การทำงานร่วมกันในวัด : หน้า 76/334

เป้าหมายเดียวกัน คือชั้นล่ำจึงเป็นข้ออีกดีในการทำงานมาตั้งแต่สมัยเริ่มต้น เมื่อหน่วยลึกถึงวันวาน สมัยพื้นที่ ๑๐๙ ไร่ งานมีมากแต่มิน้อย หนึ่งครึ่งรับผิดชอบงานหลาย ๆ ด้าน หลวงพ่อทัตติชิโวกลางวันท่านมีหน้าที่รับแขกและเจ้าพนักงาน ช่วงนอกเวลางาน หากมีกงานที่ยังไม่เสร็จและจะต้องทำต่อให้เสร็จ ทั้งหลวงพ่อทัตติชิโว หลวงน้ำ และพระทั่งหมด ก็จะร่วมตัวช่วยกันทำงาน สร้างวัดสำเร็จได้ด้วย ความเคารพ เมื่อก่อนนี้ ไม่มีการทำโอทีมีแต่การทำอฺนุญา หากมีกำลังจากช่วงกลางวัน จำเป็นต้องขออําลังชาวบ้านมาช่วยงานตอนกลางคืน ชาวบ้านก็พร้อมที่จะช่วย เราก็จะดูแลงานให้ดีท้อง โดยเตรียมอาหารให้ทาน เพราะไม่ได้ค่าแรงจากเขา และเราก็จะนำบ้านช่วงกลางคืนเป็นจำนวนมาก เพราะในวัวต้องมาช่วยกันดูแลให้เด็กๆ เข้ากะกันอย่างชัดเจน ตัวอย่างเช่น ตอนแทนอาคารมหาพรหม เราก็นำเอง คนงานทำงานกันตั้งแต่เช้า จนเขาโมงกว่าแล้วยังไม่ได้ทานข้าว ทำงานเหนื่อย ไม่ได้หยุดพัก หลวงน้ำจึงต้องกําลังเสริม ผลัดเปลี่ยนกับคนที่ยังไม่ได้ทานข้าว หลวงพ่อทัตติชิโวท่านช่วยจัดแจงอีกหน่วยให้คนงานอีกบ่อยรอบหนึ่งเสร็จที่ แล้วท่านก็จัดการเข้ากรง หลวงพ่อทำหน้าที่เป็นแม่งานในการประสานงานทั้งหมด ซึ่งทำจะแดงคนนำให้มองให้อิ่มท้องด้วยเสมอ พอคนงานทานข้าวอิ่มหมดแล้ว ก็มี กำลังกาย กำลังใจ ตอนแรกที่มีสายลำเสียงปูนิ่งเพียงแต่สายเดียว ก็เพิ่มเป็น 2-3 สาย เนื่องจากจำนวนคนมากขึ้น งานก็เสร็จเร็วยิ่งขึ้น เมื่อก่อนอาคารดาดดิง ช่วงตอนเย็นจะใช้สอนหนังสือสำหรับเด็กและผู้ใหญ่ พนักงานใช้สวดมนต์ทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็น กลางคืนจะสอนธรรมะ และสอนการปฏิบัติธรรมแก่ชาวบ้าน หรือบางครั้งก็ใช้สอนหนังสือ เพราะชาวบ้านส่วนใหญ่ญาติคนไมค่อยได้ หากหนังสือสวดมนต์ธรรมทายาทให้อ่าน ก็จะอ่านไม่ได้หลังเลิกงานช่วงเย็น หลวงพ่อทัตติชิโวซึ่งหน้าที่เพิ่มอีกอย่างต้องสอนหนังสือและนำวัดครัว ใช้เวลา 1-2 ชั่วโมง สอนหนังสือจนท่านได้ฐานการสอนคนงาน และลูก ๆ ชาวบ้านไว้ได้ดีในสมัยนั้น สิ่งเหล่านี้คือ การร่วมงานกันของคนยุคก่อน ที่มีงานมากแต่น้อย ถ้าฝ่าอคติต่างทำงานของตนเอง ไม่ช่วยเหลือกัน วัดคงไม่สำเร็จ หลวงพ่อทัตติชิโวบอกว่า เหมือนมีมือคนพร้อมจะรวมกันได้ และถึงแม้จะมีความขัดแย้งกันบ้างในการทำงาน แต่เราก็ต้องมีความเคารพกัน เคารพต่อความคิดเห็นส่วนใหญ่ คือ ทะเลาะกันได้ แต่ห้ามโกรธกัน เรื่องเล่าดำรงบันทึก ๗๙๒