การชันสูตรศพและการเรียนรู้ : หน้า 97/132

เรื่องการนั่งสมาธิไม จำกดวยและสภาว: ส/กิตกุกที่แต่ก็ไม่ควร ประมาทใชหมด: เพราะเรา เหลวเวลาเท่าไหร่ก็ไม่อาจ ทราบิต^ เด็กและดมแก่อาจ มีเวลาเก่ากันก็ได้เช่น เดียวก่นิ ตะแกรง เมื่อชันสูตรเสร็จก็จะนำออกไปอีกห้องหนึ่ง แล้วน่าาศพที่อยู่บนเตียง ย้ายมาวาง ตะแกรงแล้วชันสูตรต่อ นุ่นมองไปรอบห้อง มีความรู้สึกว่า ศพนั้นเหมือนหุ่น นุ่นก้าวเข้าไปใกล้ๆ ศพ ทุกศพจะไม่ใส่เสื้อผ้า ต่อเมื่อ ชันสูตรเสร็จแล้วจึงจะใส่ให้เท่าที่ตอนตายใส่มา นั่นมองลูศพที่อยู่บนเตียง ผิวซีดหลับตาครึ่งหนึ่ง ปากอ้าเล็กน้อย ที่เห็นโดยมากเป็นชาย ผู้หญิงมี ๒ คนค่ะ มีอายุ ๒๐-๕๐ ปีเป็นส่วนมาก นุ่นรู้สึกว่ารูปถ่ายที่บอร์ดนั้นน่าเกลียด กว่ามาก แล้วนั่นก็มองออกไปนอกห้องทางด้านหลัง ศพจะเข็นมาทางนี้ ในห้องนั้นไม่ใหญ่นัก มีหมออยู่ ๑ คน และเจ้าหน้าที่ ๖-๗ คน ไม่เยอะนัก เมื่อมองออกไปก็เห็นศพๆ หนึ่ง ดูอืด พอง หนอนยั้วเยี้ยเต็มไปหมด แล้วก็กลับเข้ามาดูศพในห้องต่อ เห็นเจ้าหน้าที่เริ่มผ่าศพผู้ชายคนหนึ่งให้ลู โดยเริ่มจากผ่ากลางศพ เขาผ่าแรงและค่อนข้างเร็ว แล้วเจ้าหน้าที่ก็ชี้และ หยิบอวัยวะขึ้นมาให้ลู เลือดเต็มเลย ปอดก็ดำ ตับก็แข็ง เพราะดื่มเหล้า และสูบบุหรี่ ขณะที่เขาหยิบขึ้นมาให้สนั้น นุ่นก็เสียวท้อง ก็ปลอบตัวเองว่า องค์พระดูสะอาดและบริสุทธิ์ ผิดกับร่างกายคน กลิ่น ศพก็เหม็นแบบเปรี้ยวๆ ทั้งหมดยังไม่ฉีดฟอร์มาลีนเพราะถ้าฉีดแล้วจะ พิสูจน์ไม่ได้ พอเจ้าหน้าที่เริ่มถลกหนังศรีษะ เสียงดังแควกๆ บาดเข้าไป ในใจนั่นเลยทีเดียว หนังศรีษะเหมือนวิกไม่มีผิดเลยค่ะ จากนั้นเราก็ย้าย ไปดูที่ผู้หญิงคนหนึ่ง รูปร่างอ้วนใหญ่ รายนี้คุณหมอจะผ่าให้เราดู คุณ หมอผ่าแล้วไม่น่ากลัวเพราะดูสะอาด เนื่องจากว่าคอยล้างน่าอยู่เรื่อยๆ ที่ตะแกรงเหล็กข้างใดก็จะเป็นอ่าง และข้างๆ ก็จะมีสายยางสำหรับล้างน้ำ คุณหมอผ่าให้ดูอย่างละเอียดทุกส่วน และบรรยายไปด้วย เราอยู่ ชั่วโมงกว่า จึงออกมา นั่นอดรู้สึกไม่ได้ว่า ศพที่ใส่เสื้อผ้าแล้วดูดีกว่ามาก จริงๆ นั่นก็อยากจะเล่าตอนคุณหมอผ่าให้คุณแม่ฟังแต่คิดว่า คงจะเหมือน ที่คุณแม่เคยเรียนมา และคิดว่านั่นพูดถึงศพมามากพอแล้ว กลับมาก็ทำ รายงานล่งพระเดชพระคุณหลวงพ่อว่าได้ข้อคิดอะไรบ้าง และวาดรูปประกอบ น่นเขียนถึงความรู้สึกและบรรยายเรื่องด้วย นุ่นคิดว่าร่างกายคนจริงๆ แล้ว ไม่ใช่สิ่งที่งาม ไม่บริสุทธิ์สะอาด ต้องคอยทำความสะอาดอยู่เรื่อยๆ เมื่อ ได้เห็นสภาพศพแล้วก็ไม่อยากที่จะตายอย่างทุกข์ทรมานแบบนั้นและ ด อยากจะมีที่พึ่งก่อนที่จะละโลก นั้นเป็นความรู้สึกของการไปสู่ครั้งแรก ใน ครั้งที่ ๒ ที่ไปชมสวนดอกไม้คราวนี้ เข้าไปทีละ ๔ คน นุ่นได้เข้าไปดูรอบที่ ๒ พร้อมกับพี่บี พี่ผึ้งและก็ เข้าไปดูประมาณ ๑๕ นาที ศพคราวนี้ตายได้ น่ากลัว ใบหน้าเจ็บปวดทรมาน ตาเบิกกว้าง น่ากลัวกว่าคราวที่แล้ว บาง ศพสมองไหลด้วย พอออกมานั่นก็รู้สึกว่า หายใจได้เต็มปอดมากขึ้น พฤษภาคม ๒๕ ๔® ๗๕ วาวสาวกัลยาณ ดว