สัญลักษณ์แห่งชัยชนะ : หน้า 42/132

ผู้ที่ร่วมสร้างด้วยความ รู้สกประหมี่ปว่าเปนปาน จะด้ปิงห่าให้เผ็บ...เห่ากิน ผู้นั้นโยน ปหมดยอง สัญลักษณ์แห่งงัยชนะ หาว่าเป็นไปไม่ได้ หาว่าเป็นถ้อยค่า ที่เลื่อนลอยพิสูจน์ไม่ได้ด้วยหลักการ ทางวิทยาศาสตร์ มา ณ บัดนี้ พอจะพิสูจน์ได้หรือยังว่ามีอะไรอีกมากมายที่ความรู้ และปัญญาของมนุษย์สมัยใหม่ไม่อาจหยั่งถึง แต่เหตุการณ์ร้ายกาจเหล่านั้น จะเกิดขึ้น และพึงสามารถทำลายได้ก็ แต่มนุษย์ที่ไร้คุณภาพ ไร้คุณค่าและไร้คุณธรรมเท่านั้น พูดให้เข้าใจชัดขึ้น ก็คือ จะทำร้าย และทำลายแต่จำเพาะมนุษย์ผู้ไม่มีศีลเป็นเครื่องครองตน เท่านั้น เพียงแต่ระดับของความปลอดภัยเท่านั้นที่แตกต่างกันไปตาม พลังความบริสุทธิ์ของศีลของตน หมายความว่า พลังของความบริสุทธิ์ของศีลในตนนั่นแหละ คือข้อ กำหนดว่าจะเป็นผู้อยู่รอดปลอดภัยอย่างมีชัยได้หรือไม่ อย่างไร เพียง ไหน ณ แต่ถ้าไม่แน่ใจ และผู้เขียนเชื่อว่าทุกคนไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจ....จะขอ บอกอีกครั้ง ที่นี้ว่า มีหนทางแก้ไข มีหนทางเป็นไปได้ มีหนทาง แห่งความปลอดภัยและชัยชนะได้ถูก ตระเตรียมไว้ให้แล้ว นั่นคือ “มหา ธรรมกายเจดีย์” และนั่นคือ ค่า ตอบ ที่ว่า “ทำไม...จะต้องเร่งสร้างธรรม กายเจดีย์ ให้แล้วเสร็จในปี ๒๗๔๒” เพราะธรรมกายเจดีย์นั้น คือ ที่ พำนักที่พัก ที่อยู่ร่วมกัน ผนึกรวม กันเป็นปึกแผ่นของบรรดาผู้ชนะทั้ง หลาย คือพระธรรมกายเกตุดอกบัว ตูม ผู้ชนะแล้ว ผู้ไม่มีภัยพิบัติ ไม่มี ความร้อนจากเปลวเพลิงใดๆ สามารถทำลายลงได้ แม้เพียงเท่า รอยขีดข่วน ดังมีพระพุทธรูปปาง พุทธะในเปลวเพลิง (ตอนหลัง เปลี่ยนหรือเพี้ยนไปเป็นพระพุทธรูป ในซุ้มเรือนแก้ว) ปรากฎให้พวกเรา ได้เห็นกัน ซึ่งถ้าจะให้มีชัยกันชนิดที่ เรียกว่าเด็ดขาดไปเลยนั้น ผู้นั้นจะ ต้องเข้าถึงธรรมอย่างยิ่งยวดเข้าถึง ธรรมในภาวะที่เรียกว่า “เป็นพระ วารสารกัลยาณมิตร ๔๐ พฤษภาคม ๒๕๔®