การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในจีน : หน้า 45/113

ในช่วงต้นที่พระพุทธศาสนาเผยแผ่ มายังประเทศจีน ยังต้องอาศัยพระภิกษุ ต่างชาติในการถ่ายทอดและแปลคัมภีร์ทาง จักรพรรดิถังเกาจงรัชกาลถัดมาทรงรับอุปถัมภ์ งานแปลพระไตรปิฎกต่อไปอีก งานของท่าน จึงเป็นงานพระพุทธศาสนาที่ผู้แปลเป็น อีกหลายท่าน กล่าวคือพุทธศตวรรษที่ ๑๐ ท่านคุณภัทรแห่งอินเดียกลาง ได้แปลพระสูตร พระพุทธศาสนาเป็นภาษาจีนอย่างต่อเนื่อง พระภิกษุชาวจีน พระเสวียนจังดำเนินงานต่อไป 14 จนมรณภาพในปี พ.ศ. ๑๒๐๗ รวมอายุได้ ๖๒ ปี ธรรมทุนทุภิศรีมาลาเทวีสูตรและลังกาวตารสูตร ช่วงต้นพุทธศตวรรษที่ ๑๑ ท่านโพธิรุจิแห่ง อินเดียเหนือ แปลทศภูมิศาสตร์ ในเวลา ใกล้เคียงกันนั้น ท่านปรมัตถะแห่งอินเดีย ตะวันตก แปลคัมภีร์ฝ่ายปรัชญาโยคาจารและ ปรัชญาภูตตถตาวาทิน ครั้นถึงพุทธศตวรรษที่ ๑๒ ท่านติปิฎก- 12 ธราจารย์ เสวียนจัง (พระถังซำจั๋ง) ได้เดินทาง ไปศึกษาพระพุทธธรรมที่มหาวิทยาลัยนาลันทา นานถึง ๑๗ ปี เมื่อรวมการเดินทางไปกลับ เป็นระยะทางถึงกว่า ๕ หมื่นลี้ บันทึกเรื่องราวระหว่างทางของท่านมากไปด้วย จดหมายเหตุ ข้อมูลของดินแดนในเอเชียกลางและเอเชียใต้ เมื่อพันกว่าปีที่ผ่านมา ในจำนวนนี้ท่านเดินทาง ไปด้วยตนเอง ๑๑๐ แคว้น ขณะที่อีก ๒๘ แคว้น ท่านบันทึกจากคำบอกเล่า นับเป็นบันทึกทาง ประวัติศาสตร์ที่สําคัญยิ่ง เมื่อท่านกลับประเทศจีน ก็ได้นำ พระไตรปิฎกฉบับภาษาสันสกฤตกลับมาด้วย เมื่อถึงนครหลวงฉางอันใน พ.ศ. ๑๑๘๘ เป็นต้นมา ท่านได้แปลคัมภีร์ถึง ๗๖ ฉบับ จำนวนรวม ๑,๓๔๗ ผูก ออกสู่ภาคภาษาจีน มีทั้งคัมภีร์ ฝ่ายศูนยตวาทินและโยดาจาร จักรพรรดิถังไท่จง ทรงเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา ทรงอุปถัมภ์ 27-4 (ซ้าย) อนุสาวรีย์พระเสวียนจั้ง (พระถังซำจั๋ง) หน้าพระเจดีย์ห่านป่าใหญ่ (ต้าเอี้ยนถ่า) ในวัดต้าเฉียน (ต้าฉือเป็นชื่อ) ซีอาน มณฑลส่านซี จีน ที่ใช้เป็นสถานที่แปลคัมภีร์เป็นภาษาจีน (ขวา) ภาพวาดพระเสวียนจั้ง (พระถังซำจั๋ง) ที่มา http://www.buddhanet.net/bodh_gaya/images/ bgimage07.jpg ต่อมา ประเทศจีนได้เป็นศูนย์กลาง การเผยแผ่พระพุทธศาสนาไปยังนานาประเทศ ข้างเคียง เช่น ทิเบต มองโกเลีย เกาหลี ญี่ปุ่น และเวียดนาม อีกนานหลายศตวรรษ ใน พุทธศตวรรษที่ ๑๒ พระเจ้าซึ่งเซนกัมโปะ แห่ง ทิเบตได้รุกรานจีนไปถึงเมืองเสฉวน จักรพรรดิ ถังไท่จง ในสมัยนั้น ทรงพระประสงค์จะ ผูกสัมพันธไมตรีกับกษัตริย์แห่งทิเบต จึง พระราชทานพระธิดาพระองค์หนึ่ง คือ เจ้าหญิง การแปลพระไตรปิฎกของพระเสวียนจัง เหวินเฉิง ให้เป็นพระมเหสีกษัตริย์ทิเบต 12 Z pinyin: Xuánzàng; 13 ใช้เวลาทั้งสิ้น ๑๙ ปี รวมเวลาที่ใช้ในการเดินทางและการศึกษา 14 ๖๖๔ A.D. มกราคม ๒๕๕๙ อยู่ในบุญ ๔๓