การถวายข้าวพระ : หน้า 57/132

หรือยังเอ่ย" “หิวแล้วคร้าบ... หิวแล้วค่ะ” หรือยังคร๊าบ I” ตักข้าวตักกับอย่างสุขุม เด็กๆ ก็ “เดี๋ยวก่อน!...ก่อนกินข้าวทุก จ้องมองตาเขม็งเอาใจช่วยอย่าง เด็กๆ ร้องอย่างดีใจคิดว่าจะได้ ครั้งเราต้องถวายข้าวพระก่อน เต็มที่ แล้วก็เลยตระเตรียมอาหาร เด็กๆ หลับ ตาประนมมือ แล้วว่า ของตนให้อยู่ในช้อนแล้วเอาช้อนมา ทานข้าวแล้ว “อ้อ.... วันนี้ใครรับบุญประเคน อาหารพระจะ.... เชิญจ้า” พูดยังไม่ทันขาดค่า เด็กๆ ก็แย่ง ตามหลวงพี่น้า” พระอาจารย์ก็น่า เด็กบูชาข้าวพระพร้อมทั้งอธิษฐาน จ่อรอที่ปาก หลวงพี่ก็ยังคงค่อยๆ บรรจงตักอาหารจัดค่า ข้าวให้ลูกลม ชิงกันเข้ามาเพื่อประเคนอาหาร จิตขอศีลขอพรกันยาวพอสมควร และจบท้ายด้วยการกล่าวว่า ลาข้าว มนสวยเตรียมจะฉัน สายตาทุกคู่ ของเด็กน้อยก็ยังคอยจ้องมองมาที่ พระอาจารย์อย่างรวดเร็วเหมือน พระว่า “เสลังมังคะลังยาจามะ” หลวงพี่อย่างมิให้คลาดได้ ต้องแบบ กับกลัวว่าจะเสียเวลามากเกินไป เด็กๆ ก็รีบกล่าวตามกันอย่าง พระอาจารย์เลยต้องจัดสรรปันส่วน ให้ทั่วถึงพร้อมกับร้องบอกว่า... “เอ้า !... เดี๋ยวขออากาศให้ หลวงพี่หายใจหน่อย แล้วนั่งลงด้วย นะจ๊ะ หลังจากเด็กๆ ประเคนอา หารเสร็จ ก็กล่าวสาธุกันถ้วนหน้า" “หลวงพี่คร้าบ... กินข้าวได้ รวดเร็ว “เอ้อ...เสร็จซะทีกันได้แล้ว ใช่มั้ยเนี่ย” “กินได้ยังคะหลวงพี่” “เดี๋ยวชิ คะ รอให้หลวงพี่ลงมือฉันก่อนจะ เสียงพี่เลี้ยงกล่าวเตือน ขณะนั้นพระอาจารย์จึงค่อยๆ พร้อมหันกลับเริ่มฉันภัตตาหาร จัดแจงยกหม้อ...ยกจาน...ยกซ้อน ตาไม่กระพริบเลยทีเดียว หลวงพี่ คงสัมผัสถึงความเป็นห่วงเป็นใย ของเด็กๆ ได้....จึงหันมายิ้มให้เด็กๆ หนึ่งที “อื้อ...! หลวงพี่ 1” เด็กๆ ร้อง โอดโอยกันเสียงดังหลวงพี่จึงอมยิ้ม “เย้! เย้! ...หลวงพี่ฉันแล้ว” UN พฤษภาคม ๒๕๔© ๕๕ วารสารกัลยาณมิตร