สวดธรรมัจกับปั=ว่า : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 214 / 290

ประโยค ๔ – มังคลิดถีนี้เป็นแปล เล่ม ๒ – หน้าที่ 72 [เรื่องสนู้งจิงออกชื่อปฏิมงสะ] (๑๓๐) คงใส่ศัพท์มา ในอดีตกาล ฝูงแพะหลายร้อยตัว อยู่ใกล้ถิ่นหญ้าในเมืองประเทศ ในระหว่างแพะเหล่านั้น นางแพะตัวหนึ่ง ชื

ในเรื่องราวนี้ มีแพะตัวหนึ่งชื่อเมนทามาตา ที่ถูกสนู้งจิงออกกับภริยาใช้กลยุทธ์เพื่อหลอกล่อให้เข้ามายังจุดที่อันตราย สนู้งจิงออกวางแผนให้เหมือนกับว่าตนเองมีอันตราย โดยกล่าวว่าผัวของตนตายและไม่มีใครมาช่ว

ประโยค ๔ - มังคลัตถีกนี้เป็นแปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 75 ของหญิงนั่น ยึดมั่นอยู่ตามเดิม บรรลุผู้นำบาาท ทำปฏิทินนั้น ให้เป็นนาม แล้วเจริญวิบัติสนาน กับบรรลุพระอรหัต เรื่องพระศรีสรรเพชร ผู้เจริญสุขจิตอยู่ม

ในเนื้อหาได้กล่าวถึงการบรรลุพระอรหัตของหญิงที่มีความตั้งมั่น และเรื่องราวของพระราชินีสรรเพชรที่มีบารมีอันอัศจรรย์จากการอธิษฐานจิต ทำให้ที่มาของพุทธธรรมชัดเจนขึ้น พร้อมทั้งการสื่อสารถึงความสามารถและการ

ประโยค๔ - มังคลดิถีนี้เปนีแล เล่ม ๒ - หน้า ๘๕ (น้ำมะม่วง) แล้ว ยกขึ้นสู่หลังของตน นำไปสู่ที่อยู่ (ของท่าน) พระเคราะห์แสดงว่า "อาบาสกี มิใช่ดิน มิใช่มรวด มิใช่ชาณิฏิ, มิใช่พวกพ้องของท่าน, เขาทำเช่นนั้น

เนื้อหานี้กล่าวถึงการพิจารณาของพระมหาสตสเทระต่อการบรรลุพระอรหัต โดยมีการแสดงถึงการมีศีลเป็นปัจจัยสำคัญในการบรรลุธรรมและการใช้ปัญญาในการพิจารณาธรรม เพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ถูกต้องในหลักคำสอนของพุทธศาส

ประโยค ๔ - มังคลัตถิทั่วไปเป็นปลาย เล่ม ๒ หน้า ๙๖ ประโยคและวัตถุใหญ่เป็นต้น เหตุที่เจตนาซึ่งเกิดเพราะปัจจัยเหล่านี้มีคำกล่าว จริงอยู่ ความที่ประโยคชื่อว่าใหญ่ ก็ด้วยสามารถสันนิษฐานปก- เดนตนา (เขตนาเป็

บทความนี้อธิบายเกี่ยวกับความหมายและความสำคัญของประโยคและวัตถุในบริบทของเจตนา โดยระบุว่าความที่ประโยคและวัตถุมีความเกี่ยวข้องกับการพิจารณาเจตนาและผลกระทบของการกระทำในทางศีลธรรม ซึ่งในกรณีของปาณาติบาตนั

ประโยค๔ - มังคลดลที่มีแปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 108 บรรดานายเหล่านั้น กล่าวว่า สูญลักษณ์จิตสุด ได้แก่ของผู้มีจิตถูกโลกะหรือโทสะบังกัน หรือของผู้มีจิตถูกโลกะหรือโทสะแผดเผา, อธิบายว่า ของผู้มีจิตถูกโลกะหรือ

ในเอกสารนี้กล่าวถึงปีสูญวารซึ่งมีโทษน้อยและโทษมาก ขึ้นอยู่กับความแตกต่างของบุคคลที่เกี่ยวข้อง โดยปีสูญวารนั้นมีองค์ 4 ที่เกี่ยวข้องกับการทำลายและสร้างสรรค์ ซึ่งสื่อถึงความแตกต่างกันในคุณสมบัติของผู้คน

ประโยค๔- มังคลัตถที่นี่เป็นเปล่า เล่ม ๒ - หน้าที่ 114 เป็นต้น ชื่อว่าเป็นอัปโพหริกิ ด้วยสามารถจิรกรรมมีจริตสวาทเป็นต้น, อธิบายว่า อันใคร ๆ ไม่ควรกล่าว ด้วยความเป็นจิรกรรมก็สวาท เป็นต้น เพราะคนไม่ห่องเ

บทนี้กล่าวถึงธรรมชาติของอัปโพหริกิที่เกี่ยวข้องกับจิรกรรมและจิตใจที่มุ่งไปยังโมหะ การวิเคราะห์ถึงอวัยวะต่างๆ และการเข้าใจในอภิธา โดยอ้างอิงจากภิกฆาสังคิตสูตรซึ่งกล่าวถึงศพท์และการปล่อยวางในความละโมบ ม

ประโยค ๔ - มังคลัตทิคที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 117 ถือเอาสภาพไม่เที่ยงเป็นต้น โดยความเป็นสภาพเที่ยงเป็นต้น คำว่า มิจฉาป ปสุลติ คือ เห็นไม่แท้." [โฆษของมิจฉาทิฏฐิ] มิจฉาทิฏฐิรู้นั้น ชื่อว่ามีโทษน้อ

มิจฉาทิฏฐิคือทัศนคติต่อความไม่ถูกต้อง มีหลายระดับของโทษในการเข้าใจผิด ศึกษาจากบทที่เกี่ยวข้อง แสดงถึงการเห็นวัตถุต่าง ๆ ว่าไม่เป็นตามที่มันเป็นจริง สภาพตามจริงของวัตถุมีการปรากฏขึ้นจากอากาศที่จงจิต แล

ประโยคที่ ๔ - มังคลัตถทีปน - หน้า 138 [๒๔๐] ภิกษอาณีบาต องคุฉตินกาย้นว่า "พระอรรถกถาจารย์ กล่าวว่า "มิกฉาทัฬ๙ ๓ อย่างนี้ ทั้งห้ามสรรค์ ดังนั้น เพราะมิกฉาทัฬ๙ ๓ อย่างนั้น ชื่อว่ามีโทษมาก เหตุยังความเป

เนื้อหานี้กล่าวถึงการห้ามมิกฉาทัฬ๙ ๓ อย่างที่มีโทษมากและไม่ขัดข้องต่อมรรค โดยอธิบายเหตุผลของการห้ามสรรค์และการบรรจุมรรครวมถึงวิธีการที่พระอรรถกถาจารย์ได้อธิบายถึงข้อที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับธรรม. พระอรรถ

ประโยค ๑ - มังคลิดที่นี่แน่ปล เล่ม ๒ - หน้าท 139 [สัณฐานวิทยู ๒๐] (๒๔๕) ส่วนในธรรถนิกเขปกิณฑ์ ท่านกล่าวความนี้ไว้ว่า "ทิฐิรูปในรูปสันธุ ๔ คือ อุปจาระทิฐิ ๑ คืออ่อนตามเห็นรูป โดยความเป็นคน สัณฐานวิทย

ในบทความนี้ได้เสนอความรู้เกี่ยวกับสัณฐานวิทยาและอารมณ์ของอุณหิสรรรมบค โดยเน้นความสำคัญของทิฐิรูปและวิธีการเข้าใจในสิ่งต่าง ๆ โดยการแบ่งแยกอารมณ์ตามคำสอน แนวคิดและความเข้าใจเหล่านี้ช่วยในการพัฒนาจิตใจแ

ประโยค ๔ - มังคลัตถิสัปปุรส เล่ม ๒ หน้า ๑๔๐ ก็เชื่อว่ามีสัตว์เป็นอามรณ์ ในกาลเมื่อสัตว์อันกินนานายบุคคลพึง ลักไป ก็แต่ว่า ในสังคมหและบัญญัติทั้ง ๒ นั้น อนินทายบุคคล ทั้งหลาย ย่อมปรากฏสัตว์ทั้งหลายด้ว

ในบทนี้กล่าวถึงสัตว์เป็นอามรณ์ตามแนวคิดศีลธรรมของพระพุทธศาสนา โดยอธิบายถึงความสำคัญของการเคารพชีวิตสัตว์ รวมถึงบทเรียนที่เกี่ยวข้อง เช่น การปฏิบัติที่ไม่ทำร้ายสัตว์และการสร้างสังคมที่มีคุณธรรม บทนี้ยั

ประโยค ๑๙ : มังคลิตีที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า 149 แม่บุคคลผูมาทาน รับเอาหมวด ๔ เหลี่ยงวิถีธรรมอันเป็นกุศล มี มูลวาวา เวรมณี เป็นต้น ค้อมาวางท้องหลายมีกายวารเป็นต้น ตามนี้ที่พระอรรถถาวายว่าไว้แล้วนั้นแน

เนื้อหานี้พูดถึงความสำคัญของวิถีธรรมอันเป็นกุศล โดยเน้นการมีเจตนาที่ดีและการอธิษฐานในการทำกุศล รวมถึงการตระหนักถึงผลกระทบของการกระทำที่มีต่อชีวิตและจิตใจของบุคคล การมีกรรมนั้นเป็นเครื่องอุปกรณ์ที่ช่วย

ประโยค ๑ - มังคลัตถทีนี้นับเปนเล่ม ๒ - หน้าที่ 158 วิ่งค้นแห่งสิกขาบณฑนั้นเจตนาจ่อมได้ชื่อว่า วาจา : ด้วยเหตุนัน ใน อรรคถาแห่งสิกขาบณฑนัน ท่านจึงกล่าวว่า "เจตนาทีนี้เนื่องใน มิจฉาวาจา อันยังค้าง

เนื้อหาเน้นการสำรวจความหมายของวาจาและเจตนาในสิกขาบณฑ ข้อความชี้ให้เห็นว่ามิจฉาวาจาเกี่ยวข้องกับเจตนา และว่าการพูดที่มีความหมายในการปฏิบัติธรรมเป็นอย่างไร ข้อความดังกล่าวยังกล่าวถึงความสำคัญของการใช้วา

ประโยค ๔ - มังคลัตถทีปน ๒ - หน้าที่ 159 ในวิสัยเป็นที่กำหนดว่าธรรมมาว่า "ถกรรม อันบุคคลทำด้วยวาจา ธรรมมัน ท่าน เรียกว่า 'วิกธรรม' วิบัติและวิกธรรมท่านกำหนด ซึ่งกันและกัน" (คือเป็นอันเดียวกัน) เพราะเห

เนื้อหานี้พูดถึงลักษณะของวาจาที่เรียกว่า 'สุขาติ' ซึ่งประกอบด้วยองค์ ๕ ที่พระผู้มีพระภาคทรงสั่งสอนแก่ภิกษุ โดยเน้นว่าต้องมีความอ่อนหวาน ประโยชน์ และเมตตา วาจาที่ถูกต้องสามารถนำมาซึ่งสุข และไม่มีโทษ เป

ประโยค ๔ - มังคลลีลาที่นี่ ๒ - หน้า ๑๖๓ ว่า อนุวุฒา นั้น บทว่า อนุวุฒา จ คือพ้นจากการตตีติยาน ทรงแสดงความ ถึงพร้อมด้วยอาการทั้งปวงแห่งวินัยนั้น ด้วยบทว่า อนุวุฒา จ นั้น บทว่า วิญญู แปลว่า บัณฑิตทั้งห

บทความนี้พูดถึงคำว่า อนุวุฒา ที่เกี่ยวข้องกับวินัยของบัณฑิต พร้อมกับการตีความว่า 'คนพลทั้งหลายไม่เป็นประมาณ' รวมทั้งคำแสดงองค์ 4 อย่างของพระพุทธศาสนา ซึ่งชี้ให้เห็นถึงคุณธรรมและ การพูดในกาลบางคราว โดย

ข้อความที่อ่านได้จากภาพเป็นภาษาไทย มีเนื้อหาดังนี้: ประโยค ๔ – มังคิดที่เป็นเปล่า เล่ม ๒ – หน้า Page 168 "บุคคลพึงกล่าววาจาที่เป็นเครื่องไม่ทำตนให้เดือนร้อน และไม่เป็นเครื่องเมียเบียนผู้อื่น เท่านี้

เนื้อหาเกี่ยวกับการพูดในศาสนาพุทธที่ย้ำถึงความสำคัญของการใช้วาจาที่สุภาพ ไม่เป็นเหตุให้คนอื่นเดือดร้อน และการพูดที่มีประโยชน์เพื่อความเจริญของสังคม โดยเฉพาะการหลีกเลี่ยงการพูดที่เป็นไฟในการขัดแย้ง โดย

ดั้งนี้แล้ว ทรงนำดีดนามาว่า [เรื่องโคนันทวิสาสา] ในอดีตกาล พระโพธิสัตว์บังเกิดในกำเนิดโล ในกรุงศักดิ์สลา ส ครั้งนั้น พราหมณ์ผู้หนึ่งได้โคนันในสำนักงานของชนผู้ให้กัณจนา แต ในเวลาที่ยังเป็นลูกโคอ่อนอยู

เรื่องราวในอดีตเกี่ยวกับพระโพธิสัตว์ที่เกิดในกรุงศักดิ์สลา และเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพราหมณ์ที่เลี้ยงโคนันวิสาร ตั้งใจทำให้เป็นที่จดจำในตำแหน่งหนึ่ง การใช้ทรัพย์และความเชื่อเกี่ยวกับคาถาที่เกี่ยวข้องกั

ประโยค๔ - มังคลิดาที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 184 ประโยชน์ให้สำเร็จกว่าที่หลาย ดั่งนี้ บากกาว่ า เอส ธมฺโม สนฺโนดฺโญ ความว่า ธรรมที่ชื่อว่า วาจาสัตย์ เป็นธรรม คืออริยประเพณีว่า ความจริง ดำรงนี้ นี้แล

บทนี้เน้นถึงความสำคัญของวาจาสัตย์และการดำเนินชีวิตของสัตบุรุษที่เชื่อมั่นในคำสัตย์ที่เป็นประโยชน์และธรรมะ ผู้ที่พูดคำสัตย์จะนำประโยชน์มาสู่ตนเองและผู้อื่น การปฏิบัติธรรมตามคำสัตย์จะทำให้มีการพัฒนาชีวิ

Here is the extracted text from the image: ประโยคฺ - มังคลดิที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้า ๑๙๐ [อันดับที่ ๒] [๒๘๔] อีกนัยหนึ่ง วาจาเป็นเครื่องแสดงธรรมแก่ชนเหล่าอื่น พิสูจน์ว่า เป็นความสุขภูมิตนในมนต์ดลนี

บทความนี้สำรวจความหมายของพระวาจาในพุทธศาสนา โดยอ้างอิงถึงคำสอนของพระพุทธเจ้าและการบรรลุพระนิพพานผ่านวาจาอันเกยม ซึ่งเป็นปัจจัยที่นำไปสู่ความสุขในโลกนี้และในสังสารวัฏ เขาพูดถึงคุณค่าและความสำคัญของวาจา

ประโยค๔ - มังคลิตที่บักเฮิญเปล่ เล่ม ๒ - หน้าที่ 196 ถกว่าด้วยการบำรุงมารดา [๒๕๒] สตรีผู้ยุงบุตรให้เกิด ชื่อว่า มารดา บรรดามารดาบิดาเหล่านั้น มารดาเท่านั้นเป็นผู้ทำกิจที่ทำได้เอง ; เพราะฉะนั้น พระผู

บทความนี้พูดถึงบทบาทของมารดาในพุทธศาสนา โดยสอดคล้องกับคำสอนของพระผู้มีพระภาคเกี่ยวกับการทำหน้าที่ของมารดาในกระบวนการเกิดและการดูแลบุตร นอกจากนี้ยังมีการอ้างอิงถึงคาถาที่กล่าวถึงคุณค่าของการเป็นมารดา ย

ประโยค๕- มังคลิดาที่เป็นเปล เล่ม ๒ - หน้าที่ 202 ช่างเป็นต้น, อาจารย์เหล่านี้สรรเสริญและศิล, เหล่าอื่นให้บรรพชา, เหล่าอื่นให้เล่าเรียนพุทธวจนะ, เหล่าอื่นให้ อุปสมบท, เหล่าอื่นให้ บรรลุธรรมผล; อาจารย์

ในข้อความนี้กล่าวถึงการสรรเสริญของอาจารย์ต่างๆ ที่มีบทบาทในการบรรพชาและการเรียนรู้พุทธวจนะ รวมถึงความสำคัญของมารดาในฐานะที่เป็นผู้เลี้ยงดูและบ่มเพาะจิตใจให้แก่บุคคล โดยอ้างอิงถึงพระผู้มีพระภาคที่ได้ตร