การเกิดใหม่และกรรม : หน้า 30/132

ท่านเล่าว่าไปเกิดเป็นลาลากรถ กาเมฯ ค่อยซาไป ก็เลยได้มา ทำไมเป็นลาลากรถ? ก็ไปเป็นชู้ เป็นผู้หญิงที่ได้สำนึกแล้ว เป็น กับเมียเขาผัวเขาไปถึงไหนก็แบก แม่เรา พี่สาวเรา น้องสาวเรา ความอับอายไปถึงนั่น เวรอันนี้ ผ่านไปอีก ๕๐๐ ชาติ แล้วค่อย จึงทำให้ต้องเกิดเป็นลาลากรถ ได้มาเป็นผู้ชาย "แต่บุญที่เราเคยสร้างไว้ในพระ เป็นผู้ชายเข้าถ้ายังเจ้าชู้ เดี่ยว ปัจเจกพุทธเจ้า ก็ส่งมาให้เราอีก มันก็ได้กลับไปเป็นอีหรอบเดิม ถึงเราเกิดเป็นลา ก็เป็นลารูปงาม อีกแหละ “แหม...ผมดี ผมไม่กิน นางลาทั้งหลายก็เลยชอบมาอยู่ เหล้าแล้ว" แต่ผมกำลังปีนต้นงิ้ว ความจริงคนเรามีกายซ้อนกันอยู่หลายชั้น เวลาตาย เราตายแต่กายเนื้อ กายละเอียดยังไม่ตาย ก็ไปแสวง หาที่เกิด สำหรับเรื่องนี้ใครก็อธิบายได้ไม่ละเอียดนั่ง สมาธิไปดูด้วยตนเองไม่ได้ ตั้งใจนั่งสมาธิให้ดีๆ แล้ว จะเห็นเอง ข้างๆ เรา นายเราชักรำคาญ เลย ปืนมากี่รอบแล้วก็ไม่รู้ อย่าขึ้น จับเราตอนอีก...” ลูนะเวรกาเมฯ ไปปืนใหม่เลยนะไอ้หนูเอ๋ย ไม่ ก็ตามมาทันไม่รู้ใครโดนตอนมา สนุกหรอก บ้าง วงจรเดียวกันอย่างนี้ ถ้าเป้นคนอื่น พ้นจากเวรนั้น เลี้ยงด้ตวาย แล้ว ก็เกิดเป็นหญิงโสเภณีบ้าง เป็นพวกเกย์บ้าง เป็นกะเทยบ้าง ไม่ได้ฆ่าบาปไงม เลี้ยงสัตว์ขาย ขายเพื่ออะไร ก็ไม่นานหรอก เป็นเกย์ สัก 500 ถาม ครอบครัวผมเลี้ยงหมู ชาติ พ้นจากเวรอย่างนั้นแล้วก็ เลี้ยงไก่ แล้วมีคนมาซื้อไป มาเป็นผู้หญิงที่อยู่บ้านไม่ค่อยได้ ฆ่าขาย ผมจะได้รับผลเป็น โดนแข้งอัดเสียแทบตาย พอเวร บาปหรือไม่ ตอบ ได้รับแน่ๆ เพราะการ เลี้ยงสัตว์ เริ่มต้นก็ทำบาปด้วย การกักชังสัตว์เป็นประการที่หนึ่ง ประการที่สองคนที่เลี้ยงสัตว์เพื่อ ขายให้เขาฆ่านความคิดเห็นมัก จะวิปริตไปจากคนอื่นๆ คือคน ทั่วไปเขาเห็นลูกไก่ออกจากไข่ เขาก็มักคิดกันว่า เจ้าตัวนี้ขนฟู น่ารัก แต่เจ้าคนเลี้ยงไก่ไม่มอง เห็นอย่างนั้น เขากลับเห็นว่าเจ้า ตัวขนฟูนี้ อีก 2 เดือนข้างหน้า เนื้อมันจะหวานกระดูกมันจะ กรอบอร่อย คนเลี้ยงสัตว์มองสัตว์ที่เขา เลี้ยงเอาไว้ ด้วยความคิดจะเอา เปรียบคิดเห็นแก่ตัว มองทีไรก็ คิดอย่างนั้น เพราะฉะนั้นความ คิดเอาเปรียบ คิดเห็นแก่ตัว จึง พอกพูนขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็คิดเป็น นิสัยเป็นสันดานในที่สุด เพราะฉะนั้นในวงการผู้เลี้ยง สัตว์ จึงมักมีเรื่องกระทบกระทั่ง กันมาก เนื่องจากความคิดเอา เปรียบ คิดเห็นแก่ตัวง่ายๆ โกง กันง่ายๆ มีเรื่องขึ้นหน้าหนึ่ง หนังสือพิมพ์บ่อยๆ วารสารกัลยาณมิตร ๒๘ พฤค จิกายน ๒๕๔๐