สูงสุด : หน้า 91/132

สูงสุด (กระซิบ) นาย เย็น นั่นก็เห็นพี่อารีพันธ์พาคุณ ยายนั่งรถเข็นออกมาบริเวณบ้าน พักของท่าน นั่นเห็นพี่อารีพันธ์ ท่าท่ายกแขนออกกำลังกาย แล้ว คุณยายก็ทำตาม พอนั้นเดินผ่าน แบบไกลๆ แต่ไม่มากนัก นั่นก็ไหว้ท่าน แล้วก็เห็น ท่านมองนุ่นอยู่นาน นุ่นเลยนั่งไหว้อีกครั้งท่านก็ค่อยๆ ยกมือ กวักมือเรียกนั้นจึงท่าหน้าถามพี่อารีพันธ์ว่า ต้องเข้าไปไหม พี่อารีพันธ์บอกว่าไม่เป็นไร นั่นก็เลย แอบเสียดายนิดๆ ค่ะ แต่แค่เห็นท่านกวักมือเรียกนุ่น ก็ปลื้มแล้วค่ะ รู้สึกว่าใจพองโตเลยค่ะ มีแรงวิ่งต่อเลย หน้าบานเป็นกะโล แล้วก็กลับมาเล่าให้พี่ๆ ฟังว่า เมื่อ สักครู่เจอคุณยายแล้วก็จดลงในสมุดบันทึกค่ะ แม่อย่า พึ่งบอกว่าโอเว่อร์นะคะแหม ! นานๆ ที่นั่นจะได้เห็น คุณยาย นุ่นดูไกลๆ รู้สึกว่าท่านดูแข็งแรงขึ้น รู้สึก อยากให้ท่านอยู่นานๆ ถึงร้อยปีจังเลยค่ะ ช่วงนี้ที่พวกเราได้เข้าไปนั่งในอาคารภาวนา นุ่น ก็ได้เห็นว่าหลวงพ่อธัมมชโยท่านประชุมงานทุกวันเลยค่ะ ดูท่านไม่มีเวลาว่างเลย ท่านคงจะเร่งสร้างธรรมกาย เจดีย์ให้สำเร็จภายในปี ๒๕๔๒ ตามที่ท่าหนดไว้ ใน วันอาทิตย์ต้นเดือนที่ผ่านมา พวกหนูก็ได้ไปร่วมพิธี บูชาข้าวพระที่สภาธรรมกายสากล นุ่นนั่งไม่หลับค่ะ (รีบบอกไว้ก่อน) นั่งสมาธิแล้วก็ฟังหลวงพ่อท่านน่านั่ง ท่านพูดเรื่องวันปีใหม่ค่ะ ท่านบอกว่าให้เราให้ของ ขวัญแก่ตัวเราเองท่อน โดยการทําให้เข้าถึงพระธรรม กาย ท่านสอนให้ไม่ประมาท เพราะทางพญามารก็ คอยส่งตั้งให้เราตายอยู่ทุกวินาที ตลอด ๒๔ น. ไม่ได้ หยุดเลย คือไม่ว่าจะเด็กหรือคนแก่ก็มีเวลาพอๆ กัน เพราะเราจะดายเวลาใดก็ไม่รู้ได้ แล้วหลวงพ่อก็พูด เรื่องบูชาข้าวพระ ว่าท่านอยากให้ลูกๆ ทุกคนเข้าถึง พระธรรมกาย จะได้มาเห็นด้วยกัน แล้วถ้าใครอยาก บูชาข้าวพระ ท่านก็จะสอนให้แบบไม่ปิดเลย ถ้าทำ เป็นก็จะได้ไม่เอาไปพูดโบ้ๆ กัน รอแต่คนมาเรียน ยัง ไม่มีสักคนท่านบอกด้วยว่า ถ้าเห็นก็จะได้รู้ว่า ไม่ใช่ เรื่องโกหกหรือเรื่องไม่จริง ที่เขาพูดอย่างนั้นก็เพราะ เขาไม่เห็น แหม! นั่นว่าเรื่องนี้ มันเหมือนกับคนดา บอดที่มองไม่เห็นดวงอาทิตย์แล้วบอกว่าดวงอาทิตย์ ไม่มีจริงนะคะ สมมุติว่า ถึงนั่นเป็นคนที่ยังไม่มีศรัทธา นุ่นก็คงจะไม่พูดว่า มันไม่มีจริงเมื่อยังไม่พิสูจน์หรอกค่ะ เมื่อวันอาทิตย์ต้นเดือน นั่นก็ตั้งใจนั่งสมาธินะคะ ท่านสอนให้ไม่ประมาท เพราะทางพญามารก็คอยส่งผัง ให้เราตายอยู่ทุกวินาที ตลอด ๒๔ น. ไม่ได้หยุดเลย คือไม่ว่าจะเด็กหรือคนแก่ก็มีเวลาพอๆ กัน เพราะเราจะตายเวลาใดก็ไม่รู้ มนาหีม ๒๕๔. วารสารกัลยาณมืดร