การบอกบุญ : หน้า 96/132

จากดวงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโลก (กระซิบ) เหนื่อย นั่นเห็นคนอื่นบอกบุญกันใหญ่ เลยอยากจะ บอกบ้างค่ะ พออยู่ในช่วงเวลาพัก ก็โทรศัพท์ไปบอก บุญนิดหน่อย เอาเท่าที่ทำได้ นั่นตื่นเต้นมากเพราะไม่ เคยท่า และพูดไม่เก่ง มีแต่ใจที่คิดว่าอยากจะให้คนที่ เราโทรไปหามีที่พึ่งเท่านั้นเองค่ะ และนั่นก็อยากมี ส่วนร่วมในการทำอะไรให้วัด และตอบแทนพระคุณ หลวงพ่อด้วยค่ะ นุ่นคิดว่าใครที่ได้ทำบุญ ก็คุ้มกับค่า เหนื่อยที่เราเสียไปในการหาทรัพย์ ทรัพย์ที่เราหามา ได้ในชาตินี้ นำติดตัวไปชาติหน้าไม่ได้ มีแต่บุญเท่านั้น ถ้าไม่ได้ทำบุญ ทรัพย์สมบัติที่หามาได้ก็มีค่าเท่ากับ ศูนย์เท่านั้นเอง บางคนที่นั่นบอกบุญก็ทำง่าย บางคน ก็ขอท่าสมทบเท่านั้น หนึ่งพันสองพันบาท ซึ่งนั่นก็รับ ทั้งๆ ที่ยังคิดไม่ออกว่าจะมารวมกับส่วน ไหนดี ที่รับก็เพราะว่านั่นอยากช่วยเหลือ ให้เขา มีที่พึ่งทั้งในชาตินี้และชาติหน้า ไม่อย่างนั้นแล้ว นั่นไม่รับก็ได้เพราะนั่นก็ ไม่ได้มีส่วนได้อะไรด้วย อ้อ! ลืมไป ได้ อยู่อย่างหนึ่งคือความดีใจค่ะ นุ่นจะปลื้ม ใจมากเลยถ้านั่นบอกบุญแล้วเขาท่า อย่างง่ายๆ องค์พระบนโดมในตอนแรก เหลืออยู่ประมาณ 4,000 องค์แต่ตอนนี้ (๑๖ กันยายน) เหลืออยู่ประมาณ 9,000 กว่าองค์ นับว่าเร็วมาก ภายในเวลาไม่กี่ วันเท่านั้นเองค่ะ วันนี้ (๑๖ กันยายน) เป็นวันครูธรรม กาย เมื่อนั้นตื่นขึ้นมาก็นึกได้ทันทีว่าถึง วันสำคัญแล้ว ในช่วงเช้านักเรียน อภิญญาไปถึงอาคารสภาธรรมกายสากล ประมาณเกือบ ๓ โมง สักพักพระเดช- วารสารกัลยาณมิตร ๙๔ พฤ ศจี กาย น ๒๕๕๐ ใจของตนมันเข้าได้ทีละเรื่องถ้าบุญเข้าบาปไม่ขา ถ้าบาปเข้าบุญก็ไม่เข้า ถ้าช่วงไหนชีวิตเราห่า อะไรก็สำเร็จ แสดงว่าช่วงนั้นกุศลส่งผล