การนั่งและการยืน : หน้า 75/113

บางทีคอตกไปเลย ต้องรีบแก้ไขกันเสีย ที่ถูกแล้วต้องฝึกนั่งให้ตัวตรง ๆ นั่งตัวตรง ดีอย่างไร ดีมาก เพราะตอนนั่งสมาธิจะหา ศูนย์กลางกายได้ง่าย บางคนนั่งเลื้อย นั่งเลื้อย ก็แบบนั่งพับเพียบนี่แหละ แต่ว่าขายืดถ่าง มากเกินไป แบนเท้าค่าไปข้างหน้า ขาเหยียด ไปข้าง ๆ ใกล้ท่านอนเข้าไปทุกที ไม่งามเลย ถ้าจะถามว่า เรื่องเท้าเอวเท้าแขนไม่มี ผิดตกยกเว้นบ้างหรือ? ก็มีบ้าง ๑. คนแก่อายุ สัก ๙๙ ปี ๒. คนป่วยหรือเพิ่งหายป่วย อย่างนี้ ไม่ว่ากัน นอกนั้นไม่ควร แต่ถึงจะแก่หรือจะป่วย ถ้าจะเท้าก็เท้าให้สวย เขามีท่าของเขา ไม่ต้อง ทั้งตัวโดยที่เขาไม่ย่อ แล้วเป็นอย่างไรบั้นท้าย ของเรา ลองให้เพื่อนทำให้ดูก็ได้ ท่าก้มตัวนั่งที่งาม ๆ เขาทำกันอย่างไร สังเกตพระภิกษุก็แล้วกัน เวลาท่านจะนั่ง ท่าน จะย่อเข่าแล้วลงทีละขา เวลาลุกก็เหมือนกัน จะขึ้นทีละขาแล้วค่อยลุก พระภิกษุท่านเป็น ผู้ชาย ท่านยังฝึกได้ เรียบร้อยเสียด้วย พวกเรา ผู้หญิงไปแก้ไขกันเสีย เดี๋ยวเขาจะว่านี่หรือ คนเข้าวัด เสียชื่อหมด ไปหัดกันเสีย สิ่งเหล่านี้ ถ้าไม่หัดแล้วค่าตัวจะตก และสร้างความรำคาญ ให้ผู้อื่นอีกด้วย หลวงพ่อใช้วิธีดูอย่างนี้แหละ ไม่ต้องไป จับเข่า เท้าลงไปที่พื้นก็ได้ แต่ให้ปลายนิ้วทั้งหมด ผูกดวงกับใคร เห็นท่านั่งก็บอกได้เลย คนนี้ เรียงกันไปข้างหน้า อย่าแอ่นท้องแขน จะกลาย เป็นดัดจริตไป เท้าแขนแอ่นแต้ อย่าไปทำ โบราณท่านว่าไว้ ใครมีลูกสั่งลูก มีหลาน สั่งหลาน มีเหลนสั่งเหลนว่า ลูกเอ๊ย... หลาน เอ๊ย... เหลนเอ๊ย... คนนั่งเท้าแขนพรรค์นี้ อย่าได้เอามาทำพืชทำพันธุ์ เสียสกุลเราหมด เพราะลักษณะส่อว่าเป็นคนขี้เกียจ คนที่ไปไหน แล้วนั่งเท้าแขน ไม่ต้องตามไปดูถึงบ้านหรอก เห็นท่านั่งก็บอกได้เลยว่า คนนี้อยู่บ้านไม่ชอบ ทํางาน เพราะอะไรจึงรู้ ไม่ยาก ก็ขนาดตัวเอง ยังตั้งไม่ไหว ต้องเอาแขนมาค่า แล้วจะไปทำ อะไรกินได้ ฉะนั้น เท้าแขนก็ไม่เอา เท้าเอวก็ไม่เอา แม้ที่สุดเท้าคางก็อย่าทำ เคยเจอคนไปนั่งโต๊ะ อาหาร นั่งเท้าคาง แบบนี้หลังยาวผิดปกติ อยู่นะ ประคองหลังไม่ไหวต้องคอยเท้าเอาไว้ ขอแถมอีกนิดเถิด นั่งอยู่บนศาลาเห็น บ่อย ๆ จะพูดหลายที่ไม่มีโอกาส วันนี้ขอเหมา ก็แล้วกัน คุณผู้หญิงเวลาลุก เวลานั่ง หรือแม้ เวลาจะหยิบของ ขออภัย...มักจะก้มลงไป ขี้เกียจ อย่ารับเข้ามา แล้วถูกทุกทีร้อยทั้งร้อย บางคนถามว่าหลวงพ่อไปเรียนโหราศาสตร์ มาจากไหน ไม่เคยเรียนหรอก มองด้วยเหตุผล ก็มองออก ขนาดนั่งยังต้องเอาอะไรมา น น ข้อ ๒๓-๒๔ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจักไม่เอาผ้าคลุมศีรษะไปในบ้าน-นั่งในบ้าน ถ้าเราเป็นฆราวาสจะนำข้อนี้ไปใช้อย่างไร ดูอย่างนี้ก็แล้วกัน ไปบ้านใครละก็ อย่าแต่งตัว ให้รุ่มร่าม แม้เป็นเพื่อนสนิทหรือญาติสนิทก็ อย่าไปทํา เดี๋ยวเป็นขี้ปากชาวบ้าน เพื่อนเรา อาจไม่นึกอะไร แต่พ่อเขา แม่เขา น้องเขา พี่เขา สามี-ภรรยาเขา จะนึกตำหนิเอาได้ แม้ ที่สุดเป็นธรรมเนียมเลยว่า เข้าบ้านใครหรือเข้า ไปในอาคารตึกรามที่ไหนต้องถอดหมวดออก ขืนไม่ถอดมีหวังถูกค้อนหรือพูดกระแทกแดกดัน ว่าหัวล้าน หัวโล้น ไปโน่น ข้อ ๒๕ "ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจัก ไม่เดินกระโหย่งเท้าไปในบ้าน มกราคม ๒๕๕๙ อยู่ในบุญ ๗๓