกำหนดครูทุกข์เป็นต้น ในฉัจจะแม่ทั้ ง ๔ ให้สำเร็จ ประเสริฐ คือยอดเยี่ยม. บทพระอากาว่า สุวาจิ อุตโรร ปทา คำว่า บรรดาสัจจะ เหล่านี้ แม้ทั้งหมด

เนื้อหาในบทนี้สำรวจความสำคัญของการกล่าวคำสัตย์และไม่โกรธตามคำสอนของพระรมป์ปัทม์ โดยระบุว่าความจริงในพระพุทธพจน์มีความสำคัญอย่างไรในหลักธรรม และวิธีการที่ธรรมทั้งปวงเกี่ยวข้องกับการเข้าใจพระนิพพาน. การ

ประโคด - พระธัมปิฏกฉบับแปล ภาค ๑๓ - หน้าที่ 98 ทั้งปวงเป็นทุกข์; เมื่อนั้น ย่อมหน่ายในทุกข์, ความหน่ายในทุกข์นั้น เป็นทางแห่งความหมดจด." [[แก้อรรถ]] บรรดาบทเหล่านั้น บอกว่า ทุขา ความว่า ชื่อว่าเป็

ในบทความนี้กล่าวถึงความทุกข์ที่ทุกสิ่งต้องเผชิญ และว่าความหน่ายในทุกข์เป็นหนทางนำไปสู่ความหมดจด โดยเฉพาะในพระคาถาที่พระผู้พระภาคเจ้าได้ตรัสถึงการเห็นพระธรรมว่าเป็นอนัตตา ผู้ที่มีปัญญาจะเข้าใจธรรมชาติข

ประโยค - พระธีรมาปฏิภูฏคำแปล ภาค ๑ หน้า 99 บทว่า อนุตตฺตา ความว่า อนุตตา คือว่างเปล่า ไม่มี เจ้าของ ได้แก่ไม่มีอิสระ เพราะอธิษฐานว่าไม่เป็นไปในอำนาจ เพราะ ใคร ๆ ไม่อาให้เป็นไปในอำนาจว่า "ธรรมทั้งปวง

ประโยค - พระธรรมเทศนาชุดแปล ภาค ๑ - หน้า 106 สัตบุรุษ ขอท่านจงกล่าวธรรมกถาแก่พวกผมเถิด." พระธรรมกถานั้น ก็กล่าวธรรมกถาแล้ว. พระเถระฟัง ๒ มีดุจเดียวว่า "พวกเราได้ พระธรรมกถิแล้ว" รุ่งขึ้นท่านเข้าไปปิ่

ในบทนี้เน้นการสนทนาระหว่างพระเถระและผู้ฟังธรรมที่มีความสงสัยเกี่ยวกับการพูดและการฟังธรรมกถา ขณะเดียวกันแสดงถึงความอ่อนโยนและสัมพันธภาพระหว่างพระเถระสองรูปกับพุทธศาสนิกชนที่มีความเคารพในการฟังธรรม. พวก