การพัฒนาวัดพระธรรมกาย : หน้า 28/334

สร้างไปใช้ไป ตั้งแต่เริ่มสร้างวัดพระธรรมกายในวันที่มาบุญชื่น พุทธศาสนิกชน ๒๕๓๓ อาคารต่าง ๆ ภายในวัด ต้องสร้างไป ใช้งานไป ทั้ง ๆ ที่ยังสร้างไม่เสร็จ จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่คนเหล่านั้นรู้กันนะ ต้องพยายามยืนยั้นคงพัฒนาตนด้วยความรู้ ความสามารถของตน เพื่อที่จะสร้างเครื่องมือออกอาวุธเอาไว้ในท้องถิ่นรอบ ๑ ตัว เพราะเราเริ่มจาก พื้นที่ท้องถิ่นไม่มีอะไรเลย จึงต้องพยายามใช้ตนเองเป็นฐานในการดำรงอยู่ จึงก็ไม่ควรจะลำบากดีที่จะเป็นผู้สูงส่ง ในสมัยนี้เวลาจะจัดงานบุญใหญ่แม่ต้องเชิญกับอากาศร้อน ก็ต้องไปยืนพักผ่อนของชาวบ้านตามรอย ๆ และต้องเขียนชื่อตัวตนดัทั่วไปที่รดลำพงด้านล่าง ทำนับซ้ำไว้ เวลาไปคืนจะได้คืน ให้ถูก ไม่สลับกัน อีกทั้งต้องไปอยืนให้เสื่อ ยืนฐานะอาหาร ยืนอุปกรณ์ต่าง ๆ ตามความจำเป็น ๆ ทำกาจัว แห่งพระธรรมกาย และวัดที่เรารักก็เป็นกรอบแม่ แม่ไม่ค่อยจะดีใจและดับลุงไปบ่อย แต่ก็เตรียมยืนยับดี ๆ เสมอใจในคำกลุ่มนี้ ในใจเลยจดได้ โยมผู้ชายบางคนที่การปฏิบัติธรรมก็เอามอาดธรรมทายาทไปปกอรวย ๆ คาสาวอันแดดได้ แล้วนั่งปฏิบัติธรรม พอเสร็จจริง ๆ พวกเราอีเสื้อและยานะอาหารถุ ขึ้นอย่างมาไปคนให้ครบทุกวัด ก่อนจะนั่งก็ต้องเช็ดให้สะอาดด้วย คุณยายท่านก็คงชี้ให้เสื้อ “ของที่เขามาเวลาออกกลับไปเป็นครู ต้องทำให้สะอาดกว่าเดิม สวยกว่าเดิม เขาถึงอยากจะให้เราอีกในครั้งต่อ ๆ ไป ช่วงสร่างวัดนี้แรก ๆ นั้น มีอะไรที่ควรอยู่งั้นที่ต้องยอมาใช้ เพราะนานๆจะเน่นนาน ๆ จะด้ครั้ง และยังไม่คงที่จะลงทุนซื้อ ในยอดต้น ๆ จึงใช้วิธี “ขยี้เล่น” เอามาใช้ไปก่อน เมื่่อเสร็จแล้ว ต้องขจัดล้างให้สะอาด ส่งคืนให้สวยงามตามเดิม เขาของเขาเจาะจะได้ดีขึ้นเมื่อต้องกลับเรื่อย ๆ ไป สมใจพารามาแรงใน ศึกษารูปแบบของเครื่องมืออุปกรณ์ ของใช้ง่าง ๆ ที่เหมาะสมกับขนาด และปริมาณของงานไปด้วย เพื่อเตรียม พร้อมในการจัดซื่อเอาไว้ในประจาว่าของเราในอนาคต ดังนั้น เพื่อให้บรรลุเป้าหมายงานพระศาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่หลวงปู่ขอมากมายให้ คือขยายวิชชาธรรมกายไป ทั่วโลก คิยานคดีนั้นก็ยังคงที่อยั่งยืน ตั้นก็เอาความรู้ความสามารถทั่วเสาะทีวูทุก สาวอาชีพ ใช้ให้เกิดประโยชน์กับงานพระศาสนายุ่งเป็นที่จบใจจะคร่าวคำที่บอก มารดา ท่านให้นำเดินรามา ควรค่าที่บรรพบุรุษหวังซึ่งอธิราช พระองค์เท่าพนักษ์ (สด จนทะโร) พระผู้ปราบมาร หลวงพ่อคณบดีย์ มหารัตนอภิกขัทธ์ ขนุนยุ่ง ให้ได้ทุกทุกพฤกษชาติ ตราบกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรมเทอเอง