หลักการบริหารเวลา : หน้า 87/113

แต่เพราะภิกษุรู้จักกาลว่า นี้เป็นการเรียน นี้เป็น กาลสอบถาม นี่เป็นกาลประกอบความเพียร นี้ เป็นกาลหลีกออกเร้น ฉะนั้น เราจึงเรียกว่าเป็น กาลัญญู ภิกษุเป็นธัมมัญญู อัตถัญญู อัตตัญญู มัตตัญญู กาลัญญู” โดยหลัก สําหรับฆราวาสผู้ครองเรือน ก็ควรน่า หลักกาลัญญมาใช้ในชีวิตประจําวัน การบริหารเวลาในเบื้องต้นก็คงคล้าย ๆ กับ ของพระภิกษุ คือ เริ่มจากการมองเห็นคุณค่า ของเวลาที่มีอยู่ว่า สําคัญ และต้องใช้ให้เกิด ประโยชน์กับตนเองให้ได้มากที่สุด 66 ที่จะส่งผลกระทบต่อชีวิต หน่วยงาน หรือองค์กร ในระยะยาว เป็นต้น ๓. ภารกิจไม่สําคัญแต่เร่งด่วน ได้แก่ เรื่องเล็กน้อยทั่ว ๆ ไป เช่น การรับโทรศัพท์ ที่กำาลังดัง เป็นต้น ๔. ภารกิจไม่สําคัญและไม่เร่งด่วน เช่น การไปเที่ยวเตร่เฮฮาหรือการไปชมภาพยนตร์ ที่ไม่ได้มีผลดีต่อตนเอง เป็นต้น ในภารกิจเหล่านี้ หากจัดตามลำดับ ความสําคัญ คนในทางโลกคงให้ความสําคัญ กับภารกิจที่ ๒ คือ "สำคัญแต่ไม่เร่งด่วน" ในภารกิจเหล่านี้ หากจัดตามลำดับความสำคัญ คนในทางโลกคงให้ความสำคัญกับภารกิจที่ คือ สําคัญแต่ไม่เร่งด่วน' เป็นอันดับแรก ส่วนภารกิจสําคัญและเร่งด่วน อยู่ในลำดับรองลงมา 99 เมื่อมีแนวคิดอย่างนี้ จะทำให้เวลาที่มีอยู่ เป็นอันดับแรก ส่วนภารกิจสำคัญและเร่งด่วน ถูกนำไปใช้ในเรื่องที่สำคัญที่สุดก่อนเสมอ เช่นเดียวกับหลักการบริหารเวลาในทางโลก ที่มักจะใช้วิธีแบ่งภารกิจการงานที่ต้องทำ ออกเป็น ๔ รูปแบบ คือ ๑. ภารกิจที่สําคัญและต้องทำาเร่งด่วน เช่น ภารกิจฉุกเฉินทั้งหลาย หรืองานเฉพาะหน้า งานสําคัญทีจําเป็นต้องรีบท่าอย่างเร่งด่วน เป็นต้น ๒. ภารกิจที่สำคัญแต่ไม่เร่งด่วน เช่น งานในด้านการวางแผนหรือกำหนดนโยบาย อยู่ในลำดับรองลงมา ทั้งนี้เนื่องจากว่า ภารกิจ สำคัญที่ไม่เร่งด่วนนั้น แม้จะยังไม่ส่งผลกระทบ ในระยะสั้นแต่อย่างใด แต่ถ้าหากนิ่งนอนใจ ไม่เร่งรีบทำไว้ โดยเฉพาะเรื่องการวางแผน และนโยบาย ก็จะส่งผลกระทบอย่างมากมาย ต่อความก้าวหน้าของงาน หรือต่อองค์กรนั้น ๆ ในอนาคต สําหรับภารกิจสาคัญและเร่งด่วน นั้น แม้จะมีความสาคัญต้องรีบท่าก็จริง แต่ ก็มักส่งผลในระยะสั้น และนาน ๆ จึงจะมีให้ ทําลิกครั้งหนึ่ง มกราคม ๒๕๕๙ อยู่ในบุญ ๘๕