ปรัชญาและศิลปะของเธอ : หน้า 139/334

จากเครื่องส่งสู่เครื่องเสียง บรมได้ทรงฯ ๑ กำลังเข้าร่วม พระพรพระฯ ๒ ตอนนั้นท่านต้องการผู้นำย ด้านเครื่องเสียง พระวรรณมังเกษม หรือ หลวงนำนามาภูมิ ได้พาหลงพี่ไปปรบ หลวงพ่อ ตรงสะพานประตู ๓ ท่านกราบเรียน หลวงพ่อว่า “หลวงพ่อครับ รูปนี้แหละครับ ที่จะ ให้มารับบุญเครื่องเสียง” หลวงพี่ได้ฟังก็ตกใจ เพราะไม่ได้บอกกันก่อนล่วงหน้า ว่าจะให้มารับ บุญเครื่องเสียง ไม่ได้บอกด้วยว่าจะพามาหลวงพ่อ แล้วก็ในใจว่า หลวงพี่เป็นช่างเครื่อง เสียงไม่ได้ เพราะหลวงพี่ปิ่นช่างเครื่องส่ง เครื่องเสียงกับเครื่องส่งนี่คนละเครื่องกัน วันที่นั้นหลวงพ่อพูดกับหลวงพว่า “มารับบุญกับหลวงพ่อนะลูกนะ” ปฏิสอรย์ในใจแค่ เหมือนกันท่านรู้เรา หลวงพี่ตอบว่าบ “ครับ” แต่ในใจหลวงพี่ปฎิสนะเพราะเราไม่ชำนาญ เรื่องเครื่องเสียง หลวงพ่อท่านเชิยขึ้นมา “ไม่ใช่ๆนะจะ” ตรงนั้นมีคนเก่ง หลวงพ่อ ให้ลูกไปดูแลน่ะ ให้คนเก่งเท่า ทำเลยได้ไหม? จะตอบท่านว่า “ได้ครับ” ตั้งแต่วันที่มา ประทับใจในตัวท่าน และทราบว่านี่หลวงพ่อทำ เป็นงานที่ยิ่งใหญ่มาก เป็นไปเพื่อผืนฟูศิลธรรมและเพื่อดำรงไว้ซึ่งจรรยาของพระพุทธเจ้า หลวงพี่จึงตั้งใจจะปลด กังวลในเรื่องเครื่องเสียงให้ท่านทุกๆ งานบุญ สมัยนั้นเมื่อหลวงพี่ไปรายงานท่านครั้งใด ก็สามารถใจและประชามใจทุกๆ ครั้ง เพราะว่าเราได้รับโมโนรีของท่าน และที่สำคัญได้รู้หลักที่ท่านใช้ในการทำงาน ก็ต้อง ท่านเป็นผู้มีความเมตตา มีความเอื้ออารี เป็นผู้อยู่ในใจในกระยะละเอียด ท่านเป็นผู้ทำงาน เป็นทีม และสิ่งที่ท่านต้องการคือ ให้ลูกๆ ทุกคนในองค์กร รักการปฏิบัติธรรมมีความรักสมัคร สมานสามัคคี(ขื่น ด้วยอุดมการณ์ที่เหมือนกันและเราจะไปถึงที่สุดแห่งธรรมพร้อมๆ กัน) ๑๓๘ ๙๔๗ วิวพระธรรมาย