การรับมือกับการเจ็บป่วย : หน้า 37/186

อย่าเป็นคนป่วย ที่ไม่มีทางเลือก ขณะที่คุณกำลังอ่านประโยคนี้ มีคนป่วยบนโลกนี้จำนวนมากกำลัง ได้รับความทุกข์ทรมานแสนสาหัสกับโรคร้ายที่เกิดขึ้น และที่น่าสังเวชใจ ไปกว่านั้น หลายคนเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ด้วยเหตุนี้ จึงมีคำรำพึงตัดพ้อให้เราได้ยินบ่อยครั้งว่า... “ไม่อยากเป็นคนป่วยที่ทำอะไร ไม่ได้ นอกจากรอคอยความตายอย่างเดียว” แน่นอน ไม่มีใครอยากเป็นแบบนี้ แต่ทุกชีวิตไม่อาจรู้เลยว่า ในอนาคตตัวเองจะ ต้องป่วยเป็นโรคอะไร จะทรมานมากแค่ไหน หมอจะหาสาเหตุของโรคเจอไหม และที่แย่ที่สุด จะมีเงินเพียงพอเพื่อเป็นค่ารักษาหรือไม่??? ความทุกข์เรื่องการป่วยไข้ช่างทำให้ มนุษย์ทรมานทั้งกายและใจ หนำซ้ำยังสร้าง ความกังวลเสียเหลือเกิน อีกทั้งการป่วยยัง ในเมื่อความจริงของชีวิตเป็นอย่างนี้ เรามาคิดกันดีกว่าว่าจะรับมือกับสถานการณ์ การเจ็บไข้ได้ป่วยของตัวเองกันอย่างไร? จากพุทธพจน์ที่ว่า “ยาทิส วปเต พีช ตาทิส ลภเต ผล หว่านพืชเช่นใด ย่อมได้ผลเช่นนั้น (สํ.ส. (บาลี) ๑๕/๙๐๓/๓๓๓) ดังนั้น หากเราไม่อยากป่วย ไม่อยาก ซึ่งถ้ามีคนตั้งใจและเต็มใจดูแลก็ดีไป แต่จะรู้ ต้องสร้างเหตุโดยการขวนขวายทำบุญด้านนี้ เป็นภาระต่อคนรอบข้างอย่างไม่จบไม่สิ้น ทรมาน ไม่อยากเป็นผู้ป่วยที่ถูกทอดทิ้ง เราก็ ได้อย่างไรว่า เรามีบุญมากพอที่จะมีคนมาคอย ให้แก่ตนเองไว้มาก ๆ เพราะการดูแลพระภิกษุ ดูแลเราจวบจนวาระสุดท้ายหรือไม่ ในเมื่อ ผู้ป่วยไข้ถือเป็นบุญที่สำคัญมาก ถึงขนาด ปัจจุบันยังมีลูกหลายคนทอดทิ้งพ่อแม่ยาม พระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังทรงพยาบาลภิกษุ ป่วยไข้ได้ลงคอเลย!!! ป่วยไข้ด้วยพระองค์เอง ดังในครั้งที่ภิกษุรูปหนึ่ง มีนาคม ๒๕๕๘ อยู่ในบุญ ๓๕ 35