การพึ่งพาตนเอง : หน้า 70/132

ส่องธรรม ลำ ภาษิต โดย อมธรรม ยอดที่พึ่ง อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ โก หิ นาโถ ปโร สิขา อดุค นา หิ สูท นุ เดน นาถ ล า ด ท ลุลภ์ คนแลเป็นที่พึ่งแห่งคน บุคคลอื่นใครเล่าจะเป็นที่พึ่งได้ มีคนฝึกฝนที่แล้ง ย่อมได้ที่พึ่งซึ่งได้ยาก (ขุ.3. ๒๕/ถ๖) อย่าหวังพึ่งใครให้มากนัก เพราะต่างคนต่างก็หวังพึ่งกันและกัน หากคิดพึ่งแต่ผู้อื่นจะมีจุดจบตรงความผิดหวัง ดังภาษิตเก่าแก่ที่ว่า "หวังพึ่งลูกตัวตาบอดหนึ่งข้าง หวังพึ่งลูกจ้างูตาบอดหมด" ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน คนที่ควรพึ่งอันดับแรกก็คือตัวเราเอง เริ่มต้นที่ตนเองก่อนนั่นแหละดี ไม่มีใครได้อะไรง่ายๆ วารสารกัลยาณมิตร ๖๘ AMNAT C มิ นา คม ๒๕๔๑ อย่าคิดว่าจะได้เคลื่อนที่ ตราบใดที่ขาเรายังไม่ก้าวเดิน ต้องคั้นความสามารถในตัวเอง ต้องเค้นให้ถึงที่สุด ต้องควานหาให้พบ ต้องคลอดออกมาให้ได้ แล้วจะค้นพบว่า........ ตนนี่แหละเป็นยอดแห่งที่พึ่ง และ “ตนในตน” คือ “ธรรมกาย”