การทำความดีและการไม่ละทิ้งธรรม : หน้า 70/113

อยู่ใ ส่องธรรม ลำภาษิต เรื่อง : อิ่มธรรม ไม่ละทิ้งธรรม น ปณฺฑิตา อตฺตสุขสฺส เหตุ ปาปานิ กมฺมาน สมาจรนติ ทุกฺเขน ผฏฐา ชลิตาปิ สนฺตา ฉันทา จ โทสา น ชหนุติ ธมฺม บัณฑิตย่อมไม่ประพฤติกรรมชั่ว เพราะเหตุแห่งสุขตน สัตบุรุษอันทุกข์ถูกต้อง แม้พลาดพลั้งไป ก็ไม่ยอมละธรรม เพราะฉันทาคติและโทสาคติ (ขุ.ชา. ๗/๓๘๘) เป็นบัณฑิตผู้ทรงธรรมไม่ได้เป็นง่าย ๆ แม้มีโอกาสทำชั่วเพื่อผู้อื่นก็ไม่ทำ แม้มีโอกาสท่าชั่วเพื่อความสุขส่วนตนก็ไม่ทํา ตรงกันข้าม เมื่อมีโอกาสทำความดีเพื่อผู้อื่น ก็จะทําด้วยความสุข ความปิติยินดี ทําความดีอย่างมีเป้าหมาย เพื่อประโยชน์ตน ประโยชน์ผู้อื่น แม้ทำแล้วจะมีคนเข้าใจหรือไม่เข้าใจ จะติฉินนินทา ว่าร้าย ใส่ความ ก็ไม่ท้อถอย แม้บางคราวอาจหวั่นไหวในอุปสรรคนั้นบ้าง ก็ตั้งสติทัน ไม่ให้ใจไหลเลื่อนลงต่ำ เพียรยกจิตให้สูง ไม่เอนเอียงด้วยความรัก ความโกรธเกลียด หรืออคติใด ๆ ทําความดีสุดก้าลัง ทําความดีอย่างต่อเนื่อง ไม่ละทิ้งธรรม ไม่ละทิ้งความดี เมื่อไม่ละทิ้งธรรม ธรรมก็ย่อมไม่ละทิ้งใคร ๖๘ อยู่ในบุญ มกราคม ๒๕๕๙