การเดินและการนั่งของชาวบ้าน : หน้า 76/113

เดินกระโหย่งเท้าก็คือ เดินเขย่งปลายเท้า สําหรับพระภิกษุห้ามท่าเด็ดขาด แต่สำหรับ พวกเราชาวบ้านไม่ห้าม เวลาเดินผ่านหน้าผู้ใหญ่ ที่ท่านก้าลังสนทนาหรือกำาลังทําอะไรกันอยู่ หรือเวลาเราต้องการเดินให้เสียงเบา ๆ เราอาจ จะกระโหย่ง แต่จริง ๆ แล้วไม่จำเป็นต้องทำ อย่างนั้นก็ได้ เดินเต็มฝีเท้านี่แหละแต่อย่าลงส้น แล้วก้มหลังสักนิดหนึ่งพองาม อย่าเขย่งเก็งกอย ไม่ค่อยน่าดู ข้อ ๒๖ “ภิกษุพึงทำความศึกษาว่า เราจัก ไม่นั่งรัดเข่าในบ้าน คนนั่งร้ดเข่าก็คือ นั่งชันเข่าขึ้นมาชิดอก กอดเข่าเจ่าจุก คอตกเข่าท่วมหัว คล้ายจะบอก ว่าคราวนี้ตายแน่ ๆ คือเป็นอาการของคน เจ้าทุกข์ เราเข้าวัดกันมาขนาดนี้แล้ว มีอะไร กระทบกระทั่งใจขนาดไหนก็ต้องคุมสติให้มัน ยืดคอตั้งบ่าเอาไว้ แล้วค่อยคิดค่อยพิจารณากัน เดี๋ยวก็มีทางแก้ไขจนได้ อย่าไปนั่งเป็นคนเจ้าทุกข์ เสียหายหมด มัว โบราณท่านว่า เวลาเราทุกข์หนักอย่าไป กอดเข่าเจ่าจุก ให้เตือนตัวเองว่า "ยิ่งมืดแสดง ว่ายิ่งดึก ยิ่งตึกก็แสดงว่ายิ่งใกล้สว่างแล้ว" เพราะฉะนั้นที่ทุกข์เจียนตายอย่างนี้ก็แสดงว่า เกือบจะพ้นทุกข์พ้นอุปสรรคแล้ว เตือนใจตัวเอง ได้อย่างนี้เดี๋ยวก็ยืดคอขึ้นมาสู้อุปสรรคได้ ไปนั่งกอดเข่าเจ่าจุกอย่างนั้น เสียเวลาเปล่า ๆ อีกทางหนึ่ง ทุกครั้งที่เราประสบปัญหาชีวิต ไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใคร ให้ทำอย่างนี้นะ นั่งหลับตาลงไปเฉย ๆ วางใจนิ่ง ๆ ที่ศูนย์กลาง กาย ที่แรกใจจะยังไม่ยอมนิ่งหรอก ก็ปล่อย ไปก่อน มันจะชัดจะส่ายอย่างไรก็ช่าง ฝืนนั่ง ไปสักพัก ถ้ายังฟังนักก็มีวิธีแก้ เช่น มันคิดได้ ๗๔ อยู่ในบุญ มกราคม ๒๕๕๙ ให้มันคิดไป ดูสิจะคิดไปได้สักแค่ไหน เดี๋ยวมัน จะเขิน หยุดคิดไปเอง บางทีมันไม่ยอมหยุดจะทำอย่างไร ก็ลอง เอาลิ้นดันเพดาน กลั้นลมหายใจ พอจะตาย ก็ลืมความทุกข์หมด ลืมความฟุ้งซ่าน แล้วจะ เกิดความโล่งตามมาทีเดียว คราวนี้เราก็ เอาใจวางเข้าศูนย์กลางกายได้ พอใจวางเข้า ศูนย์กลางกายได้แล้ว เดี๋ยวก็เป็นสมาธิ สว่างโพลง ปัญหาที่ว่าแก้ไม่ได้ เดี๋ยวก็เห็น ช่องทางแก้ไขจนได้ ค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ ทำ อย่างนี้จึงจะถูกวิธี ยังมีบางกรณีสอนก็ไม่เชื่อ ห้ามก็ไม่ฟัง มีเรื่องกลัดกลุ้มตีโพยตีพายมาเขียว คราวนี้ ต้องตายแน่ ๆ ไม่มีใครในโลกจะทุกข์เท่าเรา อีกแล้ว อยากตายให้รู้แล้วรู้รอดไป ถ้าอย่างนี้ มีวิธีแก้อีก ๒ วิธี หลวงพ่อเคยใช้ได้ผลมาแล้ว บางคนมีเรื่องทุกข์มากเลยอยากตาย มา ถึงหลวงพ่อ “ลูกอยากตาย” “เอ้า...อยากตายจริง ๆ หรือ?” เขาก็บอกว่าอยากตายจริง ๆ มันเป็น อย่างนั้น อย่างนี้ อย่างโน้น พูดกันไม่รู้เรื่องแล้ว หลวงพ่อก็เลยบอกว่า “อยากตายจริง ๆ เดียว หลวงพ่อจะช่วย เอาไอ้นี่ไปกิน ๒ เม็ด ไม่เกิน ๑๕ นาทีตาย เอาไหม?" หมอนั่นใจถึง ส่งให้ กินก็กิน กินอะไรเข้าไป ยาถ่าย พอกินเสร็จ บอกให้กินนํ้าอุ่น ๆ ตามไปมาก ๆ ๑๕ นาที เท่านั้นแหละ วิ่งตั๊ก ๆ เข้าห้องน้ำไปแล้ว พอมันพรวดออกมา ๒ พรวดเท่านั้นแหละ ความเครียดหาย เดี๋ยวก็พูดกันรู้เรื่อง อีกวิธีหนึ่ง ให้กินก็ไม่กิน หาว่าเราหลอก เสียนี่ หลวงพ่อก็บอกไปเลยว่า ตายขณะใจ เศร้าหมองอย่างนี้ตกนรกนะ ตายแล้วตกนรก