การสร้างบารมีและบุญกุศล : หน้า 67/132

: Vชระ!®ชท/ธะตุเณหลวงท่อ ธงสองและคุณะาะอาจารย์ ชำกิซวน ๘กิ!@อบ อบธม สั่งสอบให้อธาอยู่ไบเล็บกาง สร้างบารมี ให้เป้าหมายของชีวิตไม่ว่า ท่านจะตัวเข้เราหาหาบ รักษาสล และปฏิบัติหาวบา ชัยมนุษย์สั้นไม่ถึงร้อยปี แถมผู้คน แล้วก็ไปตามกรรมของใครของท่าน แวดล้อมในยุคนี้ มีแต่คนกิเลสหนา เราทำ กรรมดีให้มากไว้ก็แล้วกัน ปัญญาน้อยเสียเป็นส่วนใหญ่ การ (เมื่อปลายเดือนกุมภาพันธ์ ลูก อบรมสั่งสอนให้ลูกหลานสร้างบุญ สาวของป่าซึ่งมีอาชีพเป็นพยาบาล กุศล ให้รู้ว่าชีวิตเกิดมาเพื่อสร้าง หวังต้องการจับป่าไปตรวจสุขภาพ บารมีหาหนทางเลิกเกิด เป็นเรื่อง เพราะผ่าตัดมานาน ๕ ปีแล้ว โรค หาได้ยากยิ่ง ดังนั้นทุกคนว่า เป็นต้อง มะเร็งที่เคยเป็นหายขาดไปหรือเปล่า อาศัยค่า แนะน่า ชักชวนของผู้เป็น ป้าก็เถียงว่าร่างกายของป่าปกติ ไม่ กัลยาณมิตร จึงพอจะทราบหนทาง มีอาการอะไรลักโรค นอกจากโรค สร้างบุญกุศลประเภทต่างๆ เบาหวานขาประจำ ก็พออยู่กันได้ กิน ผักหญ้ามากๆ หน่อย ไม่มีอะไร เมื่อเร็วไดมีโอกาสพบกัลยาณ แต่ลูกป้าก็ไม่ยอม จับป่าไป มิตรผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ทรงคุณธรรมอัน ตรวๆจนได้ ไม่พบโรคที่เคยเป็น ประเสริฐอย่างพระเดชพระคุณหลวง แต่พบโรคใหม่อีก ๓-๔ อย่าง ก็อายุ พ่อทั้งสองและคุณยายอาจารย์ท่าน เกิน 50 มาหลายปีแล้ว เหมือนเรือ ทั้งชักชวน ดักเตือน อบรมสั่งสอน อุดรูนี้ก็ ใหม่ที่โน่นบ้างที่นี่บ้าง ก็ ให้เราอยู่ในเส้นทางสร้างบารมี ให้รู้ ต้องอุดไปพายไป ท้อแท้ไม่ได้ ความ เป้าหมายของชีวิต ไม่ว่าท่านจะชวน เจ็บด้วย แม้ยังไม่แสดงอาการ แต่ก็ ให้เราทำทาน รักษาศีล และปฏิบดี เหมือนระเบิดเวลา ไม่ทราบวันไหน ภาวนา หรือทำความดีอื่นๆ เรา จะเปรี้ยงปร้างออกมา เกินกำลัง ต้องถือว่าเป็นบุญลาภล้นพ้นของ รักษา ก็ต้องตาย เรานักหนาที่ได้พบครูบาอาจารย์ยอ Go หรือหาความดีบา เราต้อง ดกัลยาณมิตรอย่างนี้ไม่ควรรู้สึกเบื่อ ความเจ็บความตายทำ ให้ป้าคิด คือว่าเป็นบุญลากสับทานมวง เราบริหบาปได้พบครูบา อาอารย์ยอดหลยาณมิตร อย่างนี้ หน่ายรำคาญเกลียดชังทำ ตามที่ท่าน ถึงชีวิตที่ผ่านมา เสียดายเวลา ชวนให้เต็มกำลังความสามารถของ สร้างบุญกุศลไปได้ไม่อิ่มใจเลย ถ้า เราเถอะค่ะ ตา ตายไปไม่มีขาดทุน ย้อนเวลากลับคืนไปตั้งต้นใหม่ได้ พูดถึงเรื่องเจ็บเรื่องตาย ป่า ป่าจะไม่ยอมมีชีวิตครอบครัวเป็น อยากจะเล่าความรู้สึกของตนเอง อันชาด ครอบครัวเป็นอุปสรรค ลักนิด เพื่อให้คุณคิดเป้นอุทาหรณ์ ขวางกั้นการสร้างบารมีทุกชนิด ไม่ โดยปกติป่าจะนึกถึงความตายอยู่ ว่าจะเป็นครอบครัวชนิดดีหรือชนิด เสมอ นึกแล้วทำให้หมดความอยาก เลว ล้วนแต่เป็นภาระให้กังวลใจทั้ง ได้อะไรๆ ในโลกนี้ ใจจะวางลงจาก สิ้น ไม่มีอิสระเต็มที่ในการสร้างบุญ การคิดถึงใครๆ เพราะเห็นว่าเดี๋ยว เวลาป้าเห็นใครคิดจะแต่งงาน ทุกคนก็ต้องจากกันไปหมด ตาย กัน ป่ารู้สึกเสียดายแทน ไม่อยาก กุศล พฤษภ า ค ม ๒๕๔๙ ๖๕ วารสารกัสยาณ ดร