ความวิตกกังวลและสุขภาพ : หน้า 85/132

า "เขารำพึงกับตัวเองว่า “เมื่อถึงวันนั้นจะทำอย่างไรกันดี ผู้คนทั้งหมดจะต้องถูก หับตาย ไม่ว่าจะเป็นคนดีคนเลว ไม่มีใครหนีรอด โอ! ช่างน่ากลัวจริงๆ" เขายิ่งคิดตาดวิตก เพียงไม่กี่วันแม้ข้าวก็กินไม่ลง นอนก็นอนไม่หลับ หน้านิ่วคิ้ว ขมวดซึมอ ทั้งวัน มีเพื่อนคนหนึ่งแนะนำเขาว่า “ฟ้าไม่เหมือนเพดานห้องหรอก ฟ้าไม่ แกอย่าไปกังวลเรื่องไม่ใช่เรื่องเลยยังคงกินข้าวนอนหลับตามปกติเถิด จะไม่ถล่มลงมาหรอก อย่าทําลายสุขภาพตัวเองอย่างนี้เลย" ชายแคว้นฉีกกับพูดกับเพื่อนว่า “แกอย่ามากังวลเรื่องฉัน แต่เนิ่นๆ เพราะฟ้าจะเร็วจะช้าก็ต้องถล่มลงมา ฉันกลับขอเตือนแก เพื่อนของเขาพูดว่า “บนโลกก็ไม่ใช่มีแต่แกคนเดียว คนอื่นๆ เขาล้วนอยู่กัน อย่างสุขสบาย ไม่มีใครมานั่งกังวลว่าฟ้าจะถล่มลงมา ทำไมแกต้องหาเรื่องเดือดร้อน กลุ้มใจมาให้ตัวเองอย่างนี้ด้วย" คนแคว้นนี้ตอบว่า “ถ้าฉันจะมีอะไรไม่ถูกต้องละก็ นั่นก็คือ มองเห็นเรื่องราวต่างๆ ได้ลึกซึ้งทะลุปรุโปร่งเกินไป แต่นี่ก็คืออุปนิสัยของฉัน จะให้ฉันดำาเนินชีวิตไปแบบนั่วๆ เหมือนคนทั่วไป นั่นเป็นสิ่งเป็นไปไม่ได้” และแล้วเพราะความที่เขาวิตกกลุ้มใจอย่างต่อเนื่อง สุขภาพยิ่งมาก็ยิ่งทรุดโทรม และในที่สุด ในขณะที่ฟ้ายังไม่หันถล่มลงมานั่นเองเขาก็ด่วนจากโลกนี้ไปเสียก่อน ท่านสาธุชนทั้งหลาย อย่าเพิ่งหัวเราะ ขำ คนแคว้นนี้คนนี้ว่าโป๊ กังวลเรื่องไม่เป็นเรื่อง ขอให้ลองถามตัวเองว่า เราได้เคยเป็นเหมือนคนแคว้นฉี คนนี้ คิ้วไปคิดสมมุติเรื่องต่างๆ ของตนเอง หรือครอบครัวขึ้นว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นอย่างนี้แล้วจะเป็นอยู่ไว้ครื่อเปล่า เราเคยหาทุกข์กินเปล่า มาใส่ตัวหรือไม่ “ผู้ใดไม่จมอยู่กับอดีต ไม่พะวงถึงอนาคตจนเกินไป แต่ทั้งในบันของ ตนให้ดีที่สุด ความสุขความสําเร็จของบุคคลนั้น ย่อมอยู่แสด พฤศจิกายน ๒๕๔๐ ๘ วารสารก้อยาณมิศร