กิจกรรม PIPO ในเอกวาดอร์ วารสารอยู่ในบุญ ปี 2559 ฉบับที่ 159 เดือนมกราคม หน้า 60
หน้าที่ 60 / 113

สรุปเนื้อหา

ในเดือนนี้ ทีมงานพีซเรฟโวลูชันจะขอ นำเสนอเรื่องราวการจัดกิจกรรม PIPO ครั้งแรก ณ ประเทศเอกวาดอร์ ซึ่งเป็นการเดินสาย สอนสมาธิโดยพระอาจารย์ และทีมงาน พีชเรฟโวลูชันเมื่อเดือนกันยายนที่ผ่านมา เพื่อ น่าความรู้เรื่องสันติสุขภายในไปแนะนำให้ พี่น้องชาวเอกวาดอร์ได้รู้จักและสัมผัส โดย เดินทางไปในเมือง ๕ เมือง คือ เมืองกัวยาคว วิลกาบัมบา, โลฮา, เควนกา และเมืองหลวงกีโต แล้วจัดนั่งสมาธิทั้งหมด ๑๓ รอบ มีผู้เข้า ร่วมกิจกรรม ๗๐๒ คน แต่ในที่นี้ผู้เขียนขอ ยกตัวอย่างกิจกรรมใน ๓ สถานที่มานำเสนอ ให้ท่านผู้อ่านได้สัมผัสเรื่องราวการเดินทาง สู่เส้นทางสายกลางภายในของชาวเอกวาดอร์ เมืองวิลกาบัมบา (Vilcabamba) “สวรรค์ของ ผู้ย้ายถิ่นชาวอเมริกัน" วิลกาบัมบาเป็นเมืองที่รู้จักโดยทั่วไปว่า มีพลเมืองสูงอายุเฉลี่ยมากที่สุดในโล

หัวข้อประเด็น

- กิจกรรม PIPO ในเอกวาดอร์

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ในเดือนนี้ ทีมงานพีซเรฟโวลูชันจะขอ นำเสนอเรื่องราวการจัดกิจกรรม PIPO ครั้งแรก ณ ประเทศเอกวาดอร์ ซึ่งเป็นการเดินสาย สอนสมาธิโดยพระอาจารย์ และทีมงาน พีชเรฟโวลูชันเมื่อเดือนกันยายนที่ผ่านมา เพื่อ น่าความรู้เรื่องสันติสุขภายในไปแนะนำให้ พี่น้องชาวเอกวาดอร์ได้รู้จักและสัมผัส โดย เดินทางไปในเมือง ๕ เมือง คือ เมืองกัวยาคว วิลกาบัมบา, โลฮา, เควนกา และเมืองหลวงกีโต แล้วจัดนั่งสมาธิทั้งหมด ๑๓ รอบ มีผู้เข้า ร่วมกิจกรรม ๗๐๒ คน แต่ในที่นี้ผู้เขียนขอ ยกตัวอย่างกิจกรรมใน ๓ สถานที่มานำเสนอ ให้ท่านผู้อ่านได้สัมผัสเรื่องราวการเดินทาง สู่เส้นทางสายกลางภายในของชาวเอกวาดอร์ เมืองวิลกาบัมบา (Vilcabamba) “สวรรค์ของ ผู้ย้ายถิ่นชาวอเมริกัน" วิลกาบัมบาเป็นเมืองที่รู้จักโดยทั่วไปว่า มีพลเมืองสูงอายุเฉลี่ยมากที่สุดในโลก โดยมี ต่านานว่าผู้สูงอายุสามารถอยู่ได้ถึง ๑๒๐-๑๓๐ ปี ทั้งนี้น่าจะเป็นเพราะมลภาวะที่น้อย อากาศ และน้าก็บริสุทธิ์ สำหรับกิจกรรมการสอนสมาธิ ในเมืองนี้จัดขึ้นที่โฮสเทเรีย อิซดายมา (Hosteria Izhcayluma) ซึ่งเป็นโรงแรมที่ตั้งอยู่ ห่างจากวิลกาบัมบาเพียงแค่ ๑๐ นาที มีพื้นที่ กว้างขวางและมีห้องพักจุคนได้ ๘๐ คน อิชตายลูมาทําการประชาสัมพันธ์ให้แก่ คนในท้องถิ่น และ Expat (ผู้ย้ายถิ่นไปอาศัย อยู่ในเอกวาดอร์) ทำให้มีคนมาร่วมปฏิบัติธรรม ถึง ๖๐ คน โดยเฉพาะ Expat กว่าครึ่งเคย นั่งสมาธิกันมาก่อนแล้ว ทําให้เมื่อมาถึงก็นั่ง หลับตาโดยไม่ฟังคำอธิบายวิธีการปฏิบัติธรรม เบื้องต้นกันก่อน พระอาจารย์จึงแนะนำวิธี ท่าสมาธิแบบสั้น ๆ แล้วขอร้องว่าให้อยู่นั่งกัน จนจบ แล้วก็ลุยนั่งกันเลย และเนื่องจากสถานที่ ค่อนข้างสัปปายะ ทําให้บรรยากาศการนั่ง ค่อย ๆ กลืนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับธรรมชาติ ถึงจุดหนึ่งเสียงขยับขาไปมาก็ค่อย ๆ หายไป ๆ เหลือเพียงเสียงใบไม้ไหว เสียงลมพัด และเสียง “สัมมาอะระหัง” เท่านั้น ก่อนจบรอบมีคนเดิน ๕๘ อยู่ในบุญ มกราคม ๒๕๕๙
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More