การชันสูตรศพและความรู้สึกของนุ่น : หน้า 96/132

ในทันทีที่ประสาทการรับรู้เริ่มทำงาน นั่นก็บอกกับตัวเองว่าไม่ธรรมดา และเริ่มเกร็งขึ้นมาทีเดียว นุ่นคิดว่า นั่นคนหรือ? ทำไมถึงน่าเกลียดได้ขนาด นี้ คุณแม่อย่าพึ่งคิดว่า นุ่นขวัญอ่อนเลยนะคะ ภาพมันน่าเกลียดมากจริงๆ มันเป็นภาพสี เป็นภาพถ่ายที่ชัดเจนมาก ที่ชัดมากก็เพราะเป็นคพที่ตาย มาได้ไม่กี่วัน ที่ข้างภาพถ่ายก็จะมีระบุวันที่ที่ตาย สถานที่พบศพ สาเหตุ การตาย เพศ แต่ยังไม่ทราบชื่อ ที่ต้องเอามาติดที่บอร์ดก็เพราะ เผื่อว่า จะมีญาติผู้ตายมาดูแล้วจะได้รู้ว่าเป็นใคร มีเรียงรูปไว้ประมาณ ๕๐ รูป แล้วศพที่ตายก็มาจากเหตุไม่ดีทั้งนั้น เช่น ถูกยิง ถูกแทง รถชน จมน้ำ ฯ สภาพจะแย่มาก ขึ้นอืด ผิวสีดำ, ม่วง, เขียว มีหลายสีมากค่ะ หน้าตาบิด เบี้ยว เลือดออกจากมุมปาก มีหลายแบบมากค่ะ ดูแล้วความมั่นใจลดไป สามส่วนสี่ นุ่นก็ตั้งสติ ปลอบตัวเองว่าไม่ต้องกลัว นี่แค่รูปถ่าย ดูเข้าไปชะ จะได้ชิน ก็ดูต่อจนครบรู้สึกว่า สติเกือบขาดแล้ว น่าเกลียดอะไรจะปานนั้น ด้วยวะ แต่ถึงแม่ว่าจะไม่ใช่สิ่ง นั่นก็นั่งรอหน้าห้อง เพราะกำลังทำเรื่องอยู่ คือที่สถาบันนิติเวชนี้จริงๆ สวยงาม แต่ผมประโยชน์มาก แล้วจะไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปในห้องเก็บศพ เพราะถ้าหากไม่ระวัง อาจ เพราะกายมนุษย์เป็นสิ่งสำคัญ เสียรูปคดีได้ ศพที่ถูกส่งมาที่นี่ ตายในสภาพที่ไม่ดีเป็นส่วนมาก ต้อง สํา ทรัมการสร้างมารมี ชันสูตรศพ ขณะที่รอ นุ่นก็มองไป ทีประตูกระจกติดฟิล์มจนมิด มีคน เดินเข้าออกเป็นระยะ พอได้เวลา นักเรียนอภิญญา ทั้งหมดก็เข้าไป นั่นก็เดินไปผลัก ประตูบานนั้น อื้อหือ! กลิ่นบ่งบอก ว่าห้องชันสูตรต้องอยู่ใกล้ๆ แล้วก็ จริง เดินไปอีก 4 ก้าวเลี้ยวขวา ผลักบานประตูกระจกมีด ๆ เข้าไป แล้ว นั่นก็พบ “ดอกไม้สมณะ” เรียง กันเต็มห้อง รู้สึกเหมือนอยู่ในความ ฝัน ศพนอนอยู่บนเตียงรถเข็นแบบ ที่ใช้ในโรงพยาบาล ตรงกลางห้องก็ จะมีตะแกรงเหล็กเป็นท่อนไม่เล็กนัก เรียงห่างกันนิดหน่อย ยาวขนาด วางศพได้หมดทั้งร่างกายตั้งแต่ ศรีษะจรดปลายเท้า นุ่นจำไม่ได้ว่า มีตะแกรงอย่างนี้กี่อัน น่าจะไม่เกิน ๕ อัน ศพที่จะชันสูตรก็จะวางบน วาวสาวกัลยาณ ดว ๙๙ พฤษภาคม ๒๕๔๑ ยางในร่างกายของแต่ละคน ไม่ ต่างกันเลย ทั้งโครงกระดูกและ