การค้าขายและความเสี่ยง : หน้า 32/113

หัวเรือ ท้ายเรือ ชาติภูมิเดิมเป็นพ่อค้า เข้าตั้งภูมิลำเนา อยู่ที่บ้านหมู่เหนือของวัดสองพี่น้อง คือ ทิศใต้ ของวัดแต่ต่างฝั่งกับวัด วัดอยู่ตะวันออก เฉียงเหนือ บ้านอยู่ตะวันตกเฉียงใต้ มีคลองกั้น เป็นระหว่างวัดกับบ้าน ค้าขายมาตั้งแต่อายุ ๑๔ ปี เศษ ๆ นับตั้งแต่บิดาล่วงไปก็เป็นพ่อค้าแทนบิดา เลี้ยงมารดามาจนอายุ ๑๕ ปี ตรงนี้ได้ปฏิญาณตัว บวชจนตาย ด้วยมามีอุปสรรคเกิดขึ้นในระหว่าง ขายข้าวแล้วน่าเรือเปล่ากลับบ้าน เข้าลัดที่ คลองบางอีแท่น เหนือตลาดใหม่ แม่น้ำนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ในลัคนี้ไม่ไกลนักแต่พวกโจร ชุกชุม แต่พอเข้าลักไปเล็กน้อยก็มาคิดแต่ในใจ ของตัวว่า คลองก็เล็กโจรก็ร้าย ท้ายเรือเข้า ก็ไล่เลี่ยกับฝั่ง ไม่ต่ำไม่สูงกว่ากันเท่าไรนัก น่าหวาดเสียวอันตราย เมื่อโจรมาก็ต้องยิง ๓๐ อยู่ในบุญ มกราคม ๒๕๕๙ หรือทำร้ายคนท้ายก่อน ถ้าเขาทำเราเสียได้ก่อน ก็ไม่มีทางที่จะสู้เขา ถ้าเราเอาอาวุธปืน 4 นัด ไว้ทางหัวเรือแล้วเราไปถ่อเรือทางลูกจ้างเสีย เมื่อโจรมาทำร้ายเราก็จะมีทางสู้ได้บ้าง คิดดังนี้ แล้วก็เรียกลูกจ้างที่ถ่อเรือแถบทรายมาถือท้าย เรา ออกไปถ่อแทน ถ่อเรือไปก็คิดไป เรือก็เดินเข้าไป หาที่เปลี่ยวหนักขึ้นทุกที ความคิดก็ถี่ขึ้นว่า ลูกจ้างที่เราจ้างมานี้คนหนึ่งก็ไม่กี่บาท เพียง ๑๑ บาท หรือ ๑๒ บาทเท่านั้น ส่วนตัวเราเป็น เจ้าของทรัพย์ทั้งเรือหมด ส่วนตายจะให้ลูกจ้าง ตายก่อนไม่ถูก เอาเปรียบลูกจ้างมากเกินไป ไม่สมควร ถือไปก็คิดไปดังนี้และคิดหนักเข้า ก็ตัดสินใจเด็ดขาดออกไป เราเป็นเจ้าของให้เรา ตายก่อนดีกว่าจึงจะสมควร คิดตกลงแล้วก็ เรียกลูกจ้างให้มาถ่อ ตัวก็หยิบปืน 4 นัดที่เอาไป ๘