หน้าหนังสือทั้งหมด

การเว้นโทษจากทฤษฎีที่เป็นอันตราย
136
การเว้นโทษจากทฤษฎีที่เป็นอันตราย
ประโยค ๔ - มังกรคลี่ดังนี้เป็นปล. เล่ม ๒ - หน้า ๑๓๖ ท่านจึงกล่าวว่า "โดยมากออกจากภาพไม่ได้" ดังนี้ ดังนั้น นิยม- มาจากทิฐิปญฺญูบคต อันผู…
บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการเว้นจากทฤษฎีที่อาจส่งผลกระทบต่อการเจริญทางปัญญาในพระพุทธศาสนา โดยยกตัวอย่างจากอรรถกสามัญผลสูตรที่แนะนำให้หลีกเลี่ยงการสัมพันธ์กับผู้มีทิฐิและเกิดผลเสียต่อการแสวงหาความร
สัณฐานวิทยาและอารมณ์ของอุณหิสรรรมบค
139
สัณฐานวิทยาและอารมณ์ของอุณหิสรรรมบค
ประโยค ๑ - มังคลิดที่นี่แน่ปล เล่ม ๒ - หน้าท 139 [สัณฐานวิทยู ๒๐] (๒๔๕) ส่วนในธรรถนิกเขปกิณฑ์ ท่านกล่าวความนี้ไว้ว่า "ทิฐิรูปในรูปสั…
ในบทความนี้ได้เสนอความรู้เกี่ยวกับสัณฐานวิทยาและอารมณ์ของอุณหิสรรรมบค โดยเน้นความสำคัญของทิฐิรูปและวิธีการเข้าใจในสิ่งต่าง ๆ โดยการแบ่งแยกอารมณ์ตามคำสอน แนวคิดและความเข้าใจเหล่านี้ช่วยในการพัฒนาจิตใจแ
มังคลัตถิสัปปุรส เล่ม ๒ หน้า ๑๔๐
140
มังคลัตถิสัปปุรส เล่ม ๒ หน้า ๑๔๐
ประโยค ๔ - มังคลัตถิสัปปุรส เล่ม ๒ หน้า ๑๔๐ ก็เชื่อว่ามีสัตว์เป็นอามรณ์ ในกาลเมื่อสัตว์อันกินนานายบุคคลพึง ลักไป ก็แต่ว่า ในสังคมหแ…
ในบทนี้กล่าวถึงสัตว์เป็นอามรณ์ตามแนวคิดศีลธรรมของพระพุทธศาสนา โดยอธิบายถึงความสำคัญของการเคารพชีวิตสัตว์ รวมถึงบทเรียนที่เกี่ยวข้อง เช่น การปฏิบัติที่ไม่ทำร้ายสัตว์และการสร้างสังคมที่มีคุณธรรม บทนี้ยั
การวิเคราะห์มิจฉาทิฏฐิในหลักกรรม
142
การวิเคราะห์มิจฉาทิฏฐิในหลักกรรม
ประโยค๕ - มังคลิคดที่นี่นีเปล่า เล่ม ๒ - หน้า 142 สงบเป็นอารมณ์ ด้วยประสงค์ว่า "มิจฉาทิฏฐิที่เป็นไปอยู่ว่า สัตว์ทั้งหลายผู้ลอยเกิดอ่อนไม…
เนื้อหานี้สำรวจมิจฉาทิฏฐิและการมีอยู่ของกรรมในภูมิทั้งสาม การระบุความเข้าใจเกี่ยวกับกรรมอาจแสดงให้เห็นถึงอารมณ์ที่ผู้ปฏิบัติต้องเผชิญ เมื่อกล่าวถึงกรรมบถที่หลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความคิดเห็นที่ผิด และเน้
การเจตนาและกรรมบังในพระศาสนา
143
การเจตนาและกรรมบังในพระศาสนา
ประโยค ๔ - มังคลัดที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ที่ 143 นั่น เป็นเพราะเจตนานั้นไม่เป็นกรรมบัง หามใจ. แต่เจตนาของเป็นกรรมบังได้ในบางคราว ไม…
ในเนื้อหานี้กล่าวถึงการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างเจตนาและกรรมบังในพระพุทธศาสนา โดยชี้ให้เห็นว่าการเจตนาที่เป็นกรรมบังนั้นไม่สามารถเกิดขึ้นได้เสมอไป และเหตุผลที่ทำให้การคร่ำครวญในกรรมบังจึงมีความไม่แ
มังคลัทธิที่เป็นเปล - มุสาวาท และ วรมณี
145
มังคลัทธิที่เป็นเปล - มุสาวาท และ วรมณี
ประโยค ๔ - มังคลัทธิที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ที่ 145 มุสาวาท ๑ จากปิศจวาน ๑ จากผู้สาววา เจตนาเครื่องวา จากสัมผัสปลาป ๑ อภิญญา ๑ อวยาบา…
บทความนี้สำรวจมุสาวาทและวรมณีในบริบทของมังคลัทธิ โดยอ้างอิงจากอรรถกถาและสูตรต่างๆ ถึงความสำคัญของการกำจัดเวรและการปฏิบัติตนในทางที่ถูกต้อง ผ่านการวิเคราะห์คำว่ามุสาวาทและวรมณี โดยให้ความรู้เกี่ยวกับธร
ภูมิสมัฏฐภูติสูตรและคำอธิบายเกี่ยวกับเวรีเมธี
146
ภูมิสมัฏฐภูติสูตรและคำอธิบายเกี่ยวกับเวรีเมธี
ประโยค ๔ - มังคลิคิดที่เป็นเปล เล่ม ๒ หน้า ที่ 146 มี ๑ ประการ. ภูมิสมัฏฐภูติสูตรหนึ่งว่า "บวกว่า เวรี" ได้แก่ บาปธรรมมี ปาณาติบาตเป็นต…
เนื้อหาเกี่ยวกับภูมิสมัฏฐภูติสูตรที่กล่าวถึงบาปธรรมและการใช้คำว่า 'เวรี' รวมถึงความหมายที่ซ่อนอยู่ในศัพทธ์ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับความเป็นเวร โดยเฉพาะเมื่ออ้างอิงถึงการสาธยายในอรรถกถาขุทธปกรณ์ ในการศึก
มั่งคั่งที่เป็นเปล่า เล่ม ๒
148
มั่งคั่งที่เป็นเปล่า เล่ม ๒
ประโยค ๕ - มั่งคั่งที่เป็นเปล่า เล่ม ๒ - หน้าที่ ๑๔๘ นั่น ท่านก็ได้แสดงโลกวิธีวิธีและโลกูตวิธีวิธีแล้ว ส่วนในอรรถกถา"ทุนเทศปฐะ" ท่านวันส…
ในเนื้อหาได้พูดถึงการวิเคราะห์โลกวิธีและโลกูตวิธีตามอรรถกถา "ทุนเทศปฐะ" โดยการอธิบายถึงการสมาทานและกรรมที่เกี่ยวข้องกับกายกรรม ซึ่งผู้สมาทานมักจะรับเอาสิกาบในทั้ง 3 ประเภทด้วยมือและศีรษะ นอกจากนี้ยังเ
มังคลิตีที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า 149
149
มังคลิตีที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า 149
ประโยค ๑๙ : มังคลิตีที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า 149 แม่บุคคลผูมาทาน รับเอาหมวด ๔ เหลี่ยงวิถีธรรมอันเป็นกุศล มี มูลวาวา เวรมณี เป็นต้น ค้อม…
เนื้อหานี้พูดถึงความสำคัญของวิถีธรรมอันเป็นกุศล โดยเน้นการมีเจตนาที่ดีและการอธิษฐานในการทำกุศล รวมถึงการตระหนักถึงผลกระทบของการกระทำที่มีต่อชีวิตและจิตใจของบุคคล การมีกรรมนั้นเป็นเครื่องอุปกรณ์ที่ช่วย
มังคีลักษณ์ที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า 151
151
มังคีลักษณ์ที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า 151
ประโยค๕ - มังคีลักษณ์ที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ที่ 151 เจดนากับฤกษ์ธรรมมอธิษฐานเป็นต้น เป็นมโนธรรมในมโนทวาร." [ว่าจากฤกษ์กรรมไม่ใช่วัน…
บทเรียนนี้แนวทางจากพระผู้พระภาคในการเว้นจากบาปและฤกษ์กรรม แสดงถึงอานิสงส์ที่เกิดขึ้นจากการปฏิบัติธรรม ซึ่งพระองค์ได้จัดระเบียบไว้ในมงคลข้อว่าด้วย อารติ วิรติ ปาปะ อาทิ สิ่งที่เป็นประโยชน์ควรปฏิบัติเพื
การประพฤติธรรมในมงคลสูตร
152
การประพฤติธรรมในมงคลสูตร
ประโยค๕ - มังคลิดลที่นี่นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 152 ธรรมคืออุสกุลธรรมบง. ผู้ใด ประพฤติธรรมคืออุสกุลธรรมนนั้น โดยความ ผู้บัง ชื่อว่า เว…
เนื้อหาในตอนนี้สำรวจการประพฤติธรรมตามอุสกุลธรรมบง 10 ประการ โดยอาจารย์ได้แสดงความสำคัญของธรรมจริยา ที่มังคลิดลแสดงไว้ในพระสูตร ทั้งในประโยคที่เกี่ยวข้องกับการสร้างกรรมดีและกรรมชั่ว โดยยกตัวอย่างคำสอนข
มงคลดลที่นิยมเปล่า เล่ม 2 - หน้าที่ 156
156
มงคลดลที่นิยมเปล่า เล่ม 2 - หน้าที่ 156
ประโยค 4- มงคลดลที่นิยมเปล่า เล่ม 2 - หน้า 156 ดี ในการงานมีกรรมกรรมและโครักกรรมเป็นต้น ซึ่งสมควรแก่สุกของตน เป็นผู้มีอาชีพสมบูรณ์แล้…
ในบทนี้กล่าวถึงความสำคัญของการมีอาชีพที่สมบูรณ์ โดยแต่ละคนจะต้องมีการตั้งจิตมั่นคงและมุ่งหน้าไปข้างหน้า ในการทำกรรมดีและการศึกษาที่มีคุณค่า โดยการปฏิบัติตามโอวาทของพระโพธิสัตว์ที่จะนำไปสู่การได้มาซึ่ง
คำแปลและการวิเคราะห์ในวิญญูชน
160
คำแปลและการวิเคราะห์ในวิญญูชน
ประโยค๔ – มั่งคั่งที่บันเทิ้ล – เล่ม ๒ – หน้าที่ 160 และวิญญูชนทั้งหลายติเตียนไม่ใช่ดังนี้ ในอรรถกถาสุตวนนี้ ท่านไม่ใช่กล่าวคำอะไร ๆ ไ…
บทความนี้นำเสนอการตีความคำสอนของพระพุทธเจ้าโดยใช้แนวทางในการวิเคราะห์อรรถกถาที่เกี่ยวกับการกระทำที่ดีและผลที่เกิดจากการกระทำของวิญญูชน โดยเฉพาะในการไม่ตกอยู่ในคำติเตียนหรือคำสรรเสริญ บทนี้อธิบายถึงควา
การวิเคราะห์สุขิตในพระพุทธศาสนา
161
การวิเคราะห์สุขิตในพระพุทธศาสนา
ประโยค๕ - มังคลิตที่ป็นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 161 ที่ชินหล่ออันบัญญัติว่า เป็นสุขมิิด อันที่จริง วางเห็นปานนั้น แม้ประกอบด้วยคุณมืออว…
บทความนี้สำรวจแนวคิดเกี่ยวกับสุขิตในพระพุทธศาสนา โดยนำเสนอการวิเคราะห์คำสอนในสุขิตสูตรซึ่งระบุถึงลักษณะและคุณสมบัติของสุขิตว่าประกอบด้วยองค์ ๔ ที่ไม่มีโทษ วิญญูชนไม่สามารถติเตียนได้ การทำความเข้าใจเรื
การเป็นมิตรและวาจาในพระพุทธศาสนา
166
การเป็นมิตรและวาจาในพระพุทธศาสนา
ประโยค ๑ - มังคลัลที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 166 เป็นมิตร ผู้นั้น ๆ ย่อมแตกกัน โดยแท้ บทว่า อนุปลกัศลวตุตถโน ควาวว่า วาจานันโด คุร้า…
ข้อความในหน้านี้กล่าวถึงแนวคิดเกี่ยวกับความเป็นมิตรและวาจาที่เหมาะสมในพระพุทธศาสนา มุ่งเน้นการพูดคำที่ให้เกียรติและไม่ทำร้ายจิตใจผู้อื่น ผ่านเนื้อหาที่สอดแทรกด้วยประวัติของพระเถระในสมัยพระพุทธเจ้ากัสส
ธรรมะการพูดที่สุภาพ
168
ธรรมะการพูดที่สุภาพ
ข้อความที่อ่านได้จากภาพเป็นภาษาไทย มีเนื้อหาดังนี้: ประโยค ๔ – มังคิดที่เป็นเปล่า เล่ม ๒ – หน้า Page 168 "บุคคลพึงกล่าววาจาที่เป็นเครื่องไม่ทำตนให้เดือนร้อน และไม่เป็นเครื่องเมียเบียนผู…
เนื้อหาเกี่ยวกับการพูดในศาสนาพุทธที่ย้ำถึงความสำคัญของการใช้วาจาที่สุภาพ ไม่เป็นเหตุให้คนอื่นเดือดร้อน และการพูดที่มีประโยชน์เพื่อความเจริญของสังคม โดยเฉพาะการหลีกเลี่ยงการพูดที่เป็นไฟในการขัดแย้ง โดย
เรื่องปลากิปลและการเตือนสติ
169
เรื่องปลากิปลและการเตือนสติ
ประโยค๕ - มังกรคลัดที่นี่เนิ่นปล่อย เล่ม ๒ - หน้า ๑๙๙ [เรื่องปลากิปล] ก ในกลางของพระพุทธเจ้าพระนามว่า กัสสป ได้มีภิกษุรูปหนึ่งชื่อบิณฑ เป็…
เรื่องราวเกี่ยวกับภิกษุชื่อบิณฑ ซึ่งมีลักษณะความทะนงตนและมักใช้คำพูดหยาบคาย ทำให้เสื่อมเสียและได้รับผลกรรมที่ไม่ดี ตามคำสอนของพระพุทธเจ้าที่เตือนให้ใช้คำพูดอย่างสุภาพและเป็นที่รัก เพื่อป้องกันการทำควา
การทำการพนันกับโควินทเศรษฐี
171
การทำการพนันกับโควินทเศรษฐี
…"พ่อผู้บริจาค จงไป, พ่อผู้บริจาค จงเป็นไป" ดังนี้ โดนัทวิลาสาได้ฟังเสียงที่น่า พอใจ จึงลากเวียน ๑๐๐ เล่มที่ผูกคิดกันไปด้วยกำลังแรงตัวเดียว อัดเวียนเล่มที่ออยู่หลังไว้ ณ ที่ ๆ ก็เวียนเล่มหน้าออยู่แล้ว, เมื…
ในบทนี้เล่าเรื่องการสนทนาระหว่างพราหมณ์และโควินทเศรษฐีเกี่ยวกับการพนัน โดยพราหมณ์รายงานถึงการทำการพนันด้วยทรัพย์และการร้องเรียก พระโพธิสัตว์มีความเข้าใจในเรื่องนี้ พร้อมสอนให้กล่าววาจาที่จริงใจไม่เป็น
มังคลิฆติบี เล่ม ๒ - การสนทนาที่ให้เกียรติ
172
มังคลิฆติบี เล่ม ๒ - การสนทนาที่ให้เกียรติ
ประโยค ๔ - มังคลิฆติบี, เล่ม ๒ - หน้า ๑๒๒ [แก้จรรจร] บรรดาบเหล่านั่น กล่าวว่า มนุญเมว ความว่า บุคคลเมือสนทนากับผู้อื่น ฟังคล่า…
ในบทนี้กล่าวถึงวิธีการสนทนาโดยนำใจที่อ่อนหวานและสร้างสรรค์ โดยเลี่ยงจากโทษสี่ประการ นอกจากนี้ยังมีการพูดถึงความสำคัญของการตอบสนองต่อความคิดเห็นของผู้อื่นอย่างเหมาะสม ตามที่ได้รับการอ้างถึงในอรรถกถาระเ
อุทาหรณ์บทเศรษฐี
174
อุทาหรณ์บทเศรษฐี
ประโยค ๔ - มังคลัตถาที่นี่เป็นปลา เล่ม ๒ - หน้าที่ 174 [เรื่องบทเศรษฐี] [๒๒๕] อเนง ธรรมาคมบุคคลมีปกติกล่าวว่าค่าน่ารัก มักได้ลาก เหลือเพ…
ในเรื่องนี้, บุตรเศรษฐีห้าคนได้ออกจากพระนครกรุงพาราณสี ขอชิ้นเนื้อจากพรานเนื้อ โดยที่การใช้วาจาที่น่ารักและเหมาะสมมีผลต่อการได้รับเนื้อที่เหมาะสม. คนแรกใช้วาจาหยาบทำให้ได้เนื้อไม่เพียงพอ, ส่วนคนที่สอง