หลักฐานธรรมกายในคัมภีร์พุทธโบราณ : หน้า 42/113

อยู่ในบุญ บทความพิเศษ เรื่อง : พระสุธรรมญาณวิเทศ วิ. (สุธรรม สุธมฺโม) และคณะนักวิจัย DIRI หลักฐานธรรมกาย ในคัมภีร์พุทธโบราณ (ตอนที่ ๘) สวัสดีปีใหม่ พ.ศ. ๒๕๕๙ เจริญพร ท่านผู้อ่านที่ติดตามคอลัมน์บทความพิเศษ "หลักฐานธรรมกายในคัมภีร์พุทธโบราณ" อย่าง ต่อเนื่อง ซึ่งถือว่าเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนและ ทีมงานนักวิจัยของสถาบันคีรี (DIRI) ทำการ สืบค้นวิจัยให้ได้มาซึ่งหลักฐานเพิ่มขึ้น เพื่อ ทําความจริงให้ปรากฏและเป็นทนายแก้ต่าง แก่พระพุทธศาสนา วิชชาธรรมกาย สืบไป ในช่วงสิ้นปีที่ผ่านมา คณะผู้บริหาร และนักวิจัยได้เข้าร่วมการประชุมทางไกล ข้ามทวีป (Video Teleconference) กับ ทีมงานวิจัยที่ปฏิบัติหน้าที่ภาคสนามอยู่ใน หลายประเทศ เช่น ประเทศอังกฤษ สหรัฐอเมริกา จีน อินเดีย ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และนอร์เวย์ ผลสรุปจากที่ประชุมมีดังนี้... เนื่องจากปีนี้เป็นปีอายุวัฒนมงคล ครบ ๗๒ ปี ของพระเดชพระคุณพระเทพ ญาณมหามุนี วิ. (หลวงพ่อธัมมชโย) ผู้สถาปนา สถาบันวิจัยนานาชาติธรรมชัย (สถาบันดีรี) ทางสถาบันฯ จะรวบรวมผลงานวิจัยที่ได้ หลักฐานเพิ่มขึ้น และนำมาจัดพิมพ์เป็นรูปเล่ม ๔๐ อยู่ในบุญ มกราคม ๒๕๕๙ เพื่อการเผยแพร่เป็นธรรมทานในวงกว้างสืบไป นอกจากนี้ที่ประชุมยังได้วางแผนงานพัฒนา บุคลากรให้แก่นักวิจัยรุ่นใหม่ด้วย ในฉบับนี้ ผู้เขียนจะนำเสนอเส้นทาง การเผยแผ่พระพุทธศาสนา ต่อจากฉบับที่แล้ว... มองโกเลีย เกาหลี เวียตนาม เขมร ศรีวิชัย เส้นทางการเผยแผ่พระพุทธศาสนาตามเส้นทางการค้า ในยุคพระเจ้ากนิษกะและยุคต่อมา ภาพ : ชัชวาลย์ เสรีพุกกะณะ จากที่ พระเจ้ากนิษกะ ทรงอุปถัมภ์ พระพุทธศาสนาในพุทธศตวรรษที่ ๒ ดังที่เคยกล่าว ไปแล้วนั้น ก่อให้เกิดการเผยแผ่พระพุทธศาสนา อย่างกว้างขวางตามเส้นทางการค้าขายโบราณ ทางบกผ่านคันธาระเข้าไปในเอเชียกลางและ ต่อไปยังจีน ทำให้จีนกลายเป็นศูนย์กลาง