การสร้างบารมีและการปฏิบัติธรรม : หน้า 100/132

emaɔvlognrishunku wriąculan (กระซิบ) ขั้นแรกคือใจจะชุ่มชื่นเบิกบานที่เขาทำบุญตามที่เราได้ ชักชวนเขาทำ ขึ้นชื่อว่าเราได้ช่วยรักษาทรัพย์สมบัติ ของเขา ให้เขาได้ข่าวมาใช้สร้างเป็นอริยทรัพย์ต่อไป เราได้บุญ ๒ ต่อ ทั้งรักษาทรัพย์หยาบของเขาไม่ให้ นำไปใช้ในทางที่ไม่ดี และสองที่น่าทรัพย์นั้นมาต่อเป็น บุญที่จะน่าพาเขาให้ไปในทางที่ประเสริฐ ไปสู่หนทาง นิพพาน เท่ากับเป็นทรัพย์หยาบที่แปรเปลี่ยนเป็นอริย ทรัพย์ไปสู่หนทางดับทุกข์ ขึ้นชื่อว่าเราได้ท่าหน้าที่ เป็นกัลยาณมิตรโดยสมบูรณ์ เราท่าด้วยและชักชวนผู้ อื่นให้ทำด้วย แม่ว่านั่นก็มีความรู้สึกเป็นสุขลึกๆ แล้ว ด้วยใช่ไหมจ้ะ ทีนี้พอนุ่นมานั่งสมาธิ นึกถึงบุญนั่นใจ นั่นก็จะหยุดนิ่งได้เร็วขึ้นด้วย อานุภาพของบุญที่ทำให้ ใจเป็นสุข พอใจเป็นสุขหยุดนิ่งได้แล้ว เมื่อเข้าถึงธรรม ใจลูกก็จะหลุดจากความสงสัยทั้งปวง ใจจะเป็นสุขเป็น อิสระอย่างไม่มีขอบเขต ส่วนในเรื่องของการแบ่ง เวลาในการนั่งธรรมะ แม่ชอบที่คุณยายได้สอนไว้ว่า “ทางโลก เวลาเขาออกทะเล เขาก็ยังมีเข้มทักเลย เรา ทางธรรมะก็ต้องมีเหมือนกัน ต้องแบ่งเวลาของเราให้ เป็น วางเรื่องอื่นไว้ชั่วขณะ การนั่งธรรมะจึงจะ ก้าวหน้าได้” หมายถึงเวลานั่งธรรมะก็ต้องลืมเรื่องงาน เรื่องบ้าน เรื่องคน สัตว์ สิ่งของไว้ก่อน ต้องวางทิ้งหมด มีแต่ธรรมะอย่างเดียว ใจเราจึงจะหยุดนิ่งได้ ถ้าเราไม่ แบ่งเวลาอย่างที่ยายบอก นั่งธรรมะ เดี๋ยวคิดถึงบ้าน คิดถึงที่ทำงาน คิดอย่างนั้นคิดอย่างนี้ คิดไป ใจก็เลย ไม่หยุด แต่ทางธรรมต้อง “หยุด” ถ้าไม่หยุดไปไม่ได้ ยิ่งหยุดเท่าไร ก็ไปเร็วเท่านั้น เพราะหยุดเท่านั้นคือ ตัวสำเร็จ สำเร็จหมดทั้งทางโลก ทางธรรม ส่วนใน เรื่องการสร้างบารมีให้ได้ตลอดรอดส่ง คุณยายท่าน สอนให้ระวังเรื่องเพศตรงข้าม เรื่องนี้สำคัญมาก อย่า เอาความสงสารเดินหน้าต้องเอาปัญญาเอาอุเบกเขา เดินหน้า ต้องระวังใจของเราให้ดี เพราะถ้าใกล้ชิดกัน แล้วจะเลิกได้ยาก อย่าทอดสะพาน อย่าเชื่อมละพาน ให้เขาเป็นอันขาด ถ้าเราไม่ทอดให้ เขาก็ข้ามมาไม่ได้ นักปฏิบัติธรรมมักจะเสียในเรื่องนี้มากที่สุด เป็นเรื่องที่ ดัดทอนบารมี ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย มีคุณน้อยนิด เดียว แต่มีโทษมากมาย ท่านว่าแม้คนที่สร้างบารมีไป ไม่ได้ตลอด ก็เพราะเรื่องนี้ป้องกันไว้ดีกว่ามาแก้ทีหลัง จะได้สร้างบารมีไปตลอดมีบารมีมากบริสุทธิ์สะอาดมาก รู้เห็นวิชชาได้มาก และชนะทุกอย่างได้หมด ในเรื่อง ของการอ่อนน้อมถ่อมตน ลดมานะทิฏฐิ แม่ชอบที่ คุณท่านสอนว่า “พอเรายอมเขาได้ งานทุกอย่างก็สำเร็จ สุดท้ายก็ได้บุญกันทุกคน” เราต้องยอมทุกๆ คน เพื่อ ทำความดีของเรา เราต้องอดทน ง้อเขาทุกอย่าง เพื่อให้เขาสามัคคีกัน รักกัน จะได้ทำความดีกัน” นั่น เห็นไหมจ๊ะ ว่าคำสอนของคุณยายท่านเป็นไปเพื่อการ สร้างบุญสร้างบารมีให้ได้ตลอดรอดส่ง สมกับที่ท่าน เป็นต้นแบบของนักสร้างบารมีชนิด “สู้ไม่ถอย จงสู้สิ...สู้ ก็ตาย ไม่รู้ก็ตาย สู้ดีกว่านะ สู้ให้ถึงที่สุด” ยังมีค่าสอน ของท่านอีกมากมาย แต่แม่เขียนเฉพาะเท่าที่จำได้ และชอบมากมาให้นุ่นอ่านบ้างจะได้จำไว้สอนตนเอง เราจะได้ดำเนินรอยตามแบบฉบับของท่าน ผู้เป็นนัก สร้างบารมี ระดับ “หนึ่งไม่มีสอง” “คุณยายอาจารย์ของ เรา” นั่นเอง รักและคิดถึงลูกเสมอ จากดวงใจแม่ วารจารกัลยาณมิตร พฤส จิก ายน ๒๕๙๐