ต้นบัญญัติมารยาทไทย : หน้า 74/113

อยู่ในบุญ ต้นบัญญัติมารยาทไทย เรื่อง : พระราชภาวนาจารย์ (หลวงพ่อทัตตชีโว) ต้นบัญญัติมารยาทไทย ตอนที่ ๕ บ่อเกิดของมารยาทไทย หมวดที่ ๑ สารูป (ข้อ ๒๑-๒๖) ข้อ ๒๑-๒๒ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจะไม่เอามือคำกายไปในบ้าน-นั่งในบ้าน เอามือค้ากายก็คือ เอามือเท้าเอว การเดิน เท้าเอวไม่เหมาะ ยิ่งคุณผู้หญิงถ้าเดินเท้าเอว ยิ่งไม่น่าดู แม้บางครั้งเมื่อยมากอาจยืนเท้าเอว หรือนั่งเท้าเอวบ้าง ก็ขอให้เป็นแค่บางครั้ง อย่า บ่อยนัก การเท้าเอวมีทั้งดูแล้วพองามและไม่งาม แต่บางคนเท้าไม่เป็น ภาษาชาวบ้านบอกว่า น่าหมั่นไส้ สำนวนพระบอกว่าดูแล้วไม่สํารวม คือ เวลาเท้าเอว ถ้าคล้อยไปทางข้างหลังแล้ว หงายท้องแขน แอ่นหน้านิด ๆ หย่อนขาข้างหนึ่ง เมื่อไร แสดงว่าจะเอาเรื่องกันแล้ว เหมือนที่ แม่ค้าในตลาดเบาเตรียมตั้งท่าด่ากันนั่นแหละ ๆ ๗๒ อยู่ในบุญ มกราคม ๒๕๕๙ ไม่ดี อย่าไปทำ ถ้าเท้าเอวในลักษณะคว่ำแขน กำมือแบบนักกีฬา อย่างนั้นพอสู้ แต่ก็ดูให้ พอดี ๆ อย่าออกท่ามากนัก คราวนี้มาถึงค่าว่า "นั่งค้า" การนั่งค้า หมายรวมไปถึงนั่งเท้าแขนด้วย การเท้าแขนนี้ ถ้าไม่จนใจจริง ๆ อย่าทำ ไม่งามเลย ส่วนมาก เรานั่งเท้าแขนตอนนั่งพับเพียบ ตามธรรมดา เวลาเรานั่งก็เอามือขวาทับมือซ้ายวางไว้บน หน้าตัก ไม่ว่านั่งพับเพียบหรือนั่งขัดสมาธิ แต่ถ้า เมื่อยเหลือกำลังจะเท้าที่เข่าข้างใดข้างหนึ่งหรือ ทั้งสองข้างเลยก็ยังดูเรียบร้อย บุคลิกยังไม่เสีย เพราะคอยังตั้งตรง ไม่ตก ไม่ตะแคง แต่พอ เอามือไปเท้าข้าง ๆ ตัวเมื่อไร ก็เริ่มตะแคงเป็น ๆ เรือบินปีกหัก บอกอาการว่าชักจะไม่ไหวแล้ว