ป.ธ.๔ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 2840 / 3007

๒๕๕ อุมาพูมิใจจากพระไตรปิฎก ๑. ภาพ ๓ ๑.๑ ภาพทั้งหมดไม่เป็นที่พี่งได้ มีโญ ย่อมปรากฏดวงเรือนรุกไหม้ไฟไหม้ ดุจซ้ำก็เหมือนฉบับนั้น. ขจ.จ. (อรรถ) มก. ๒๓/๒๕ ๑.๒ ภาพัง ๓ ปรากฏจุดลุมถล่มที่เต็มด้วยถ่านไฟไม

เนื้อหาเกี่ยวกับภาพต่างๆ ในพระไตรปิฎกที่เกี่ยวข้องกับความจริงและการเปลี่ยนแปลงของสัตว์ โดยภาพทั้งสามมีบทบาทสำคัญในการสื่อสารความหมายเกี่ยวกับชีวิต การเกิดและการตาย พร้อมบทวิเคราะห์ต่างๆ ที่มีในพระไตรป

๒๗๗๗ อุบัติเหตุจากพระไคริฎฐ ๒.๘ นครที่ทำด้วยเหล็กอก ๑ โยชน์ กว้าง ๑ โยชน์ สูง ๑ โยชน์ เติมด้วยเมล็ดพันธุ์ ผักกาด... บุษพิงหยิบอเมล็ดพันธุ์ผักกาดเมล็ดพันธุ์ออกจากถ้วยโดยล่วงไปหนึ่งร้อยปีต่อ หนึ่งเมล็ด

เนื้อหานี้เกี่ยวกับการอธิบายเรื่องอุบัติเหตุจากพระไคริฎฐ โดยมีการกล่าวถึงการนับจำนวนเมล็ดพันธุ์ผักกาด รวมถึงการวิเคราะห์ชีวิตและการเกิด-ตายของมนุษย์ในทางพุทธศาสนา โดยยกตัวอย่างถึงสิ่งมีชีวิตที่มีอายุเ

๒๗๙ อุบามาอุบไมจากพระไตรปิฎก ๓.๒ ธรรมดาสัตว์เหล่าอื่นจะมีกรรมชวดฟัดเอาทันข้างบน เอาศรีษะลงข้างล่าง ผ่านช่องคลอดเสวยทุกอย่างใหญ่หลวง อุปมาเหมือนตกลงไปในหนองสิ่งตัวร้อยคน หรือเหมือน ช้างที่เขาดอออกจากช

เนื้อหานี้มีการอธิบายความทุกข์ของสัตว์และคนผ่านคำเปรียบเทียบในพระไตรปิฎก เช่น การเปรียบเปรยถึงต้นไม้ไม่มีพิษเป็นที่อยู่ของโรค และอธิบายถึงอาการเจ็บที่เกิดจากกรรมที่กรรมชวนให้มากเอนเอียงไปสู่โทษ ทั้งนี

๒๐๕๐ อุปมาอุปไมยจากพระไตรปิฎก ดู ก่อนันนะซินะ บรรษาอาในยเมื่อเจริญกันนั้นเหมือนกัน อยู่ที่ปกติ อยู่ที่โคนต้นไม้งกิีด หรืออยู่ ที่บริเวณร่มเงาดี ดี ย่อมไม่มีมิจฉัติถามรากซุ่มร่มแล้ว อันผมจะรากอาเคลียรบ

บทความนี้นำเสนอการเปรียบเทียบในพระไตรปิฎกที่กล่าวถึงความทุกข์และความเข้าใจในธรรมชาติของชีวิต เมื่อเปรียบเทียบกับน้ำและดินในแง่ของความทุกข์ที่บุคคลสามารถหลีกเลี่ยงได้ การตรัสรู้ของพระศาสดานั้นสร้างผลปร

อุมาอุปมาไม่จากพระไตรปิฎก ๓.๑๑ พระพุทธองค์ทรงยกตัวอย่างถึงปริมาณน้ำที่มีอยู่ในสระโบกขรเต็มเปี่ยม กว้าง ๕๐ โยชน์ ยาว ๕๐ โยชน์ ลึก ๕๐ โยชน์ว่ามีปริมาณหนึ่งร้อยวัดน้ำขึ้นมาด้วยปลายเท้าคา ปริมาณน้ำที่ดื่

พระพุทธองค์ใช้การเปรียบเทียบต่าง ๆ เพื่ออธิบายความทุกข์ของพระอริยสาวกที่ยังหลงเหลืออยู่ กับความทุกข์ที่ถูกกำจัดไปแล้ว โดยยกตัวอย่างน้ำในสระ ขนาดใหญ่ และแม่น้ำที่รวมกัน การพูดถึงความทุกข์ในรูปแบบต่าง ๆ

๒๒๔ อุปมาอุปไมยจากพระไตรปิฎก ๔.๑๐ ตัณหาย่อมเจริญแก้สัตว์ผู้ประพฤติประมาท เหมือนเทถ่านทรายเจริญอยู่ในป่า ฉะนั้น บุคคลผู้อยู่ในอำนาจของตัณหา ย่อมเร่ร่อนในป่าในเขาลำเนาไพร ฉะนั้น ขุ.เณร. (เณร) มก. ๒๕/๑

เนื้อหาในบทนี้ได้กล่าวถึงอุปมาอุปไมยที่แสดงให้เห็นถึงความเชื่อมโยงของตัณหากับการดำรงชีวิตของบุคคลที่ประมาท ตลอดจนการเข้าใจอริยสัจ ๔ อันได้แก่ ทุกข์ เหตุเกิดทุกข์ ความดับทุกข์ และข้อปฏิบัติที่นำไปสู่กา

๒๕๕๕ อุมาอายุไม่จากพระไตรปิฎก ๖.๓ แก้วเหล้าทิพย์พร้อมด้วย สี กลิ่น และรส แต่ว่าเจือด้วยยาพิษ ทันใดนั้น มีบรมเดินฝวามร้อนอดอาเทเหนื่อยเมื่อลำมา กระทั่งหน้า คงพยายามได้บุญรับผู้นั้นอย่างนั้นว่า นาย แก้

เนื้อหาเกี่ยวกับการเปรียบเทียบสถานะของมนุษย์ในแง่ของอริยมรรคองค์ ๘ และการค้นหาความสุขจากพระธรรม ในการดื่มด่ำกับแก้วเหล้าที่มีสีสัน กลิ่นหอม และรสชาติ แต่กลับเสริมด้วยพิษที่นำไปสู่ความทุกข์ การรับรู้ว่

๑๒๙ อุปมาอุปไมยจากพระไตรปิฎก ดูดก่อนภิทษักหลาย เมื่อภิทษเจริญภาวนาอยู่ฉันนั้นเหมือนกัน แม้จะไม่รู้อย่างนี้ว่า วันนี้อาจจะของเราสิ้นไปเท่า นี้ เมื่ออายุสิ้นไปเท่า นี้ หรือเมื่อจบสิ้นไปเท่า นี้ แต่จริ

บทความนี้กล่าวถึงเนื้อหาจากพระไตรปิฎกโดยใช้การอุปมาอุปไมยเพื่อสื่อความหมายในการเจริญภาวนาและการเข้าถึงมรรคที่บริสุทธิ์ การเดินตามทางที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ชี้นำ และการเข้าถึงจิตวิญญาณที่สูงส่ง ผู้เข

๒๒๒ อุปมูลูปมาจากพระไตรปิฎก ก็เพราะโทษที่อาหารน้อยอย่างเดียว เปรียบเหมือนดวงตาแห่งเราเปราะกลุลกมลิกเข้าไปในกระบอกตา ดูประหนึ่งดวงดาวปรากฏในบ่ออันฉลึก ฉะนั้น ก็เพราะโทษอาหารน้อยอย่างเดียว หนังสือระเหง

เนื้อหาพูดถึงความสำคัญของความเพียรและความตั้งใจในการปฏิบัติธรรมตามพระพุทธศาสนา โดยเริ่มจากการเปรียบเทียบที่ให้เห็นถึงโทษของอาหารน้อย ซึ่งสร้างอุปมาถึงการมีสติและการปฏิบัติที่ถูกต้อง เพื่อหลีกเลี่ยงการ

๒๗๙ อุบมาตุไม่จากพระไตรปิฎก ๒.๗ บุคคลเมื่อกระทำความเพียร แม้จะตายก็ถือว่า ไม่เป็นหนีใหม่มาดี เทวดา และบิดามารดา องค์บุคคลเมื่อทำอย่างลูกผู้ชาย ย่อมไม่เดือดร้อนในภายหลัง ข.ซอ. (โพร มค. ๓๒/๗๕ ๒.๘ พญ

บทความนี้เกี่ยวกับความเพียรในพระพุทธศาสนา โดยยกตัวอย่างจากพระไตรปิฎกที่กล่าวถึงคุณค่าของความเพียร เช่น การกระทำความเพียรไม่ว่าจะเป็นในสถานการณ์ใดก็ถือเป็นสิ่งสำคัญของการบรรลุพระสัมโพธิญาณ การเปรียบเที

๒๓ อุปมาเปรียบเทียบจากพระไตรปิฏก ๒.๒๒ พระบรมศาสดาตรัสว่า กิจที่คณะฝ่ายสามควรรีบทำ ๓ ประการคือ ๑. ต้องเร่งรีบใครคราดาให้เรียบร้อย ๒. ต้องเร่งรีบเพาะพักลงไปตามกาลที่ควร ๓. ต้องเร่งรีบเข้าไปรับบ้าง ระบา

เนื้อหานี้กล่าวถึงคำสอนของพระบรมศาสดาที่ให้ความสำคัญกับการทำกิจสามประการในคณะฝ่ายสามควร ได้แก่ การเตรียมแปลง, การเพาะพัก และการระบายน้ำ นอกจากนี้ยังพูดถึงการเข้าใจในอริยสัจ ๔ และวิธีการดับไฟที่เกิดจาก

๒๐๙๗ อุบาสนาไม่จจากพระไตรปิฎก ๓.๑ ธรรมดากระแตเมื่อพบคัตกุ่ยอ่อนพอกหางขึ้นให้เนน้อยเพื่อออกสู้กัตต ถ้าใด ภิกษุ ผู้ปรารถนาความเพียรก็นั้น เมื่อเกิดคัตกุ่ย คือ กิเลสขึ้นก็พองหาง คือ สติปัฏฐานให้เนน้อยขึ

เนื้อหานี้กล่าวถึงการปฏิบัติธรรมที่สำคัญในพระพุทธศาสนา โดยใช้สติปัฏฐานเป็นเครื่องมือในการเอาชนะกิเลส ซึ่งแบ่งออกเป็นบทเรียนจากพระสุปบุณณกเถระ และพระอนุรุทธเถระ ที่เน้นถึงความสำคัญของสมาธิและการรักษาคว

234 อุปมาอุปไมยจากพระไตรปิฎก ๓.๗๗ บรรดินทางไกล เกิดมีคนป้องร้ายเขาขึ้นที่สองข้างทาง เขาจึงเกิดความหวาดเสียว เพราะถูกคนป้องร้ายขึ้นเป็นเหตุ ฉันใด ดู ก่อนอุปมา ฉันนั้นเหมือนกันแล ความหวาดเสียวเ

อุปมาอุปไมยในพระไตรปิฎกชี้ให้เห็นถึงผลกระทบของความหวาดเสียวและความเพียรต่อสมาธิ โดยแสดงถึงการเปรียบเทียบกับเรื่องราวที่เข้าใจง่าย เช่น การเดินทางไกลที่ต้องเผชิญกับความป้องกันรอบด้าน ซึ่งอุปมาเหล่านี้ส

โอม มูลอุปไมยจากพระไตรปิฎก ข้อสังเกตกับคำของพระวัจฉเฆเรเจ่าว่า เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น ย่อมทำให้เห็นสิ่งต่างๆทั้งสะอาดไม่สะอาด ดี เลว ฉันใด พระกิริยาผู้ทรงธรรมก็ทำให้หมู่ชนอเนกอร่อยชาปเปรียบได้ให้เห็นธรรม

ข้อความนี้อภิปรายถึงคำสอนในพระไตรปิฎกที่ใช้การอุปมาเปรียบเทียบเพื่ออธิบายพฤติกรรมและธรรมชาติของจิต และการปฏิบัติของภิกษุ ผู้ที่มีความตั้งมั่นในธรรม และไม่ควรให้ความสนใจสิ่งที่อยู่ไกล ควรซึ่งปัจจุบันขอ

อามาอุมไม่จากพระใครอทิพฤทธิ์ 4.3 ทหารในสงครามถืออาวุธ 5 ประการ กำจัดกองทัพฝ่ายอื่นได้ชนะ ฉันใด แม้มิกษุผู้ปรารถนาความเพียรทั้งหลาย ก็ฉันนั้น ถืออาจ น คือ วิปัสสนา ถืออายะ คือ พระอรหันต์ได้"ได้ เพราะ

เนื้อหานี้อธิบายถึงความสำคัญของความเพียรในการบรรลุธรรมของพระภิกษุในพระพุทธศาสนา โดยยกตัวอย่างจากแนวพระธรรมที่สอนถึงการต่อสู้กับอุปสรรคและการพัฒนาใจให้สูงขึ้น ผ่านคำเทศนาและการเปรียบเทียบต่างๆ เช่น การ

ข้อความที่อ่านได้จากภาพคือ: ธาตุ อุปมาอุปไมยจากพระไตรปิฎก ๔.๑๘ ธรรมดาดอกบัวย่อมลอยขึ้นพื้นน้ำ ฉะนี้ ภิกษุผู้ปรารภความเพียรก็ควรยกตนขึ้นพันโลก แล้วอยู่ในฌานธรรมนั้นน. มิสิน. ๑๙๙ ๔.๑๙ ธรรมดาผรานเม็ด

เนื้อหาในพระไตรปิฎกได้ยกตัวอย่างอุปมาอุปไมยต่างๆ เช่น ดอกบัวที่ลอยขึ้นจากน้ำ แสดงถึงการยกตนขึ้นจากความต่ำต้อยด้วยความเพียร การดับอวิชชาเหมือนกับการก่อไฟให้เกิดแสงสว่าง และเปรียบเปรยความเพียรของภิกษุด้

๓๓๓ อุบามูปมุจากพระไตรปิฎก ประจิม ฯลฯ พึ่งพึ่งมากทิโดร ฯลฯ พึ่งพึ่งมาจากทิคทักธิไวจ ฯไม่พึ่งยังเขาศิลา นั้นใหหวั่นไหวให้ะอืนสะท้านได้ นะนั้น. อัง.ฉกก. (เณร) มก. ๗๓/๒๐๐ ๑.๓ แผ่นดินยิ่มหลายสิ่งของที่เ

เนื้อหานี้เกี่ยวกับการศึกษาในพระไตรปิฎกที่เน้นการเข้าใจธรรมชาติของการดำรงอยู่และการปฏิบัติธรรม ทั้งยังมีการเปรียบเทียบกับการดำรงอยู่ของสิ่งต่างๆ เช่น แผ่นดินและไฟ ว่ามีความไม่แน่นอน การอดทนต่อความชั่ว

สุข อุปมาอุปไมยจากพระใคร่ครวญ ๕.๔ หม่อฉันปราศจากความรักในพระองค์แล้ว ความรักนั้นประสานกันอีกไม่ได้ ดูจงช้างอันติดขาดแล้วด้วยเลยนะนั้น บูชา (ทั่วไป) มก. ๕๗/๔๕๕ ๕.๕ ฝนก็กือเอาหย่อมของตนในเป็อกดอนริน

เนื้อหานี้พูดถึงความสำคัญของความรักในพระองค์และความเป็นที่พึ่งของพระพุทธเจ้า โดยใช้เปรียบเปรยที่เข้าใจง่าย เช่น สัตว์ที่ไม่ถือว่าที่อยู่นั้นเป็นของตน ความไม่ยึดติดต่อชีวิตและความตายในทางที่ถูกต้อง สื่

๕.๑๐ ธรรมดาอากาศอํ่ามใจดี ไม่ข้อง ไม่ตั้ง ไม่พัวพันอยู่ในสิ่งใด ฉันใด ภิกษุผูปรารถนาความเพียรไม่ควรหยุดคอ้ง ไม่ควรรัดอยู่ ไม่ควรตั้งอยู่ ไม่ควรผูกพันอยู่ในกระลูก หมู่คณะ ลาอาวาส เครื่องกังวล ปัจจัย แล

เนื้อหาในบทนี้สอนเกี่ยวกับการอบรมจิตใจเพื่อให้มีความเพียรและไม่ยึดติดในสิ่งต่างๆ โดยยกตัวอย่างเปรียบเทียบกับธรรมชาติ เช่น อากาศที่ไม่ตั้งอยู่ในที่ใด พร้อมทั้งการสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้พระราหุลเข้

๓๒๕ อุปมาอุปไมยจากพระไตรปิฎก ๑. จิตปราศจากธุลี ๑.๑ เมื่อฉนูม้วนไม่ใส่ บุคคลย่อมไม่เลนเห็นหายากน หอยโข่ง กรวด ทราย และฝูงปลา ฉันใด เมื่อจิตขุ่นมัว บุคคลย่อมไม่เห็นประโยชน์อื่นอันนั้น เมื่อฉนูม้วนไม่ใส

เนื้อหานี้กล่าวถึงความสำคัญของจิตที่ปราศจากธุลีและโทษของกิเลส โดยอุปมาอุปไมยจากพระไตรปิฎกเปรียบเทียบถึงการมีจิตที่ขุ่นมัว ซึ่งไม่อาจเห็นประโยชน์ที่แท้จริงได้ นอกจากนี้ยังพูดถึงธรรมวรณะและผลกระทบของกิเ