Untitled : หน้า 186/334

มาวัดพระธรรมกายครั้งแรก ตรงวันอาทิตย์ที่ ๗ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๒๘ เป็นวันอาทิตย์ ต้นเดือนและมหาปูชนียาจารย์ วันนั้นมีความประทับใจอย่าง คืแม่นั่งอยู่ใกล้และมอง ไม่เห็นพิธีกรม แต่ยืนเสียงชัดเจน หลังจบพิธีธรรม รับประทานอาหารกลางวันวันที่วัด วันนั้นถือ โอกาสเดินชมวัด ผ่านไปที่ศาลาดุสิต ได้เห็นหลวงพ่อทองรับแขก แล้วท่านจำพวกเราได้ ท่านก็ ทักว่า “กลายเป็นมิตรซาราเชียงใหม่มาแล้ว” ท่านให้ความใส่ใจกับทุกคณะ มีกำลังรู้สึกว่าเป็นบุญ ของเรามากที่มีโอกาสได้กราบหลวงพ่อในโอกาสนี้ในขณะพระ วันนี้มีการแจ้งข่าวบุญชวนคนมาบวชธรรมกายาทายในวิสุทธบูชา มีโบร์ชาร์และเทป คาสเซ็ทแจกให้ พวกเราก็นำกลับไปทำหน้าที่ชวนคนมาร่วมงานบวช ยิ่งเห็นกิจกรรมต่าง ๆ ของ หลวงพ่อ ทำให้เราคิดอยากจะน้อมนำกิจกรรม ๆ มายกย่องที่จังหวัดเชียงใหม่บ้าง หลวงพ่อสอนให้เราชวนคนมาช่วยกันจัดงานและทำกิจกรรมหลายหลาย เช่น จัดงาน นิทรรศการทางก้าวหน้าภาคเหนือ ครั้งที่ ๑ ที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ จัดนิมนต์ผู้นำบุญ และ จัดนิทรรศการ “เมื่อพุทธนี้สายไปเสียแล้ว” ฯลฯ ทำให้เราได้เห็นว่า ในแม่มองการเผยแผ่ พระศาสนานั้น ไม่ได้มีแต่เทคนิควิธีการอย่างเดียว แต่กิจกรรมอันเป็นบุญบันเทิอก ให้ทุก คนได้มีส่วนร่วมและรู้สึกได้เป็นเจ้าของบุญด้วย เป็นบุญของพวกเราในคืนนั้นที่โอกาสได้ราบ หลวงพ่อท่านโดยตรง และท่านก็มีเวลาจะให้พรเราได้พูดถามในสิที่พวกเราไม่รู้ก่อน ซึ่งเป็นคำตอบของเป้าหมายในการมาเกิดของพวกเรา พอเรารู้ว่าหลวงพ่อ ท่านพูดให้ฟังว่า เราเป็นใคร เราจะมีเป้าหมายชีวิตอย่างไร เราเกิด มา ทำไม ตอนนี้เราผ่านชีวิตลูกกลมกลมแล้วก็มี เพื่ออะไร พอเรารู้ถึงนี้ ก็ให้เราพยายามทำทุก ช่วงเวลาก็อาจจะสำคัญ และมากยิ่งขึ้นพระพุทธศาสนาให้เต็มที่ เอาชีวิตเป็นดินเป็นฟืนในทุก ๆ วัน เพราะเรารู้ว่า “ความตายไม่มีมิมม หมาย” คุ้มค่ายได้โลกรู้จักว่าความธรรมกาย ได้รับว่าความธรรมกาย แล้วก็อาจจะให้วาดธรรมกาย เป็นต้นบุญตุ้นแบบ เป็นแหล่งของบุญให้ชาวโลกได้ชมว่าพิพัฒนสมบัติธรรมกัน