ความตายและการสร้างบารมี : หน้า 101/132

เพื่อเราเก็ตมาแนมนุษย์ แจ้ว ชีวิตของเราก็จอ ชีวิต พี่เก็ดมาเพื่อเอาก็เลล หรือที่จะทูตถึงแก่นสาร จ้อ เก็ตมาเพือ-จ้ ตมาร ฟุนสูกริภ ต้องตาย อยู่กันอย่างมีความสุข ของแม่ (ในธรรม) ไม่นิพพานกัน โดยไม่ต้อง ได้อ่านจดหมาย ถอดกายทำลายขันธ์ ที่หนูมีความ จากนั้นจนเพลิน คิดที่จะไม่ให้ถึงที่สุดแห่งธรรมเร็วๆ อ่านไม่อ่านมาตั้ง ๒-๓ รอบแน่ะจ้ะ เมื่อได้ 3 ได้พบเห็นความตายในสภาพ อ่านไม่ก็เหมือน ได้ไม่ขมสวนดอก ต่างๆ นั้น องค์พระธรรมกายท่าน ไม้สมณะกับนุ่นด้วย ดอกไม้ที่พวก คงจะอนุโมทนาที่เราคิดกันเช่นนี้ หนูได้ไม่ขมเป็นประเภทดอกไม้สดๆ เพราะเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดของการ (ตายใหม่ๆ) คงจะตื่นเต้นและได้ สร้างบารมี สภาพความเจ็บมวด เห็นสัจธรรมอะไรเป็นข้อคิดกันบ้าง ทรมานที่หนูพบเห็นบนใบหน้าผู้ตาย แล้ว ความตายเป็นสิ่งที่ไม่น่าพิ มัน ไม่ได้ติดอยู่ที่กายหยาบที่หมด สมัยเลย และถ้าเป็นไม่ได้ (ถ้าเรา ลมหายใจ ไม่แล้วเท่านั้น แต่มันยัง ไม่ให้ถึงที่สุดแห่งธรรม) เราก็จะ ติดไม่ในกายอื่นๆ ของเขาอีก ขนะเขา เราก็คงจะไม่ต้องทุกข์ ไม่ ทำ ให้กายละเอียดของเขาพลอยได้ 60 พ ฤษ ภา คม ๒๕๗๑ ๙๙ วารสาวกัลยาณมิตร