ป.ธ.๔ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 2860 / 3007

6. พระวินัยปูรณสายนิยมหลังมิยะ 18 ((摩訶僧紙律), 大棕部 Mahāsamghika) ฉบับภาษาจีนแปลในปี ค.ศ. 416-418 อยู่ในพระไตรปิฏก ฉบับบาไทโซ เล่ม 22 หน้า 227-549 ไม่มีฉบับทับถมทับหลงเหลืออยู่ แต่ปัจจุบันมีกรมชุดพบชนิดส่

พระวินัยปูรณสายนิยมหลังมิยะ ที่แปลเป็นภาษาจีนในปี ค.ศ. 416-418 แสดงความแตกต่างจากพระวินัยบาลี รวมถึงโครงสร้างและจำนวนสิกขาบทที่ไม่เท่ากัน นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่ามีการบูรณะแบบหลังพุทธกาล ซึ่งอาจมีผลต

ปฏิวัติวิธีการกับสีกาขนาดเล็กน้อย 5.1 โครงสร้างของปฏิรูป เลิกขบวนอันเป็นมาในพระปฏิรูปนี้แบ่งออกตามประเภทอาบัติเป็น 8 หมวด ดังนี้ 5.1.1 ปาเศษ เป็นอาบัติหนักสุด ภิกษุได่ต้องอาบัติปราศจากขาดจากความเป็นพร

เนื้อหาเกี่ยวกับปฏิรูปวิธีการอาบัติในพระพุทธศาสนา ซึ่งแบ่งออกเป็น 8 หมวด โดยได้กล่าวถึงอาบัติทั้ง 4 ตัวหลัก ได้แก่ ปาเศษ, สังคาฯเสส, อนิติ และนิสินคัลยาจิตติย์ โดยระบุถึงข้อกำหนดและการลงโทษต่างๆ สำหรั

5.1.5 ปาจิตตีย์ เช่น การโกหก พูดส่อเสียดภิชิตอื่น ดื่มสุรา มาสัตว์ ใส่ความภิษุอื่นด้วยอาบัติสังมาเสสไม่มีมูล จงใจคำรามุขแก่ภิษุอื่นเป็นต้น ภูษาสามารถพันอาบัติได้ด้วยการแสดงความผิดนั้นต่อภิษุผู้บริสุทธ

บทความนี้นำเสนอรายละเอียดเกี่ยวกับประเภทของอาบัติในพระวินัยของภิกษุ โดยเน้นที่ปาจิตตีย์ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการโกหก การดื่มสุรา และการใส่ความ รวมถึงปาฏิหัตถะ เรื่องของการฉันภัตาหารที่ไม่สมควร เสยิวัตร ที

5.2 เสียียบัตรลักษณะเล็กน้อย ปฏิทินโมฆะหมดเสียียบัตรของนักยธรรมต่าง ๆ มีจำนวนเสียียบัตรแตกต่างกันมาก แต่หากพิจารณาเสียียบัตรของนักยธรรมดูที่มีเรื่องมารยาทในการปฏิบัติต่อพระเจดีย์ 26 ข้อแยกต่างหากแล้ว

บทความนี้นำเสนอการวิเคราะห์เสียียบัตรของนักยธรรมที่มีลักษณะเฉพาะภายในหมวดหมู่ของพระวินัย โดยเปรียบเทียบจำนวนเสียียบัตรที่เกี่ยวข้องกับมารยาทการปฏิบัติต่อพระเจดีย์ พบว่ามีความคล้ายคลึงกันในเนื้อหาของนั

และ Hirakawa ได้กล่าวว่า คาดว่าในเขตชนที่กักตุนมนทบเข้าไปในละแวกบ้านได้ท่องทบทวนข้อควรปฏิบัติในการเข้าไปในละแวกบ้านพร้อมกับท่องทบทวนลักษณะในปฏิทิน รวมด้วย และในยุคที่ส่งมีการแยกถ่ายแล้ว (ตั้งแต่ 100 ป

เนื้อหาเกี่ยวกับการปรับแต่งพระวินัยและข้อปฏิบัติในการเข้าไปในละแวกบ้าน ซึ่งได้รับการวิเคราะห์จาก Hirakawa โดยมี 3 คำถามสำคัญที่เกิดขึ้นเนื่องจากลักษณะของพระบัญญัติต่าง ๆ การบริจาคและการรวบรวมในปฏิทิน

ผู้เขียนคิดว่าคำตอบของปัญหานี้ปัญหานี้อยู่ที่ความสัมพันธ์ระหว่าง เสียชีวิตรกับลักษณะเล็กน้อย ในพระวินัยแววา ปัญจสนิทว่ากันว่า เรื่องการกำสังคม ครั้งที่ 1 กล่าวว่า หลังจากกำสังคมเสร็จ พระอนุทท์ได้กล่าว

เนื้อหานี้กล่าวถึงความสัมพันธ์ระหว่างการเสียชีวิตกับลักษณะเล็กน้อยในพระพุทธศาสนา โดยอ้างอิงจากพระวินัยแววาและการสนทนาระหว่างพระเถระกับพระอานนท์ ซึ่งเน้นให้เห็นว่าลักษณะเล็กน้อยสามารถถอดออกได้ตามพระดำร

ท่านพระอานนท์ตอบว่า "ท่านผู้เจริญ กระผมไม่ได้ถามพระผู้มีพระภาคว่า "พระพุทธเจ้าสิทธาบ ท้อไหม ที่จัดว่าเป็นสิทธาบเล็กน้อย" ภิกษุเถระบางพากล่าวอย่างนี้ว่า "ยกเว้นปราชิก 4 สิทธาบท ที่เหลือจัดเป็นสิทธาบเล็

ในบทสนทนานี้ พระอานนท์ได้พูดคุยเกี่ยวกับข้อกำหนดของสิทธาบในพระพุทธศาสนา โดยระบุว่าสิทธาบแบ่งประเภทตามข้อยกเว้น รวมถึงปราชิก 4 สิทธาบทและประเภทอื่นๆ ซึ่งเป็นแนวทางการเข้าใจความสามารถของภิกษุในพระพุทธศา

จะเห็นได้ว่าพระเทวะทั้งหลายมีความเห็นเรื่องลิกขาบทเล็กน้อยไม่ตรงกัน พระมหากัสสะปะ ประธานในการสังคายนาจัดเสนออุฏฐิตติดต่อที่ประชุมสงฆ์ ดังนี้ ท่านทั้งหลาย ขอสงฆ์จงฟังพากเพียร สถานภาพของพวกเราที่รู้ในหน

พระมหากัสสะปะได้กล่าวถึงความเห็นที่แตกต่างกันของพระเทวะเกี่ยวกับลิกขาบท โดยยืนยันว่าพระสมณโคดมได้บัญญัติสิกขาบทสำหรับสาวก และควรสมาทานปฏิบัติตามสิกขาบทที่ทรงบัญญัติไว้ ไม่ควรถอดถอนหรือปรับแก้ไข แม้ว่า

บัญญัติไว้อมณฑปฤทธิ์ตามลักษณะที่รงบัญญัติไว้อแลว้แล้ว ท่านรูปนัน้ทังน้ฉใม่เห็นด้าย ท่านรูปนัน้พึงทักกวาด26 และฤทธิ์ของพระมาทก็สะสมได้รับความคิดเห็นจากทีพุทธออกเป็น เอกฉันท์ สําหรับในเรื่องนีัมความจริ

เนื้อหานี้อธิบายถึงการวิเคราะห์เกี่ยวกับลักษณะของสิลาขบเทน้อยและเสียวัตรตามที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติ โดยยกตัวอย่างถึงความคิดเห็นของพระเถระในเรื่องนี้ว่ามีความเห็นตรงกันในบางเรื่อง แม้จะมีการแตกต่างในรา

ในหัวข้อฉบับนี้จะทำการวิเคราะห์ตรวจสอบทั้ง 2 ทฤษฎีดังกล่าว 6.1 ตรวจสอบทฤษฎีคณะสงฆ์หลังพุทธกาลเป็นผู้บัญชาติมภุวะ นักวิชาการที่เชื่อทฤษฎีนี้มีเหตุผลหลัก 4 ประการ คือ 6.1.1 ลักษณะในปฐมภูมิของพระวินัยนิ

บทความนี้จะทำการวิเคราะห์ทฤษฎีคณะสงฆ์หลังพุทธกาลที่อ้างถึงเหตุผลเบื้องหลังความแตกต่างในพระวินัยนิกายนต่าง ๆ นักวิชาการเสนอเหตุผลสี่ประการเพื่อสนับสนุนทฤษฎีนี้ โดยได้ตรวจสอบหลักฐานเกี่ยวกับลักษณะในปฐมภ

6.1.2 มีคำว่า “สิกขาข exceed 150” ในพระไตรปิฎกม Bali ในพระสุฆัตตปิฎก อังคุตตรนิยาย ติกนิบาต วัชิชุตสูตร กล่าวว่า สมัยหนึ่งมีรุกขนึงได้เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า คำพูดว่า "ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ สิกขาข exceed

บทความนี้ศึกษาเกี่ยวกับคำว่า 'สิกขาข exceed 150' ซึ่งปรากฏในพระไตรปิฎก โดยเฉพาะในพระสุฆัตตปิฎก อังคุตตรนิยาย ติกนิบาต วัชิชุตสูตร ซึ่งชี้ให้เห็นถึงการต้องการบรรลุหลักการสิกขา 3 ประการจากพระพุทธเจ้า เช

คณะสงฆ์ยุคหลังพุทธกาลเป็นผู้ยอมรับบัญญัติสิกขาขนานเพิ่มขึ้น แต่ อย่างใด 6.1.3 เนื้อหาในภาวนามัยไม่เหมาะกับความยิ่งใหญ่ของพระพุทธเจ้า ประเด็นนี้ถูกหยิบยกขึ้นมาจาก Watsuji Tetsuro นักปราชญ์ ชาวญี่ปุ่น โ

คณะสงฆ์ในยุคหลังพุทธกาลได้มีการยอมรับบัญญัติสิกขาขนานเพิ่มขึ้น แต่มีการตั้งคำถามถึงความเหมาะสมของเนื้อหาในภาวนามัยที่อาจไม่ตรงกับความยิ่งใหญ่ของพระพุทธเจ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเด็นของเสยวัตรและการคว

นอกจากนี้ ในประเด็นที่ว่า พระกิริยามในเมยุพุทธภกลัสมาของสงฆ์ด้วยศรัทธา มีความตั้งใจดีในการฝึกฝนบรมตนเองอยู่แล้ว แต่ในความเป็นจริง จิตใจของมนุษย์มีการเปลี่ยนแปลงได้ง่าย ถึงแม้ว่าจะมีความตั้งใจแรกก็ใช่ว

บทความนี้พูดถึงการฝึกฝนพระกิริยาของสงฆ์และความตั้งใจดีในการพัฒนาตนเอง แม้ว่าจิตใจมนุษย์จะมีการเปลี่ยนแปลง สิ่งนี้สะท้อนถึงอัจฉริยภาพในการปกครองของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า การตอบสนองต่อพฤติกรรมไม่เหมาะสมและ

Hirakawa ได้ชี้ให้เห็นถึงจุดอ่อนของเรื่องในว่าว่า ถ้าหากพระยันต์ปฏิกทั้งหมด เป็นสิ่งที่ค่อย ๆ เกิดขึ้นจากอิทธิพลระหว่างของ คณะสงฆ์ที่มีบัณฑิตลาขึ้นในภายหลัง ย่อมเป็นไปไม่ได้จะมีเพียงบทเฉียวตรที่มีโดยค

Hirakawa ได้ชี้ให้เห็นว่าถ้าพระยันต์ปฏิกทั้งหมดเกิดจากอิทธิพลระหว่างคณะสงฆ์ที่มีบัณฑิตลาขึ้นในภายหลัง คงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีบทเฉเฉียวตรที่คล้องกันในทุกฤกษา เนื้อหาของแต่ละนิยายมีความสดคล้องกันมากเกินกว

เข้าใจเรื่องเสขาวัตรเช่นนี้แล้วจะทำให้สามารถตอบประเด็นปัญหาเรื่องความสอดคล้องของหัวข้อย่อยของผลงวดเสขาวัตรในพระวินัยของนิกายนั้น ๆ ได้ และในขณะเดียวกันก็สามารถตอบคำถามเรื่องความแตกต่างกันของจำนวนหัวข้

บทความนี้กล่าวถึงการตรวจสอบความสอดคล้องและความแตกต่างของหัวข้อย่อยในสิกขาบทจากนิกายนักบวชต่าง ๆ โดยมีการวิเคราะห์เหตผลในการยอมรับสิกขาบทในคณะสงฆ์หลังพุทธกาล และทฤษฎีที่ยืนยันว่าพระพุทธเจ้าเป็นผู้บัญญั

ภายหลังพุทธบรรพีพุทธา พระพุทธศาสนาได้แพร่ขยายออกไปกว้างขวางขึ้นอีก โดยเมื่อคราวสังคัปนากรครั้งที่ 2 คณะสงฆ์มีรากฐานมั่นคง แผ่ขยายไปถึงอินเดียตอนใต้ และอินเดียตะวันตก แม้คณะสงฆ์ได้แพร่ขยายไปอย่างกว้างข

บทความนี้สำรวจการขยายตัวของพระพุทธศาสนาและบทบาทของคณะสงฆ์ในยุคต่างๆ หลังพุทธบรรพีพุทธา โดยเฉพาะในการประชุมสงฆ์และปฏิรูปการปฏิบัติ ตามพระธรรมวินัย ซึ่งทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงภายในคณะสงฆ์อย่างมีนัยสำคัญ

เชิงอรรถ 39 (ต่อ) นอกจากนี้ หมวดปัจจัยสีลักขบทที่ 73 ยังกล่าวไว้อย่างนี้ โย พานะ ภิกขุอนรรถมาสามัปิโตมคะ อุดิสมาเน เอวมVadeya : ไอด่้น' eva kho aham จนาํ ayam pi kira dhammo suttāgato suttapariyāpañ

เนื้อหาเกี่ยวกับปฏิโมกข์ที่ถูกแสดงในทุกเดือนในประเทศไทย โดยมีภิกษุเข้าใจและปฏิบัติตามคำสอนในพระสูตร ข้อความนี้ยกตัวอย่างการแสดงปฏิโมกข์และความสำคัญของการทำความเข้าใจเนื้อหา รวมถึงวิธีการและพิธีกรรมที่

ข้อความจากภาพ: หากคณะสงฆ์กลุ่มใดกลุ่มหนึ่งบัญญัติสิทธาขึ้นโดยผลการสงฆ์กลุ่มอื่นก็จะรู้ทันทีและเป็นไปไม่ได้ที่จะสงฆ์กลุ่มอื่นที่เหลือทั้งหมดจะยอมรับอธิปฏิบัติ 6.2.4 พระนิYAxisของทุกนิGกายลินวา่ว่า พระ

บทความนี้วิเคราะห์การบัญญัติสิทธาในพระปฏิรูปฌ์โดยพระสัมพุทธเจ้า ซึ่งเป็นสิทธาที่ถูกสร้างขึ้นในสมัยพุทธกาลและยังคงมีลักษณะที่ใกล้เคียงกับปัจจุบัน ข้อมูลจากการศึกษาทั้งหมดชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการสืบ

7. บทส่งท้าย อินเดียในอดีตเป็นสังคมที่ไม่เน้นการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร หลังพุทธกาลในช่วงแรกกว่า 400 ปี พระไตรปิฎกทั้งหมดก็ใช้กันอยู่ปัจจุบันก็ได้รับการสืบทอดมาโดยการท่องจำ (มูจปูรณะ) หากไม่นับรวม

ในอดีต อินเดียใช้การท่องจำเป็นหลักในการส่งต่อความรู้ พระไตรปิฎกถูกบันทึกภายหลังช่วงพุทธกาลประมาณ 400 ปี โดยมีจารึกพระเจาโคค เป็นหลักฐานเก่าแก่ที่สุดที่มีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร ก่อให้เกิดความเข้าใ

แนวคิดเรื่องอันตรภาพหลังความตายในคัมภีร์อิทธิธรรมนิทาน (1) The Notion of Antarābhava in Abhidhamma Traditions (1) ประกาภรณ์ พนัสดิ์กิจ์ Prapakorn BHANUSSADIT ศูนย์พุทธศาสตรศึกษา DCI DCI Center for B

บทความนี้นำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับอันตรภาพหลังความตายในคัมภีร์อิทธิธรรมนิทาน โดยเจาะลึกถึงวิธีการต่าง ๆ ในการอธิบายปรากฏการณ์นี้ ซึ่งมีความสำคัญต่อการเข้าใจภาวะหลังความตายในประเพณีทางพุทธศาสนา การศึกษาเนื