สวดธรรมัจกับปั=ว่า : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 175 / 290

ประโยค - วิชาธรรมะภาค ๓ ตอนที่ ๑ หน้า ๓๙๐ [อวิชชามีเพราะโลกเป็นต้นได้] คำวิสัชนา ก็พึงว่า "กีโนปฏิสมุททธรรมทั้งหลายนี้ โลก ทุกข์ โทมนัส อุปายาส ย่อมมีแก่บุคคลผู้อยู่ ไม่รากจาก อวิชชา อันปราเทวนะเล่า ก

เนื้อหาในบทนี้พิจารณาถึงอวิชชาที่เป็นต้นเหตุแห่งความทุกข์ในชีวิต โดยเหตุผลจากพื้นฐานการเข้าถึงธรรมะและคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ว่าด้วยการเกิดขึ้นของวิทวาสที่เกิดจากอาสวะ นอกจากนี้ยังกล่าวถึงความสัมพันธ

ประโยค - วิชาธรรมประกอบ ภาค ๓ ตอนที่ ๑ หน้า 382 [ภวจักรเมืองต้นไม่ปรากฏ] ประการต่อไป เพราะความที่เมืองมีอàoจิ้ม ธรรมที่เกิดแต่ปัจจัย ก็อธ (ต้อง) มีดังนี้ ครับอิทธิาชามขึ้นแล้ว ความจนสิ้นก็ไม่มี เพราะ

เนื้อหาที่นำเสนอเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเหตุและผลในธรรมของพุทธศาสนา เน้นถึงความสำคัญของอวิชชาและผลที่เกิดขึ้นเมื่อความอวิชชาเป็นปัจจัยในการเกิดวัฏฏะ โดยระบุว่าสังขารและวิญญาณเกิดจากปัจจัยที่สัมพัน

ประโยค - วิชาธรรมะเบิกภาค ๓ ตอนที่ 404 ธรรมลึก อันต่อกันยาก เพราะถือเอาได้โดยนัยต่าง ๆ นี้เสี้ยวด้วยคาบ คืออาณันอันดีดีที่หินอย่างประเสริฐจิตอาสามิ แล้วแสดงสังสารภัยอัน บันดาลอยู่ในนิพนธ์ จุดสนิทวิชา

ในตอนนี้กล่าวถึงความลึกซึ้งของธรรมและความเข้าใจที่ยากลำบากในธรรมะ โดยอ้างอิงคำของพระพุทธเจ้าที่เกี่ยวข้องกับการปฏิบัติธรรมเพื่อให้เป็นผู้มีสติและเข้าใจความจริง ตรวจสอบความหมายของธรรมในชีวิตและการทำเพื

ประโยค - วิภัชวิธีแห่งสมภาพิกะ พระโภคาวารผู้เจริญทำกุริวิภัชวิถีนี้ให้ถึงพร้อม (ว่าวด้วย) ผู้ ที่เป็นสมภาพิกะก่อน ออกจากรูปวาจาสัญญา และอารมณ์ภาวนาที่เหลือ อันใดนั้นหนึ่ง ยกเว้นแนวสัญญาสัญญาณตีแล้วพิธ

บทความนี้ว่าด้วยวิภัชวิธีแห่งสมภาพิกะ โดยกล่าวถึงการทำกุริวิภัชวิถีของพระโภคาวาร ซึ่งเป็นการแยกแยะรูปวาจาสัญญาและอารมณ์ภาวนา เพื่อให้เข้าใจถึงนามและรูปในทางพระธรรม พระโภคาวารที่เจริญสมภาพิกะจะค้นหาควา

ประโยค - วิภัชธรรมแปล ภาค ๓ (ตอนจบ) - หน้าที่ ๕ พระโโยควารั้น รวมรูปทั้งปวงนั้นเข้ากันโดยลักษณะ คือ ความสวย ก็เห็นว่า "นั่นเป็นรูป" อรูปธรรมทั้งหลายย่อมปรากฏ โดยเป็นทาง แก่พระโโยวาร นั้นแหละผู้ก้านคำร

เนื้อหาในวิภัชธรรมแปล ภาค ๓ (ตอนจบ) เกี่ยวกับการรวมอรูปธรรมและโลกียิตที่เกี่ยวข้องกับพระโโยวาร โดยพูดถึงการกำหนดนามบูชาและโลกุตตรจิต โดยมีการแสดงว่าโลกียิตทั้งหลาย ได้แก่ความรู้และการมีสติ และการทำให้

ประโยค - วิถีธรรมรวมเปล่า ๓ (ตอนจบ) - หน้า 15 สิ่งอื่นเป็นสัตว์ีกดี บุคคลดี เทพดี พรหมดี หมาไม่" พระโฉคาวารัน คันกำหนดแยกนามรูปตามสภาพที่เป็นจริงได้อย่างนี้แล้ว เพื่อประโยชน์ที่จะละเสียซึ่งโลกสัมปชัญญ

ในตอนจบของวิถีธรรมรวมเปล่า พระโฉคาวารันได้กล่าวถึงการกำหนดนามรูปตามสภาพจริง การมองสัตว์และบุคคลในแง่ของพระพุทธศาสนา โดยใช้ตัวอย่างจากพระสูตรต่างๆ ที่ชี้ให้เห็นว่าทั้งสองสิ่งเป็นเพียงสมมุติเท่านั้น และ

ประโยค - วิสุทธิธรรมนเปล กาด ค ตอน ๒ (ตอนจบ) - หน้้าที่ 17 ไม้หามไม่ ฉันใด เมื่ออุปทานบั่นธ ๕ มีอยู่ โวหารว่า 'สัตว์'ว่า 'บุคคล' มีมืจันเท่านั้นเอง เมื่อสำรวจจรรรมแต่ละส่วน ๆ ไปโดย ปรมณ์ชื่อว่าสัตว์อ

บทนี้นำเสนอการวิเคราะห์ของพระโฆษวารเกี่ยวกับการเห็นสัตว์และบุคคลในแง่ปรัชญา และการเข้าใจความสุขที่เกิดจากการที่มนุษย์ยึดมั่นในความเชื่อว่า 'สัตว์มี' หรือ 'สัตว์เที่ยง' ที่อาจส่งผลต่อความทุกข์ของตนเอง

ประโยค - วิชาธรรมะเบื้องต้น ตอน ๒ (ตอนจบ) - หน้าที่ 24 กังขาวิจารณาสุขนิเทศ ส่วนคุณอันขามความสงสัยในอธิษฐา เสียใจ ด้วยการกำหนด จับปัจจัยของนามรูปนั่นแหละ แล้วแต่ก็อยู่ ชื่อว่า กังขาวิจารณาสุขนิเทศ [

บทนี้พูดถึงการพิจารณาเหตุและปัจจัยของนามรูป โดยเฉพาะในบริบทของการตั้งสติและการพิจารณาในชีวิตประจำวัน ภิกษุผู้ที่ต้องเผชิญกับความสงสัยต้องเรียนรู้ที่จะมองหาสาเหตุที่ทำให้มีชีวิตอยู่ โดยคิดถึงนามรูปที่ไ

ประโยค - วิสุทธิมรรคเปล กาฐ ตอน 2 (ตอนจบ) - หน้าที่ 42 มัคคมัคคญาณัทสนวิสุทธินทก ส่วนญาณอันรู้ธรรมที่เป็นรง และธรรมที่มีใช้งาวว่า "นี่เป็น ทาง นี่เป็นทาง" ดังนี้แล้วแต่ข้อต้องชื่นชู ซึ่งว่านาคมัคคญาณท

ในตอนจบของวิสุทธิมรรคเปล กาฐ เราจะได้สำรวจการเข้าถึงมัคคมัคญาณัทสนวิสุทธินทก และวิธีการปฏิบัติวิปัสนา เพื่อการเห็นธรรมที่แท้จริง พระโโยคาวรจะทำให้เห็นถึงความสำคัญของการพิจารณาเป็นกลาปสมสมะ ซึ่งเป็นเบื

ประโยค - วิสุทธิมรรคเปล ภาค ๓ คาถา ๒ (ตอนจบ) - หน้าที่ 43 เกิดขึ้น และตรีนปรัญญาเล่ามีในลำดับแห่งภูมิปัญญา แม้นเพราะเหตุนั้น พระ โยคั่งผู้ใคร่จะมาคามคามคามคามนึง วิสุทธิมรรคนี้พร้อมจึงต้องทำโยคะในกาลใ

บทความนี้สำรวจหลักการของวิสุทธิมรรคและปรัญญา 3 ประเภท ได้แก่ ญาณปรัญญา, วิปาสนาปัญญา และปานปรัญญา โดยเน้นการทำความเข้าใจลักษณะเฉพาะและความสำคัญในทางธรรม เพื่อให้นักปฏิบัติสามารถใช้ในชีวิตประจำวันและเข

ประโยค - วิสุทธิธรรมแปดก ค ตอน ๒ (ตอนจบ) - หน้าที่ 44 [ภูมิของปริญญา] ภูมิ (คือชั้น) ของญาณปริญญา เริ่มตั้งแต่ส่งสารปริจฉา (กำหนดส่งสารอาเนามูป) ไปจนถึงปัญญาปริญะ (กำหนดจับปัญญา) ของนามรูป) ด้วยว่าใน

เนื้อหานี้กล่าวถึงภูมิของญาณปริญญาที่เริ่มตั้งแต่ส่งสารปริจฉาไปจนถึงปัญญาปริญญา โดยเน้นความสำคัญของการละทิพพธรรมและการเข้าใจความทุกข์และสุข เพื่อให้พระโยคีสามารถบรรลุญาณปริญญาได้อย่างแท้จริง และเสนอกา

ประโยค- วิสุทธิธรรรมเปล่า กาด ๓ (ตอนจบ) - หน้าที่ 49 สิ่งพึงยิ่ง เอกโวภาฎ จตุโวภาฎ ปัญญโวภาฎ เป็นสิ่งพึงยิ่ง ปฐมาน...อุตตตานเป็นสิ่งพึงยิ่ง เมตตามโวภาฎ...อุปบาทาโวภาฎ วิญญูเป็นสิ่งพึงยิ่ง อวิชชา...ชรา

ในบทนี้กล่าวถึงความสำคัญขององค์ประกอบต่าง ๆ ที่นำไปสู่การทำสมสมะ โดยเน้นถึงสิ่งพึงยิ่ง เช่น ปัญญาและเมตตา สอดคล้องกับคำสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้า เรื่องธรรมที่ถือว่าเป็นโลคุตธรรมและการเข้าเกณฑ์สมสมะ การ

ประโยค- วิถีมิวรคลรงเป็นผู้สร้าง ผู้สวย (ผล) ผู้มีอำนาจในนตน เพราะรูปีดไม่เที่ยง รูปนั้นย่อมเป็นทุกข์ ไม่อาจห้ามความไม่เที่ยงหรือความเกิดความเสื่อมความถูกบีบีอันมั่นคงของตนเองได้ (ก็แล้ว) ความเป็นผู้ส

เนื้อหาเกี่ยวกับธรรมชาติของความไม่เที่ยงและอนิจจาในชีวิตมนุษย์ ซึ่งเน้นการสร้างความเข้าใจในความเป็นจริงว่าทุกสิ่งมีการเกิดขึ้นและเสื่อมสลายตามธรรมชาติ พระผู้พระภาคเจ้าทรงแสดงให้เห็นถึงความไม่เที่ยงในร

ประโยค - วิถีธรรมรเปล าก๎ ด ตอน ๒ (ตอนจบ) - หน้าที่ 55 วัณโธ โดยอาการเป็นผูม่า วิวโธ โดยอาการเจือม สตาโร โดยอาการเป็นไปกับอาสวะ ลงูโธ โดยอาการเป็นสังขตา มารามิสิโต โดยอาการเป็นเหยื่อมาร ชา

เนื้อหาเกี่ยวกับการอธิบายอาการต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับธรรมในพระพุทธศาสนาในแง่มุมต่าง ๆ เช่น การเป็นผูม่า ความเป็นธรรมดาของชาติและชรา และการพิจารณาปัญจขันธ์ทางองค์สัมสมะ โดยแบ่งอาการเป็นขั้นตอน เช่น อนิ

ประโยค - วิสุทธิมรรคเปล ภาค ๓ ตอน ๒ (ตอนจบ) - หน้า 58 ริตโต โดยอาการชื่อว่าว่าง เพราะว่างจากความยืนความงามและความสุขตามคนเวลาคิดเอา ตุวุตโต โดยอาการชื่อว่าไม่มีแก่น เพราะเป็นของว่างนั้นและ หรือว่ be

เนื้อหาเกี่ยวกับการวิเคราะห์อาการต่างๆ เช่น ริตโต, ติวุตโต, สุขฺโต และ อนุตโต ซึ่งแสดงถึงธรรมชาติของความว่าง ความไม่เที่ยง และความสุขในชีวิต โดยระบุกระบวนการคิดและการรับรู้วิธีต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับทุ

ประโยค - วิสุทธิธรรรมเปล กาด คตอน 2 (ตอนจบ) - หน้าที่ 62 มีอาวาสับปะรยะเป็นต้น) ยังวิสาสญาณให้ถึงพร้อม โดยจันมิต ของสมาธิ (ในวิสิษฏ) ให้ได้ ยังวิสาสญาณให้ถึงพร้อม โดยกิริยาที่รโพธงค์ให้เป็นไปตามควร

ในบทนี้ได้กล่าวถึงการวิจัยและพิจารณาความเกิดของรูป โดยอธิบายถึงเหตุ ๔ ที่ทำให้รูปเกิด และความสำคัญของกรรมในการเกิดของรูปสัตว์ทั้งปวง มีการแนะนำวิธีการภาวนาเพื่อให้ถึงพร้อมและการพิจารณารูปตามกาลเกิด โด

ประโยคย่อ - วัสดิธรรมเเปลงจาก ต ค ตอน 2 (ตอนจบ) - หน้า 73 อาหารมยโต โดยเป็นรูปสำเร็จด้วยอาหาร อุฏมยโต โดยเป็นรูปสำเร็จด้วยอุฏม กุมมยโต โดยเป็นรูปเดิมแต่ครราม จิตตสมาธิยโต โดยเป็นรูปจิตเป็นสมาธิ ธมมตาร

ในบทนี้กล่าวถึงการพิจารณาวัสดิธรรมผ่านมุมมองต่างๆ เช่น อาหาร, รูปธรรม, และจิตตสมาธิ โดยมีหลักการที่พระโบราณาจรัชได้เสนอไว้เกี่ยวกับการถือเอาและทอดทิ้งในสังขาร พร้อมทำให้เห็นว่าทุกสรรพสิ่งมีความไม่เที่

ประโยค - วิชาวิมารเปล่าก ๓ (ตอน ๒) - หน้าที่ 75 [ซอย ๑๐๐ ปี เป็น ๓ ส่วน] ความตกไปแห่งรูปอันเดิมขึ้น คือเจริญขึ้นด้วยอำนาจวิเศษว่า โยจุตต์ตกатьม ในคำนี้ ความว่าเกินขึ้นสู่ไรลักษณ์ด้วยอำนาจ โโยจุตต์ตก

บทความนี้ได้กล่าวถึงการแบ่งแยกวัยออกเป็น ๓ ช่วง คือ ปฐมวัย, มัชฌิมวัย, และปัจฉิมวัย โดยบรรยายถึงความไม่เที่ยงของรูปและลักษณะการดำรงอยู่ในแต่ละช่วงวัย ตามแนวความคิดของพุทธศาสนา สิ่งที่เป็นทุกข์นั้นก็ไม

ประโยค- วิสุทธิมรรคเปล กาด ตอน ๓ (ตอนจบ) - หน้า ที่ 84 ถึงที่ส่วนบนนี้ ๆ ดอก " บูรพ์อีก (อีกคนหนึ่ง) กล่าวว่าทะเขาอย่างนี้ว่า "แม่ความตาย ไปแห่งปลาไฟในส่วนที่ ๓ ของไต้ก็ยังเป็นการหยาบ อันที่แท้ เปล่

เนื้อหาของวิสุทธิมรรคเปล กาด ตอนที่ ๓ แสดงถึงแนวคิดเกี่ยวกับการเปรียบเทียบทางอุปมาอุปไมยในบริบทของความตายและการเข้าใจในธรรมชาติ ผ่านการอภิปรายถึงการรู้จักไตรลักษณ์และว่าการสูญเสียจะเป็นอย่างไรในแง่มุม

ปร่ามโคลง - วิสุทธิวิมารพล ปะ ตน ๒ (ตอนจบ) - หน้า 90 ถูกปลายมิถิ่มกัตไปพลัน อึ่งนี้ (สังขาร) ธรรมทั้งหลายเกิดแล้ว ความแตกดับร่วงล่วงธรรมทั้งนั้นไว้ มันจึงมี ความแตกทำลายเป็นธรรมดา (ในตัวมัน) ไม่ ปนกั

ในบทความนี้เป็นการวิเคราะห์ความเข้าใจเกี่ยวกับธรรมดารูปและการแตกดับของสังขาร ซึ่งถูกเปรียบเปรยด้วยรูปแบบและวัสดุต่าง ๆ ที่มีอยู่ทั่ว ๆ ไป ตัวอย่างเช่น เหล็ก, ทอง, และหิน การอธิบายนี้ชี้ให้เห็นว่าธรรมด