การสร้างวัดพระธรรมกายและการเผยแผ่ธรรมะ : หน้า 40/132

ได้รับฉายานามว่า ธมฺมชโย ซึ่ง ปัจจุบันคือพระราชภาวนาวิสุทธิ์ หรือ หลวงพ่ออัมมชโย ผู้เป็นธงชัยแห่ง กองทัพธรรมของพวกเราทุกคน เมื่อ ศิษย์เอกได้บวชเป็นพระภิกษุแล้ว คุณยาย ได้หวนรำลึกถึงมโนปณิธานของหลวงพ่อวัดปากน้ำที่ หวังจะเอาวิชชาธรรมกายไปเผยแผ่ทั่วโลกให้ได้ และ ก่อนจะมรณภาพได้สั่งคุณยายให้พยายามประคอง รักษาวิชชาธรรมกายเอาไว้เพื่อรอหมู่คณะใหญ่ที่มี ธาตุธรรมเดียวกับหลวงพ่อวัดปากน้ำและจุณยาย ซึ่ง กำลังจะตามมาเป็นระลอกที่สอง เพื่อสานต่อมโน ปณิธานของหลวงพ่อวัดปากน้ำให้เป็นจริงให้ได้ ดัง นั้นคุณยายจึงได้รวบรวมหมู่คณะลูกศิษย์ที่กล้าอุทิศ ชีวิตให้กับพระศาสนาขึ้นมากลุ่มหนึ่ง เพื่อมาบุกเบิก สร้างสถานที่ปฏิบัติธรรม ณ ท้องทุ่งแห่งตำบลคลอง สาม จังหวัดปทุมธานี เพื่อให้เป็นแหล่งที่สามารถรวม คนจำนวนมากมาประพฤติปฏิบัติธรรมพร้อมๆ กัน ให้เป็นพลังที่จะช่วยเผยแผ่ พระพุทธศาสนา และวิชชาธรรมกายไปทั่วโลกให้จงได้ จึงได้บังเกิดเป็น “วัดพระธรรมกาย” ให้เราได้อาศัยประพฤติธรรมใน ปัจจุบัน ที่กล่าวมาทั้งหมดนี้เพื่อให้ทุกท่านได้ตระหนักซึ้ง ในพระคุณอันยิ่งใหญ่ของจุณยายอาจาร อุบาสิกา จันทร์ ขนนกยูง ที่ดวงใจของพวกเราทุกดวงจะต้อง จดจำจารึกไว้ว่า “หากไม่มีคุณยาย ก็ไม่มีหลวงพ่อ หากไม่มีหลวงพ่อ ก็ไม่มีวัดพระธรรมกาย” ดังนั้น ในโอกาสที่คุณยายของเราจะมีอายุครบ ๗๐ ปีเหล่าศิษยานุศิษย์ลูกหลานคุณยาย จึงได้ร่วมกัน ทอดกฐินสามัคคีฉลอง ๗๐ ปีทอง คุณยายอาจารย์ อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ในวันอาทิตย์ที่ ๒ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๔๐ นี้ เพื่อเป็นการบูชา ธรรมครั้งยิ่งใหญ่แค่คุณยาย ซึ่งหากนับการทอดกฐิน วาร3ารกัลยาณมิ ว ๓๘ พฤศจิกายน ๒๕ ๔๐ สามัคคีที่คุณยายเป้นประธานใหญ่ครั้งแรกตั้งแต่ปี พุทธศักราช ๒๕๓® เป็นต้นมา ก็ถือว่าเป็นวาระครบ รอบ ๑๐ ปี กฐินยายอีกด้วยเช่นกัน ดังนั้นในวาระอัน สำคัญยิ่งนี้ กองบรรณาธิการวารสารกัลยาณมิตรจึงได้ รวบรวมเรื่องราวของ “กฐินยาย” บันทึกเป็น ประวัติศาสตร์แห่งการสร้างบารมีบทหนึ่งของคุณยาย เพื่อเป้นการบูชาธรรมแต่คุณยายผู้เป็นที่เคารพรักยิ่ง ของพวกเรา และอนุชนรุ่นหลังจะได้ถือเป็นแบบอย่าง แห่งการสร้างบารมีที่จะต้องจารึกไว้ตราบชั่วกาลนาน ๒ จุดก่าเนิดกฐินยาย ในสมัยที่คุณยาย ปฏิบัติธรรมอยู่ในโรงงานทำวิชชากับหลวงพ่อวัดปาก น้ำ คุณยายท่านเอาจริงเอาจัง ทุ่มเทกับการค้นคว้า วิชชาธรรมกายทุกลมหายใจเข้าออกทีเดียว ซึ่งแตก ต่างจากบางคนที่มักจะขอลาหลวงพ่อวัดปากน้ำไป โน่นไปนี่อยู่บ่อยครั้ง เดี่ยวไปทอดกฐิน เดี่ยวไปทอด ผ้าป่า เดี๋ยวไปบวชพระ ส่วนคุณยาย หลวงพ่อวัด ปากน้ำาไม่เคยอนุญาตให้ไปไหนเลย แม้บางครั้งอยาก จะออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาบ้าง ไปขออนุญาตหลวง พ่อ ท่านก็บอกให้นั่งเข้าที่ไปดูเอง แถมยังบอกอีกว่า ไปดูข้างนอกก็เหมือนอย่างนี้แหละ ชีวิตของคุณยาย ในวัดปากนํ้าจิงขลุกอยู่ในโรงงานท่าวิชชามาโดย ตลอด จึงเกิดเป็นความปรารถนาอยู่ในใจจุณยาย เสมอมาวา “บุญละเอียดเราก็ท่ามาตั้งเยอะแยะแล้ว บุญหยาบเรา อยากท่าจังเลย ขอให้เราได้บวชพระ ขอให้เราได้ สร้างวัด ขอให้เราได้ทอดกฐิน” จนเมื่อคุณยายได้จัดการบวชให้กับศิษย์เอก คือ หลวงพ่อธัมมชโยเรียบร้อยแล้ว และหมู่คณะลูกศิษย์ ของคุณยาย ก็ได้บวชอุทิศชีวิตเพิ่มขึ้นมาตามลำดับ นับตั้งแต่ หลวงพ่อทัตตชีโว (ปัจจุบันเป็นที่ พระภาวนาวิริยคุณ) เรื่อยลงมาจนปัจจุบันคุณยายได้ บวชพระเป็นจำนวนมากมายทุกๆ ปี ความปรารถนา