การทะเลาะระหว่างพ่อและแม่ : หน้า 17/223

เข้าไปครั้งใด พ่อจะหาเรื่องมาถกเถียงกับแม่ทุกครั้งไป แล้ว แม่ก็จะมีถ้อยคำเอาไว้สำหรับปราบพ่อโดยเฉพาะ เพราะแม่รู้ ว่าหากพูดคำนี้ออกไปคราวใด พ่อก็จะหายเมาคราวนั้น วันหนึ่งเกิดเรื่องใหญ่ และเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญยิ่งต่อ การเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของคุณยาย วันนั้นพ่อเมาเหล้านอน อยู่บนแคร่ใต้ถุนบ้าน บ่นพึมพำไม่ยอมเลิก แม่อยู่ข้างบนบ้าน คงจะรำคาญ จึงตะโกนลงไปด้วยถ้อยคำเหน็บแนมที่ใช้ได้ผล ว่า “ไอ้นกกระจอกมาอาศัยรังเขาอยู่ บ่นอะไรลืมเชียว” โดยเหตุที่พ่อมาอยู่บ้านของแม่ ซึ่งมีฐานะดีกว่าตน จึง เป็นปมแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจที่แฝงเร้นอยู่ในจิตใจของพ่อ วันนั้นพ่อทนไม่ไหว เมื่อได้ยินแม่พูดเช่นนี้จึงถามลูกๆ ว่าพ่อเป็นนกกระจอกมาอาศัยรังแม่อยู่จริงไหม? แม่เขาด่าว่า อย่างนี้จริงไหม? น้ำเสียงของพ่อสร้างภาวะตึงเครียดให้กับลูกๆ จึงไม่มี ใครกล้าตอบนอกจากคุณยาย เพราะท่านไม่อยากให้พ่อแม่ ทะเลาะกัน และไม่ได้คิดว่าคําของแม่เป็นคําด่า จึงบอกพ่อ ผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย ๑๗