การแก้ปัญหาสังคมที่ต้นเหตุ : หน้า 61/132

ไปใช้ในกระบวนการยุติธรรมตั้งแต่ ตำรวจ ชัยการศาล ราชทัณฑ์ซึ่งเป็นกระบวนการแก้ปัญหาสังคมที่ปลายเหตุ เมื่อคนโนสังคมมีความขัดแย้งกัน หรือได้กระทำการ ยันเป็นความผิดต่อกฎหมายบ้านเมืองขึ้นมาแล้ว ท่านผู้พิพากษาพิสิษฐ มิ่งน้อยเป็นบุคคลหนึ่งที่เห็น คุณค่าและความสำคัญในการแก้ปัญหาสังคมที่ต้นเหตุ เนื่องจากตำแหน่งหน้าที่การงานของท่าน เกี่ยวข้อง กับคดีความต่างๆ ซึ่งเกิดขึ้นจากความขัดแย้งของคน ในสังคม หรือการกระทำความผิดของคนในสังคม ซึ่ง เป็นเรื่องปลายเหตุแล้ว แก้เท่าไหร่ก็ไม่รู้จักจบสิ้น เพราะมีปัญหาใหม่ๆ เกิดขึ้นเรื่อยๆ และนับวันจะทวี ความรุนแรงมากยิ่งขึ้น ท่านจึงได้ให้ทัศนะในการแก้ ปัญหาสังคมที่ต้นเหตุ รวมทั้งการป้องกันไม่ให้ปัญหา เกิดขึ้น และเกี่ยวเนื่องมาถึงมหาธรรมกายเจดีย์ที่ พวกเราจะได้ร่วมแรงร่วมใจกันสร้างขึ้น โดยท่านเห็นว่า มหาธรรมกายเจดีย์เป็นงานสำคัญที่สุดชิ้นหนึ่งเท่าที่มี มาในโลก ที่จะสามารถป้องกันปัญหาสังคมได้อย่างได้ ผล การสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ ที่จะเป็นศูนย์รวมใจ ของมวลมนุษยชาติทั่วโลกนั้นบางท่านอาจจะคิดว่าจะ เป็นไปได้อย่างไร เพียงแค่มีเจดีย์ มีองค์พระประดิษ ฐานจำนวนมากมายจะแก้ปัญหาของประเทศของโลก ที่กำลังคุกรุ่นอยู่ได้อย่างไร และมหาธรรมกายเจดีย์จะ มีความสำคัญอย่างไร การแก้ปัญหาโรคเอดส์อย่างได้ผส ท่านผู้พิพากษาเคยได้รับเชิญให้ไปพูดเพื่อให้ กำลังใจแก่คนที่เป็นโรคเอดส์ ที่กาชาดจังหวัดเชียงใหม่ เพราะเห็นว่าท่านฝึกสมาธิ และน่าจะแนะนำวิธีการ ฟิกสมาธิเพื่อให้คนเป็นโรคเอดส์เกิดกำลังใจในการมี ชีวิตอยู่ต่อไป หลังจากที่ท่านได้ไปให้กำลังใจแก่คน เป็นโรคเอดส์แล้ว ท่านจึงได้ข้อคิดว่า คนที่รอคอยความ ภายในระยะสั้นแบบนี้ คือเห็นความตายอยู่ข้างหน้า ใกล้แค่เอื้อม และต้องทนทุกข์ทรมานด้วยความเจ็บ ปวดของอาการไข้มากขึ้นๆ ก่อนที่จะตาย แม้ว่าคน ที่มาพูดให้กําลังใจจะเป็นนักให้กำลังใจชั้นเยี่ยมของโลก ก็เชื่อว่าไม่สามารถที่จะมาทำให้พวกเขาเกิดกำลังใจ ขึ้นมาได้ เพราะการเป็นแต่เพียงผู้รับอย่างเดียวนั้น นักที่ผู้รับจะรู้สึกมีกำลังใจที่ดีผู้ให้เท่านั้นที่จะมีความสุข และเกิดกำลังใจ ดังนั้นหากเราจะหันมาทำให้คนที่เป็น โรคเอดส์กลับมาเป็นวิทยากร ดอยกระตุ้นเตือนให้คน ยาก ที่ยังไม่เป็นได้เกิดความรู้สึกเกรงกลัวที่จะเป็นโรคเอดส์ ซึ่งได้รับความทุกข์ทรมานมาก เช่นที่พวกเขากำลังได้ รับอยู่ หากพวกเขาสามารถสกัดไม่ให้คนที่ยังไม่ป่วย อยู่ในสังคมต่อไปอย่างมีความสุข ย่อมจะทำให้เขาเกิด ความรู้สึกว่า เขาได้ช่วยเหลือคนอื่นอีกมากมาย ไม่ ให้ได้รับความทุกข์อย่างเขา ชีวิตที่เหลือของเขาจึง เป็นชีวิตที่มีคุณค่า เพราะเขากลับกลายเป็นผู้ให้ นั่น แหละกําลังใจจึงจะเกิดขึ้นกับเขาเองโดยไม่รู้คิว เมื่อสอบถามอาสาสมัครที่มาดูแลคนเป็นโรคเอดส์ จึงได้ทราบว่า มีคนเป็นโรคเอดส์เข้ามาเป็นสมาชิก ชมรมมากขึ้นเรื่อยๆ จนอาสาสมัครบางท่านถึงกับ กล่าวด้วยความท้อแท้ว่า แม้จะมีการรณรงค์ต่อต้าน ป้องกันแค่ไหน ก็ไม่มีทีท่าว่าจำนวนผู้ป่วยจะลดน้อยลง หากเราสนับสนุนให้มีการสร้างสถานที่ปฏิบัติธรรรม สร้างสถานที่ที่จะฝึกคนให้เป็นคนดี แล้วชักชวนคนให้มาร่วมกิจกรรมกันมากๆ ยิ่งมีคนมาร่วมกิจกรรมมากเท่าใด เท่ากับเป็นหลักประกันได้ว่าคนดีจะมี เพิ่มมากขึ้น มากขึ้น เงินภาษีที่กันไว้ใช้ในกระบวนการยุติธรรมก็ลูกนำไปใช้น้อยลงไปเรื่อยๆ มี น า ก ม ๒๕๔ วารสารกสยาณมี•เร