ป.ธ.๔ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 2598 / 3068

หลักฐานธรรมาภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ ความรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนาในประเทศไทยในอดีต นอกจากจะแสดงออกด้วยพุทธศิลป์แล้ว ยังเห็นได้จากการศึกษาฝ่ายปริกติและการปฏิบัติของคณะสงฆ์และชาวพุทธอีกด้วย

เนื้อหาเน้นการสำรวจถึงความรุ่งเรืองของพระพุทธศาสนาในประเทศไทย ซึ่งปรากฏผ่านพุทธศิลป์และการศึกษาของสงฆ์ โดยเฉพาะในช่วงต้นชีวิตของพระมงคลเทพมุนี การเปลี่ยนแปลงทางการปกครองและการจัดระบบการศึกษาของสงฆ์ ที

หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ ปฏิบัติธรรมบันทึกไว้ในสมุดข่อหรือใบลาน ซึ่งในภายหลัง พระมหาโชติปัญโญ (ผมใจ ยโสธรรมน์) วัดบรมสินาวาส ได้รวบรวมบางส่วนจากที่ต่างๆ มาไว้เป็นเล่มเดียวกันในป

บทความนี้นำเสนอการศึกษาเกี่ยวกับหลักฐานธรรมในคัมภีร์พุทธโบราณ โดยเฉพาะหนังสือพระสมาธิสนทนาแบบโบราณที่รวบรวมโดยพระมหาโชติปัญโญในปี พ.ศ. 2479 โดยมีการบันทึกการปฏิบัติธรรมในท้องถิ่นต่างๆ ในไทยและประเทศใก

ระหว่างท่านกับพระผู้ปฏิบัติธรรมด้วยกัน รวมทั้งที่รู้จักกันโดยไม่เคยเห็นหน้า กนเลยก็มี ดังที่ปรากฏในบันทึกตอนหนึ่งว่า ผู้เชี่ยวชาญพระธรรมฐานท่านติดต่อกันได้ด้วยญาณ จะเป็นญาณอะไรทั้งๆ ที่ทราบ คือเมื่อ 5

บทความนี้พูดถึงการเชื่อมโยงและการสื่อสารของพระสงฆ์ที่มีศักยภาพในการปฏิบัติธรรมผ่านญาณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเล่าเรื่องราวของพระสุปฏิบัติธรรมและความโดดเด่นของกลุ่มพระธุดงค์องค์กรฐาน ซึ่งมีการปฏิบัติธรรมเ

หลักฐานธรรมาภายในคัมภีร์พุทธโบราณ ๑ ฉบับวิชาการ พระอาจารย์มเีอายุในช่วงปี พ.ศ. 2413-2492 ใกล้เคียงกันกับช่วงอายุของ พระมงคลเทพมุนี ท่านเกิดก่อนพระมงคลเทพมุนี 14 ปี และได้บวชตั้งแต่เยาว วัย แต่เมื่อป

บทความนี้พูดถึงหลักฐานธรรมาภายในคัมภีร์พุทธโบราณ สัมพันธ์ระหว่างพระอาจารย์มีและพระมงคลเทพมุนี การวิเคราะห์ชีวประวัติและอายุของทั้งสอง รวมถึงการสอนเกี่ยวกับธรรมชาติของจิตที่บริสุทธิ์ รวมถึงของศิษยานุศิ

พระอาทิตย์ตั้งร้อยดวงพันดวง เพราะพระอาทิตย์ไม่สามารถส่องให้เห็นรง สวรรค์ได้ แต่ดวงพุทธโธสามารถส่องเห็นหมด” และวิธีการที่จะหาดวงแก้ว พุทธโอได้ดีน ทำได้โดย “ให้พากันนั่งหรือเดิน นิถิวใจไว้ในใจในใจเท่านั

พระอาทิตย์ไม่สามารถส่องสวรรค์ได้ แต่ดวงพุทธโธสามารถส่องเห็นทุกสิ่ง และมีการศึกษาเกี่ยวกับหลักฐานธรรมภายในที่ผ่านมา โดยเฉพาะคำสอนจากพระมงคลเทพมุนีในหนังสือธรรมภายใน การนั่งหรือเดินนิทิวใจสามารถทำให้เห็

หลักฐานธรรมาภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ ผู้มิพระปราชิกเปรียบด้วยแผ่นดิน และมีพระธรรมกายมั่นคง (ธรรมมะยา) เป็นผู้ประกอบในหมู่ชน เป็นต้น 2.4.1.6. หนังสือพระไตรปิฏกบาลี ทีนิภาย ปาฏิทธกค ฉบับ

เนื้อหาในข้อความนี้ครอบคลุมการศึกษาหลักฐานและการอธิบายเกี่ยวกับธรรมกายจากคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ ซึ่งได้อ้างอิงข้อมูลจากหนังสือพระไตรปิฏกบาลี, ปทานุกรมตราฉบับที่ 2 และพระสูตรบาลีที่มีความสำคัญเ

คำสอนเหล่านั้นกล่าวถึงธรรมภายในและหลายๆ ส่วนใหญ่จะใช้ในความหมายว่า เป็นธรรมชาติที่สะอาดบริสุทธิ์ บริบูรณ์ด้วยคุณธรรม มีความตื่นอยู่เป็นนิ่ง เป็นวงจิตที่แจ้งจรรลิงของพระพุทธองค์และเหล่าพระอรหันต์ ประกอ

บทความนี้กล่าวถึงธรรมกายซึ่งเป็นสภาวะภายในอันบริสุทธิ์และไร้ขอบเขตของจิตวิญญาณตามคำสอนของพระพุทธองค์ ธรรมกายประกอบด้วยพระพุทธคุณและเป็นสภาวะที่ทุกคนสามารถเข้าถึงได้ กล่าวถึงความหมายของธรรมภายในและความ

ฐานธรรมภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ คำสอนแห่งพระพุทธศาสนาในทัศนีว่าถึง "ดวงกลม" หรือ "ทรงกลม" (sphere) ที่ปรากฏตัวขึ้นมาตามที่เป็นจริง เมื่อผู้ปฏิบัติการจัดความไม่บริสุทธิ์ซึ่งหลากหลายออกไปและ

เนื้อหานี้สำรวจแนวคิดเกี่ยวกับฐานธรรมในพุทธศาสนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิธีการที่ธรรมภายในเชื่อมโยงกับการเข้าถึงความสุขและสภาวะของพุทธภาวะ รวมถึงความคิดเห็นของนักวิชาการ เช่น เหล่ากษมสุขและติ๊ง เทียน อน เก

หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์ทุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ ปัญหา 1 แห่ง (หน้า 25-26) ส่วนหลักฐานทางโบราณคดีได้แก่ศาลาจารึกพระธรรมภายแห่งยุครุ่งศรีอยุธยา ที่พบที่พระเจดีย์วัดเสือ (หน้า 27-30) และจารึกลานทองพระธรร

บทความนี้สำรวจหลักฐานทางโบราณคดีที่เกี่ยวข้องกับธรรมภายในคัมภีร์ทุทธโบราณ โดยอ้างถึงจารึกต่าง ๆ ที่พบในศาลาและเจดีย์ รวมถึงการสังเคราะห์ข้อมูลจากพระไตรปิฎกและหนังสือ “พุทธจรีญญาณ” เพื่อแสดงลักษณะและคว

ในแบบสมถวิปัสสนา กามัฏฐฐานมัคคปลามิสูตร แบบสมเด็จพระสังฆราชแก่เถื่อน หน้า 321-5 แนะนำวิริยกรรมภาวนา “สมมอรรถ” และในหน้า 328 กล่าวถึงที่ผู้ปฏิบัติ “ปรากฏเห็นรูปร่างตรงตนเองทรงเครื่องมงคลสุขสำรวลชื่นชมย

เนื้อหาเกี่ยวกับการปฏิบัติสมถวิปัสสนาแบบโบราณโดยอิงกับประสบการณ์ของผู้ปฏิบัติ ได้กล่าวถึงการเห็นดวงดาว พระจันทร์ และพระอาทิตย์ผ่านการภาวนา และกลยุทธ์ในการใช้มโนกรรมเพื่อให้จิตตั้งมั่นและพัฒนาไปยังระดั

หลักฐานธรรมชาติในคัมภีร์พุทธโบราณ ๑ ฉบับวิชาการ หลังจากแสดงหลักฐานจากหนังสือสมเด็จสนแบบโบราณแล้วพระครูวานามงคลแสดงความเห็นไว้ว่า "คำว่า ธรรมกายนี้สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษชาวไทยนับเป็นเวลาหลายร้อยป

บทความนี้สำรวจและนำเสนอหลักฐานธรรมชาติจากคัมภีร์พุทธโบราณ โดยเน้นการแสดงให้เห็นถึงการสืบทอดความรู้เกี่ยวกับธรรมกายซึ่งมีมาตั้งแต่ครั้งโบราณแต่กลับถูกละเลยในระบบการศึกษาในปัจจุบัน พระนิพนธ์จากพระเจ้าบร

หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ 2.4.5. ชนิดนะ จันทราศรีโค “ธรรมกายในพระพุทธศาสนายุคดั้งเดิม” ในปี พ.ศ. 2551 วิทยานิพนธ์ปรัชญาของชนิดนะ จันทราศรีโค ในหัวข้อเรื่อง “Early Buddhist Dhamm

วิทยานิพนธ์ของชนิดนะ จันทราศรีโค ในหัวข้อ “Early Buddhist Dhammakāya: Its Philosophical and Soteriological Significance” ศึกษาความหมายของธรรมกายในพระพุทธศาสนาดั้งเดิมโดยมุ่งเน้นพระไตรปิฎกและการตีความค

หลักฐานธรรมภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ ชาวพุทธสรรวามีทัศนะจะเข้าใจความหมายของธรรมภายในทิศทางเดียวกันกับเรวา เช่นคัมภีร์มหาวิภาและอภิธรรมโกศายกกล่าวถึงการ of สรรนะในพระพุทธเจ้าว่า หมายถึงการ o

บทความนี้นำเสนอการศึกษาหลักฐานธรรมภายในในคัมภีร์พุทธโบราณ ความหมายของธรรมภายในได้รับการกล่าวถึงในคัมภีร์เช่น มหาวิภา และ อภิธรรมโกศายก ซึ่งชี้ให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของพระบรมโพธิสัตว์เป็นพระพุทธเจ้า

หลักฐานธรรมาภายในคัมภีร์ทูพีธบราน 1 ฉบับวิชาการ ในปี พ.ศ. 2367 ก่อนหน้าการค้นพบในเอเชียกลางและค้นธารได้เคยมีก การค้นพบต้นฉบับคัมภีร์ภาษาสันสกฤตเป็นชุดใหญ่ในเนปาลมาก่อนแล้ว จาก การศึกษาเนื้อหาในครั้งน

คัมภีร์ทูพีธบรานซึ่งค้นพบในเนปาลและเอเชียกลาง มีอายุกว่า 1,000 ปี ส่งผลให้นักวิชาการเริ่มสนใจศึกษาเนื้อหาเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาและประวัติศาสตร์การเรียนรู้จากเอเชียกลาง การค้นพบครั้งนี้นับว่าเป็นจุดเปลี

อีกหลายครั้ง (Hartmann 1999) และมีการตีพิมพ์ผลการศึกษาที่ออกมาเรื่อย ๆ จนถึงปัจจุบัน คัมภีร์ที่พบส่วนใหญ่เป็นภาษาสันสกฤตก ภาษาจีน และมีภาษาท้องถิ่นอื่น ๆ ด้วย ในปี พ.ศ. 2435 พบชิ้นส่วนคัมภีร์ที่เขียน

บทความนี้สำรวจการค้นพบคัมภีร์ในเขตคันธาระโบราณ รวมถึงชิ้นส่วนคัมภีร์ที่เขียนในภาษาต่างๆ เช่น สันสกฤตและภาษาคานาธรี ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2435 จนถึงการตีพิมพ์ในปี พ.ศ. 2505 โดยเน้นการค้นพบในปี พ.ศ. 2474 และ พ

หลักฐานธรรมาภายในคัมภีร์พุทธโบราณ 1 ฉบับวิชาการ บันทึกการเดินทางของพระกิญจิวน สวนจ้าง (รู้จักกันในภาษาไทยว่า พระถังซัมจัง) ระบุว่า พระพุทธศาสนาเดินทางเข้ามาสู่ดินแดนฉันตรวจและ เอเชียกลางโดยพ่อค้า 2 ท

บทความนี้วิเคราะห์หลักฐานเกี่ยวกับการเผยแพร่พระพุทธศาสนาในเอเชียกลาง โดยอิงจากบันทึกการเดินทางของพระกิญจิวนซึ่งบรรยายถึงการเข้ามาของพุทธศาสนาในช่วงแรกๆ ผ่านพ่อค้า เช่น ตุบสะและถัลลิย รวมถึงการบันทึกจา

ข้อสันนิษฐานดังกล่าวสอดคล้องกับวรรณกรรมท้องถิ่นของกัสมีซึ่งระบุว่ามีสินปัญหาเขียนขึ้นเป็นครั้งแรกในภาษาท้องถิ่นของกัสมีและถูกแปลเป็นภาษาบาลีและสิ่งในภายหลัง (Hassnain 1973: 13 น. 4)47 แม้ยังตัดสินไม่ไ

เนื้อหานี้ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพระพุทธศาสนาในค้นธรรมและกัสมี โดยระบุว่ามีการเผยแพร่พระพุทธศาสนาในช่วงเวลาก่อนยุคสมัยของ Menander ซึ่งมีส่วนสำคัญในการขยายอาณาจักรและพระธรรมที่สอนในพื้นที่นั้น ผ่านกา

มีจารึกอักษรถพราหมณ์ ภาษาบาลีสามบรรทัด บนรอยลักษพระพุทธบาท ข้อความในจารึกแปลว่า “รอยพระพุทธบาทคู่บี ประดิษฐไว้ในสำนักงานสงฆ์ของพระเถราจารย์ฝ่ายมหาวิหาร ผู้เป็นวิฑูยาวาที (วิฑูชาวาที) แกล้วกล้ในการวิจั

มีจารึกอักษรถพราหมณ์ ภาษาบาลีสามบรรทัด บนรอยพระพุทธบาท ซึ่งหมายถึงการประดิษฐ์ไว้ในสำนักงานสงฆ์ของพระเถราจารย์ฝ่ายมหาวิหาร การเผยแพร่พระพุทธศาสนาโดยพระมหินทเถระในประเทศศรีลังกาและอื่น ๆ รวมทั้งบทบาทของ

หน้าของทุบทเขามีมิน และเกษลักพระพุทธรูปหลายองค์ รวมทั้งทรงอาราธนาสมุนทูลไปเผยแผ่พระศาสนาทั่วเอเชียกลาง 2.6.2. การเดินทางของพระพุทธศาสนาเข้าสู่ประเทศจีน51 พระพุทธศาสนานำจะเดินทางเข้าสู่ประเทศจีนหลายคร

บทความนี้กล่าวถึงการเดินทางของพระพุทธศาสนาที่เข้าสู่ประเทศจีนตั้งแต่ยุคแรกๆ ผ่านเส้นทางทะเลและดินแดนตะวันตก มีการกล่าวถึงการเผยแผ่โดยพระเจ้าโจทมหาราช และการสร้างพระเจดีย์ในประเทศจีนในยุคต่างๆ รวมถึงข้

ส่วนในยุคราชวงศ์ศักยมานะ ราวพุทธศตวรรษที่ 6-8 พระพุทธศาสนาได้ปักหลักมั่นคงทั่วดินแดนเอเชียกลาง เมืองสำคัญที่ตั้งอยู่บนเส้นทางสายไหม เช่น บามิยัน คูบู คูซา โถทาน โผลาหาราน เทอรฟาน และตุหนหวง ล้วนเป็นศู

ในยุคราชวงศ์ศักยมานะ ระหว่างพุทธศตวรรษที่ 6-8 พระพุทธศาสนาได้ขยายตัวในเอเชียกลาง โดยเมืองต่าง ๆ บนเส้นทางสายไหมมีบทบาทสำคัญ ยุคนี้เห็นการสนับสนุนจากจักรพรรดิข่ายหนานซึ่งทำให้พระพุทธศาสนามีอิทธิพลในจีน