การเตือนรุ่นพี่ด้วยศิลปะ : หน้า 63/334

ตรงนี้เองที่อยากจะให้ข้อคิด เมื่อจะเตือนใคร ต้องมีศิลปะ การเตือนรุ่นพี่หรือผู้ที่อายุ มากกว่่า ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้ากรณี จี๋ไม่ได้เตือน ต้องเตือนระดับพอดี แรงมากก็ไม่ได้ ถ้ lower ไป ผู้ถูกเตือนจะไม่ได้คิดเฉลี่ยใจ พอหลวงพ่อได้ย้ำว่า "ผมรักษาศิล ๕ ครับ" แค่ฉัน ลึก ๆ นะหลวงพ่อก็หนาแนวเลย เพราะ ตั้งแต่เรียนฉันมัธยมศึกษา หลวงพ่อก็เคยรักษาศิล ๕ อย่างเคร่งครัด เคยนั่งสมาธิเป็นประจำ ตามตำราของหลวงพ่อวัดโคนาคาราม โดยกำหนดดลมหายใจเข้าออก อ่านตำราแล้วถึงมือฝึก สมาธินั้น และรักษาศิล ๕ ไปด้วย เมื่ออนุษย์ ม.6 จอฉอเข้าโรงเรียนศึกษาผูกศีลธรรม ไม่มีใครอ่านหนังสือเพราะบ้านพัก อยู่ติดกันเวทย์มุมฉิม มันไม่ส่งจบ ต้องไปดูหนังสือที่ป้าน้ำ เพราะสมัยนั้นอาจารย์บวางกำมาสักภาพแวดล้อมเป็นส่วนตัว ๆ และมีโอกาสได้พบกับหลวงปู๋ เมื่อไปเจอกับหลวงปู่ครั้งแรก สังเกตดูตัวแล้วก็ในใจและเชื่อเลยว่า "หลวงปู่เป็นพระศักดิ์สิทธิ์ ทั้งสง่า สงบ และแข็งแรง ต้องอย่างหลวงปู่ในและ ถึงจะปราบ กิเลสปราบมารได้" "เห็นหลวงปูเดินมาอย่างสำรวม นัดนัดคมกริบ หลวงพ่อไม่กล้าสตาท่าน นัยนตาอย่างนี้ คุญกองทัพธรรมปราบิเกลศปราบมารได้แน่ ประทับใจบุคลิกหลวงปู่เป็นที่สุด" ตอนนั้นเพิ่งจบ ม.6 ได้ยินหลวงปู่เท่านี้ ก็ไม่เข้าใจ แต่ทว่าประทับใจเสียง ชอบท่าทาง บุคลิก ท่านจริง ๆ เลย อย่างนี้ถ้านักกองทัพธรรมเมื่อไร ข้าพเจ้าต้องรับตามไว้ดวย นั่นคือสิ่งที่ฝังใจ ตั้งแต่ชั้นมา ในระหว่างที่หนังสือเล่มที่อ่านอยู่ช่วยปลาน้ำแบบเข้าใจเย็น ได้ทราบว่า แม้รัฐนผยชินสมะ ได้ดีเยี่ยม ไม่ได้ขอหนังสานะพรณ เลน เพราะในเพื่อนรุ่นน้อง คนนั้นไม่กล้าหลับเมื่อคือคำว่า "ชื่ออะไร" อยากออก เขาตอนนั้นว่า "ไม่น่ารับตามสมาธิว่าท่านปกป้อง ตั้งแต่เข้าแล้ว" นั่นคือความท่าจะรั่วทำของหลวงพ่อสมโยทเพื่อน ๆ รับรู้กันทั่ว