การสร้างวัดพระธรรมกายและความเอาจริงเอาจัง : หน้า 65/334

มาอ่านภายหลังว่า ถ้าหลงพ่อแม่มาช่วยออกจากตัวท่าน ไม่ได้ หรือเอาออกไม่หมด ท่านอาจตายได้ ด้วยการที่ท่านยอมเสียงชีวิตเพื่อแสดงให้หลงพ่อเห็นว่า ธรรมะของพระพุทธเจ้าจริง เพื่อจะเอาหลงพ่อเข้าสทางธรรมให้ได้นเอง หลวงพ่อถึงต้องเตือนตนเองเสมอว่า ชาติชนัตถายังใช้นี้พระคุณหลงพ่อมาช่วยไม่หมด คำว่า กัลยาณมิตร ไม่ใช่คำล้อเล่น จนตายก็ตอบแทนพระคุณกันไม่หมดใครเขาว่ายอมเสียงชีวิตไปช่วยคนนั่งง่าย ๆ ถ้าไม่เห็นว่าราดพอ เมื่อชีวิตที่เกิดมาได้มาครูดี ได้รู้หน้าที่ที่แท้จริงของการเกิดมาเป็นมนุษย์ หลวงพ่อจึงตัดสินใจตามคุณยาย และหลวงพ่อมงรบยกบำบัดสร้างวัดธรรมกายอย่างเต็มที่เต็มกำลัง ตั้งแต่วันมาฆบูชา พ.ศ. ๒๕๓๖ ยุคบุกเบิกสร้างวัด งานแรกของการสร้างวัดพระธรรมกาย คือจุดกรอบที่ แสดงเขตให้ชัด เพื่อป้องกันการกระหนบกระทั้นพื้นที่ข้างเคียง ในทีมงานสร้างวัดชาย หลวงพ่ออนุญาตที่คุณและเดย์ทำงานประกอบอาชีพมาก่อน จึงอาสาทำงานนี้เป็นงานจิตสุดโหรงที่พี่น้องของมหาวิทยาลัยหลวงพ่อมงรบยกตัวเองว่า “คนนี้นี่ล่ำเลย ทำอะไรละเอียด ทำอะไรละเอียด ง่ายมากอย่างอื่นไม่ได้เลย” บางขณะยังยิ้มเล็กน้อยอยู่เสียเวลาเรียนต่อมหาวิทยาลัย ให้ชมเลย” บวชแล้วท่านก็ลงมือทำงานคู่กับหลวงพ่อ ที่น่าสรรเสริญคือ แม้ไม่ได้จบมหาวิทยาลัย ท่านก็ทำงานสร้างวัด โดยใช้ความละเอียดช่างชนิดไม่เป็นรองใคร อย่างเต็มกำลังจนกระทั่งทุกวันนี้ ความเอาจริงเอาจังของแต่ละชีวิตในบั้นบั้นนี้ของเรื่องกระบวนท่านเองไม่มี มีแต่ช่วยกัน ถึงเวลานี้แบ่งงานกันทำ