ข้าพเจ้า : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 52 / 80

…หน้าที่ 195 สังฆาทิสสสจบาบที่ ๑๒ ทุพพจิสิกขบทธวรรณฉาน ทุพพจิสังเวลาว่า เตน สมนยน พฤโธ ภควา เป็นดัง ข้าพเจ้าเล่าต่อไป - ในทุพพจิสกาบนั่น มมิณฉินดังนี้ :- [แก้อรรถปฐมบัญญัติเรื่องพระฉันนะ] สองบทว่า อนาจาร อาจ…

เนื้อหาเกี่ยวกับการสอนในทุพพจิสิกขาบท รวบรวมคำอธิบายจากพระฉันนะและแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับการละเมิดทางกาย วาจา และจิตใจ ในส่วนนี้มีการกล่าวถึงความหมายของคำและการแสดงออกถึงความนอบน้อมในคำสอนของพระพุทธองค

…หน้าที่ 200 สงฆ์เมตาสิกษาขบที่ ๑๓ กุลสุตสิกษาขบวรรคฉนา กุลสุตสิกษาขบว่า เตน สมเยน พุทโธ อธา เป็นดัง ข้าพเจ้าจะกล่าวต่อไป:- ในกุลสุตสิกษาขบทนั้น มีวินฉัยดังนี้ :- [แก้วรรเรื่องพระอรรถสรและพรุนพฺพฤกษะ] คำว่า อั…

ในหน้าที่ 200 ของงานประโคมนี้ มีการสำรวจและวิเคราะห์เนื้อหาเกี่ยวกับกุลสุตสิกษาขบท้งสิ้นสุดและการวินิจฉัยทางพระธรรม ซึ่งรวมถึงการแบ่งประเภทภิกษุเป็นอาวาสิกและนาวาสิก พร้อมทั้งการอธิบายความหมายของแต่ละ

…นี้แแล้ว ย่อมมาอยู่เทคฺ พรรณอนิยตสภากาแล็กที่ ๑ อนิยตสภากาแล็กที่ ๑ ว่า เตน สมาน พุทธโอ ควา เป็นต้น ข้าพเจ้าจะกล่าวต่อไป:- ในอนิยตสภากาแล็กที่ ๑ นั้น มีวิจฉัย ดังต่อไปนี้:- [แก้อรรถญาณเหตุแห่งปฐมบูชญาณเป็นต้น…

ในอนิยตสภากาแล็กที่ ๑ มีการวิเคราะห์และแสดงธรรมที่เกี่ยวข้องกับการกำหนดกาลและคำสอนที่เหมาะสมตามเวลา รวมถึงการพูดถึงนางวิสาขาที่มีบุตรมาก ซึ่งสะท้อนถึงคุณธรรมและค่านิยมในสังคม นอกจากนี้ยังกล่าวถึงความส

…๑ - หน้าที่ 243 พรรณนาอิทธิฤทธิ์ลักษณบทที่ ๒ อิทธิฤทธิ์ลักษณะที่ ๒ ว่า ตน สมยล พุทธโอ ภาวาม เป็นตัน ข้าพเจ้าเคยกล่าวต่อไปว่า: ในอิทธิฤทธิ์ลักษณะที่ ๒ นั้น มีวิจักษณ์ดังต่อไปนี้:- ในคำว่า ภาวะภาพ ปฏิรูปจิต เป็…

ในเนื้อหานี้มีการอภิปรายเกี่ยวกับอิทธิฤทธิ์ลักษณะที่ ๒ และการปฏิบัติในการนั่งใจของภิกษุ ในส่วนของภาวะภาพและคำอธิบายถึงความสำคัญของการรักษาการนั่งให้ถูกต้อง รวมถึงการสังเกตสถานที่ที่เหมาะสมในการนั่ง แส

…รณนา ติงสกนิทวรรณนา ธรรม ๑๐ เหล่าใด ชื่อว่านิสสัลสติ์ ที่พระสังฆ สมมาพเจ้าผู้สูง ทรงแสดงแล้ว บัดนี้ ข้าพเจ้า จักทำการพระธรรมนบทที่ยิ่งไม่เคยมีมาก่อน แห่ง ธรรมเหล่านั้น. นิสสัลสติ elaborately จิตวิสรณ์ ๑ สิกขา…

เนื้อหานี้กล่าวถึงการนำเสนอพระธรรมบทที่กล่าวถึงนิสสัลสติ์และรูปแบบการดำเนินการสู่การปฏิบัติพร้อมกับการให้คำอธิบายเกี่ยวกับการอนุญาตจากพระมหาบุรุษ และความสำคัญของหลักธรรมดังกล่าวในการฝึกฝนจิตใจและการใช

…นผู้มีอายุใจ ท่านผู้มีอายุ นั้น พึงพูดกัน, กรุณาสงฆ์เดาะแล้วอ่อนควรแก่สงฆ์; เพราะฉะนั้น สงฆ์พึงอยู่ ข้าพเจ้ารง ไว้ซึ่งความเป็นผู้บงอยู่แห่งสงฆ์อย่างนี้แน่." ข้าพเจ้าพรรษาเก้าคีควรกล่าวในมติยา และอันตรพฤกษ์ น…

บทความนี้สำรวจการเดาะกิยาและความเกี่ยวข้องกับมติกาในบริบทของสงฆ์ โดยเสนอแนะการพูดคุยและประมาณความเหมาะสมเกี่ยวกับการเดาะกิยาในหมู่บรรดาสงฆ์. บทนี้กล่าวถึงความสำคัญของบทสนทนาในสงฆ์และการสร้างสรรค์บรรยา

…วกฉัน ภิกษุชื่อปรีโนนี้ระลึกได้ เปิดเผย กระทำให้ขึ้น ยอมแสดงซึ่งอาบิต, ถ้าความพร้อมของสิ่งนี้ แล้ว, ข้าพเจ้า พริงรับอาบิตของภิวชอ้อ อย่างนี้..." ดังนี้. ภิกษุผู้แสดง อันภิยรูบอาบิตนั้น พิงกล่าวว่า ปลาสติ (เธอ…

เนื้อหานี้กล่าวถึงแนวทางการแสดงวิจรเกี่ยวกับการฝันในพระพุทธศาสนา โดยมีการยกตัวอย่างการกล่าวถึงฝันเดียวและหลายฝัน รวมถึงวิธีการขออนุญาตจากสงฆ์ในการแสดงวิจรเหล่านี้ เนื้อหาให้ความสำคัญกับอธิกรณ์และศีลธร

…ร้จ้าทั้งหลายแห่งภิญฺญล้วนทั้งหลายแล้ว นี้ง กระโหย่ง ประคองอัญชลี พิงกล้าวอย่างนี้ว่า "ท่านเจ้าข่า! ข้าพเจ้า ต้องอาบัติชื่อขึ้น ขอแสดงคืนซึ่งอาบัติฉันนั้น." อันภิญฺญูผู้ลาภผาสามารถ พิสูจน์ภิญฺญูหมายนี้ให้ทราบ…

เนื้อหาเกี่ยวกับอภิญญาในวงวา ผู้กล่าวเกี่ยวกับการแสดงและรับอบัติในอธิกรณ์ โดยมีการพูดถึงอำนาจแห่งวัตถุดิบและพิธีกรรมที่ถูกต้อง มีการรับรองและแสดงความเคารพ โดยจะมีการอ้างอิงถึงอาวิทยาและวิธีการที่ถูกต้

…หากญูรู้หน้าง ทำอุตตรสงเคราะห์อย่างบ่ แล้วนังกระโหยัง ประคองอัญชลีแล้วกล่าวอย่างนี้ว่า "ลูกวารุโล่! ข้าพเจ้าต้องอาบัติ มีชื่ออย่างนี้แล้ว, จะกล่าวคืนอาบัติ."ภิญญูผู้แสดง อันภิญญาผู้รับอาบัติั้นพึงกล่าวว่า ปุต…

เนื้อหาเกี่ยวกับอภิญญาและการรับอาบัติ ซึ่งมีการพิสูจน์และสนทนาระหว่างผู้แสดงและผู้รับ โดยเน้นที่การรับการยืนยันและการเข้าใจในกระบวนการพิสูจน์ของอภิญญา รวมถึงการเปรียบเทียบกับคำสอนของพระพุทธเจ้าที่ชัดเ

ประโยค (๓) - ดูคล้ายสัมผัสจากคำแปลภาค ๑ หน้า ที่ 273 สนุกกิ กริสุทามิ ข้าพเจ้า จักกระทำให้เป็นของข้าพเจ้า ดังนี้, เป็นอันให้ไม่ถูก وعدمเป็นอันถือเอาไม่ถูก. ภิญญ ผู้จะให้ ไม่รู้พึ…

บทความนี้พูดถึงวิธีการให้และรับในปรัชญาไทย โดยเน้นการเข้าถึงสาระสำคัญทางการให้ที่ไม่เคยชัดเจนในบางครั้ง ทั้งนี้มีไอเดียเกี่ยวกับการไม่สามารถทำให้เป็นของได้อย่างถูกต้อง และวิเคราะห์วิธีการนั้นในแง่มุมท

…้าที่ 275 จิววรรณที่ ๑ สีขาบที่ ๒ พรรณนาภูโหติสีสังขาบท อุโฆษิตสีสังคาบว่า เตน สมยแพท ไทยเปนอาติ ข้าพเจ้าจะกล่าวต่อไป- วินิจฉัยในอุโฆษิตสังคาบเท่านั้น พึงทราบ ต่อไปนี้:- [แก้ตัวรถมูญบัญญัติเรื่องกิริยาหล…

เนื้อหาเกี่ยวกับการวิเคราะห์และพรรณนาในอุโฆษิตสังคาบ โดยมีการระบุบทบาทของพระเณรในการกระทำและการจัดการภัณฑะไม้ พร้อมการวิเคราะห์กิริยะที่ประกอบในข้อความ ภาพรวมของเนื้อหาจะช่วยอธิบายความหมายและความสำคัญ

…้าที่ 288 จิวรรณกรรมที่ ๑ ลิกขาขบทที่ ๓ พร ะนาถติตย์อิญสิกขาขบท ตติยถิินสิกขาบทว่า ตน สมยน เป็นต้น ข้าพเจ้าจะแสดงกล่าว ต่อไป:- พึงทราบวันอันตติถิกขาสิกขาบท ดังต่อไปนี้:- [แก่อรรถเรื่องภิกษุปฎิบัติ] หลายว่า…

เอกสารนี้กล่าวถึงการบรรยายระเบียบการปฏิบัติของภิกษุในธรรมสังคาคารย์ เสนอแนวทางการปฏิบัติที่ถูกต้องและเหมาะสมภายใต้การดูแลของพระผู้มีพระภาคเจ้า รวมถึงการจัดการความรู้ด้วยกับการกำหนดเวลาในการอธิบายหลักก

…ค ๑ - หน้า 310 จิววรรณ์ที่ ๑ สิกขาบทที่ ๑ พรรณนาถุตตทิสริกาขนบ ถุตทิสริกาขบทว่า เตน สมนุ เป็นดังนี้ ข้าพเจ้าอัจจาว่า ต่อไป:- ในทุตตทิสริกาขบทนั้น มีวินิจฉัยดังนี้:- [[แก้วรถชุมบัญญัติเรื่องอวรรณ์เพื่อ นำไป]]…

บทความนี้นำเสนอการวิเคราะห์อรรถในสิกขาบทที่ ๑ โดยเฉพาะในคำว่า อภิฤทุซึ ซึ่งมีความหมายว่า 'เพื่อถือเอา' โดยมีการอธิบายถึงความปรารถนาและการนำไปรับจีวรในบริบทของผู้ที่ปรารถนา และอธิบายความหมายของบทต่างๆ

…มีความว่า ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ! ความจริง ผมตั้งใจไว้อย่างนั้น. ปะว่าว่า อภิ เมยยาน เอ๋อ โหติ แลว่า ข้าพเจ้ารอคอยท่านนี้ดี. ถึงผมมีความคิดอย่างนี้ ดังนี้ คำมี. บทว่า อุทิศสุด ที่อยู่ในคำว่า ภิกขู ปาเว อุทิศสุ…

สรุปการวิเคราะห์อุปกุลอิงลาขและความหมายของคำต่างๆในจิตวรรณกรรมที่ ๘ โดยเน้นการตีความที่สำคัญ เช่น ความหมายของคำว่า อุณฑุลโล และ อนิมยาน พร้อมกับการเชื่อมโยงไปยังบทบาทของภิกขุในทางปฏิบัติและการใช้ทรัพย

…บ่งและสระน้ำเป็นต้นที่มีผู้ถวาย] ก็ตถใคร ๆ กล่าวว่า "บิงใหญ่ให้สำเร็จข้างกล้า ๓ ครั้ง ของ ขำเจ้ามือ ข้าพเจ้าขอถวายบิงใหญ่นั้นแกสงฆ์" ถสสงรับบิง ใหญ่นั้น เป็นอัตติ้งในการรับ ทั้งในการบริโภคเหมือนกัน แต่

บทความนี้พูดถึงการถวายปัจจัยเพื่อประโยชน์แก่บุคคลและเสนาสนะ โดยเสนอหลักการว่าทั้งหมดจะต้องมีความต้องการและความเห็นดีในการปฏิบัติ รวมถึงการรักษาเสนาสนะไว้ไม่ให้เสียหาย โดยมีการอนุญาตให้บริโภคปัจจัยตามค

…่า "แม่ พวกผมก็ถอดถวาย." อย่างนี้ ควรอยู่. พวกเขากล่าวหมายถึงทุ่งมิประเทศที่เพาะปลูกข้ากลางแผ่นว่า "ข้าพเจ้าอาถถวายเขตแดน" ควรอยู่. แต่กุ่งทั้งหลาย ไม่ควรปักเสา หรือวางหิน เพื่อกำหนดเขตแดนเอง, เพราะเหตุไร? เพ…

ข้อความนี้พูดถึงการป้องกันไม่ให้เกิดความเสียหายต่อที่ดินและการเพาะปลูก โดยมีการยกตัวอย่างเกี่ยวกับการอพยพของชาวบ้าน และการใช้พื้นที่เพาะปลูกตามกฎเกณฑ์ที่เหมาะสม รวมถึงการเข้าใจถึงค่าของที่ดินซึ่งไม่คว

…ๆ ประสงค์จะถวายอ้อย หรือปรนาสดา หรือลผลไม้เท่า มันต้และฟักเป็นต้น ตามที่เกิด แล้วนั้นแหละ กล่าวว่า "ข้าพเจ้าจะถวายไรอ้อย ใรปรณดาษ" หลุม (เพราะปลูก) ผลไม้กงหมดนี้" ดังนั้น ไม่ควร เพราะ เขารบพร้อมทั้งวัตถุ (ไร้…

เนื้อหาในหน้าที่ 339 นี้กล่าวถึงการกระทำในฤดูฝนและการถวายอาลัยในพระพุทธศาสนา โดยเน้นการปฏิบัติที่ถูกต้องของภิกษุและการถวายสิ่งของต่าง ๆ เพื่อสนับสนุนการทำงานของสงฆ์ พร้อมแนวทางในการถวายที่เหมาะสมและวั

…็บ ภาค ๑ - หน้าที่ 345 โกสิยวรคดี ๒ ลิงขบที ๔ พระจำจัพักสิกขาขา จัดพักสิกขาบทว่า เตน สมเยน เป็นต้น ข้าพเจ้าอทะกล่าว ต่อไป : สองกว่า อุกหนุติปี อุณมินุติปี มีรูปความที่ท่านกล่าวไว้ ว่า "พวกเด็กๆ ถ่ายอุจจาระรด…

เนื้อหานี้อภิปรายการทำสันติในภิกษุและผลกระทบของการมีสติในการดำรงชีวิตภายใต้การปกครองของธรรมะที่พระพุทธศาสนากำหนด โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำความเข้าใจเกี่ยวกับอาพารและการกำเนิดขึ้นของอาพารที่เกี่ยวข้องกับภ

…ปภ. ๑ หน้าที่ 347 โกสียรจนที่ ๒ ลิกขาบทที่ ๕ นิสิตสนฉบับลิกขาบท มีสนฉบับลิกขาบทว่าตน สมยืน เป็นต้น ข้าพเจ้าอารกล่าว ต่อไป:- ในสนฉบับลิกขาบทนั้น มีวิชฉันยันต่อไป:- สองบทว่า อิจฉามธิ ภิกขุณา ความว่า ได้ยินว่า …

เนื้อหาเกี่ยวกับลิกขาบทที่ ๕ สื่อถึงการสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้าและแนวทางในฝึกฝนของภิกษุ ตลอดจนวิธีการจัดการกับผู้ประพฤติผิดธรรม การศึกษานี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของการรักษาธรรมวินัยในศาสนา โดยมีพระภาคเจ้

…ปล ภาค ๑ - หน้าที่ 351 โกสียวรรณ์ ๒ สิกขาบทที่ ๖ เอกเทศสิกขาบท เอกเทศสิกขาบทว่า เทม สมนฺยา เป็นต้น ข้าพเจ้า จะกล่าวต่อไป :- ในเอกเทศสิกขาบทนั้น มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้ :- บทว่า อุปผนฺธเชฺญ มีความว่า พวกชาวบ้าน…

เอกเทศสิกขาบทที่ ๖ กล่าวถึงการวินิจฉัยหลักการต่างๆ ในการใช้คำและการปฏิบัติที่ถูกต้องเกี่ยวกับขนเจิม โดยอธิบายถึงการโยนและการกระทำที่สามารถนำไปสู่การอาบัติในแง่ของการปฏิบัติ เช่น การโยนหรือคำนึงถึงสถาน