ถึงธรรมได้เมื่อใจผาสุก : หน้า 4/132

ถึงธรรมได้เมื่อใจผาสุก เรียบเรียงจากพระธรรมเทศนา พระราชภาวนาวิสุทธิ์ (หลวงพ่อธัมมชโย) วันอาทตย์ต้นเดือน ที่ ® กุมภาพันธ์ ๒*®® มนุษย์ที่เกิดมาต่างล้วนต้องการแสวงหา “ความสุข” แต่ในสภาวะบ้านเมืองของเราขณะ นี้ กำลังมีวิกฤตการณ์ที่ส่งผลกระทบมาถึงตัวเรา อาจจะทำให้มีความอึดอัดวิตกกังวลบ้าง อย่างไรก็ตาม ปัญหามีเราก็แก้กันไป งานมีเราก็ทำกันไป บุญมีเราก็สร้างกันไป ปัญหาบาง อย่างเราต้องยอมรับว่ามันแก้ไขกันได้ ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสเรียกว่า สเตกิจฉา ยังพอ แก้ไขได้ แต่ถ้าตายไปแล้วแก้ไขไม่ได้เลย พระองค์เรียกว่า อเตกิจฉา ความทุกข์ของเราตอนนี้ เป็นเพราะรู้สึกว่าเรามีไม่เท่าเดิม แต่ว่าแม้เรามีไม่เท่าเดิม ก็ ยังมีมากกว่าคนอื่นอีกตั้งเยอะ ถ้าเรานึกทบทวนย้อนหลังว่า ตอนเกิดมาเราก็ไม่ได้มีอะไร ติดตัวมา แต่มาหาเอาภายหลังเมื่อมาอยู่ในโลกใบนี้ เราต้องยอมรับความจริงของโลกธรรม ๔ ประการว่า มีลาภได้ก็เสื่อมลาภได้ มียคก็เลื่อมยศได้ มีคนสรรเสริญ ก็มีคนนินทา มีสุขก็ มีทุกข์ ซึ่งสิ่งเหล่านี้เป็นของคู่โลก ใครก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ ป่วยการที่เราจะไปทุกข์ใจในสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะฉะนั้นรักษาใจของเราให้เป็นกุศลล้วนๆ อย่าให้มีสิ่งใดเป็นเครื่องเศร้าหมองใจ ปัญหามีเราก็แก้ด้วยสติปัญญา อย่าใช้อารมณ์ งานมีก็บริหารงานกันไป บุญมีเราก็สร้างไป นักสร้างบารมีควรมีหัวใจของผู้ให้ ตั้งแต่ให้ความรักความปรารถนาดีต่อสรรพสัตว์ทั้งหลาย ให้อภัยต่อบุคคลที่พลาดพลั้งล่วงเกินเรา ให้ทรัพย์สินเงินทอง ให้ข้าวปลาอาหาร หรือให้ โอกาสแก่ผู้ด้อยโอกาส อย่างนี้ใจของเราจะเกิดความผาสุก ความผาสุกที่บังเกิดขึ้นนี้ มีคุณค่ามากมายมหาศาลยิ่งกว่าทรัพย์สินเงินทอง เพราะว่า เป็นต้นทางให้เราไปสู่อายตนนิพพาน ความผาสุกเท่านั้นที่จะทำให้ใจเราหยุดนิ่งอยู่ในกลางตัว ของเรา พอถูกส่วนเข้าเดี่ยวดวงใส่ของปฐมมรรคก็จะบังเกิดขึ้นชัดใสแจ่ม แล้วจะเข้าถึงกาย ภายในไปตามลำดับ จนกระทั่งเข้าถึงพระธรรมกายที่ละเอียดยิ่งๆ ขึ้นไป ซึ่งทั้งดวงธรรม ทั้งกายภายในและพระธรรมกาย ล้วนมีอยู่ในตัวของพวกเราทั้งหลาย ไม่ใช่เป็นสิ่งที่เราปรุง แต่งขึ้น มีมาแต่ดั้งเดิมแล้ว เป็นผังสำเร็จมานานทีเดียว เพราะฉะนั้นความผาสุกนี้จึงเป็นสิ่ง ที่ยิ่งใหญ่ทีเดียว เมื่อใจผาสุก เราก็จะเข้าถึงพระรัตนตรัยภายในได้ เช้าถึงสรณะอันเป็นที่พึ่งที่ระลึก อย่างแท้จริงของมนุษย์ทั้งหลาย หากเกิดมาแล้วไม่เช้าถึงพระรัตนตรัยภายใน ชาตินี้เราเกิด มาเลียเปล่าไปหนึ่งชาติ ดังนั้นเราจะต้องเข้าถึงให้ได้ ถ้าเช้าถึงแล้วชีวิตก็จะปลอดภัย แม้ละ วารสารกัลยาณมิตร ๒ มี น า ค ม ๒๕๔๓